αυτη ειναι αγαπη

ΠΑΡΑΛΛΗΛΑ ΣΥΜΠΑΝΤΑ

Τα παράλληλα σύμπαντα θεωρούνται ότι είναι σύμπαντα τα οποία συνυπάρχουν παράλληλα με το δικό μας. Θα μπορούσαν να είναι εξαιρετικά όμοια με τη φύση του δίκου μας σύμπαντος ή εντελώς διαφορετικά. Στο βιβλίο του The Universe Next Door: Twelve Mind Blowing Ideas From The Cutting Edge of Science,ο Marcus Chown δείχνει ότι η φαντασία του παράλληλου σύμπαντος μπορεί να είναι πλησιάζει περισσότερο την πραγματικότητα από ότι θέλουμε να πιστεύουμε.


Υπάρχουν ορισμένες εικασίες ότι το σύμπαν μας μπορεί να είναι δημιούργημα ανώτερων όντων κάποιου άλλου σύμπαντος. Ο λόγος αυτής της θεωρίας προκύπτει από την γενική αντίληψη των κοσμολόγων ότι το σύμπαν αρχικά ξεκίνησε από μια μικρή ποσότητα ύλης - η οποία ζύγιζε χιλοστα΄του γραμαρίου-. Το σωματίδιο αυτό υποβλήθηκε σε μια περίεργη διαδικασία γνωστή ως 'φούσκωμα'(inflation). Καθώς η μηχανική της όλης διαδικασίας μα είναι ήδη γνωστή αυτό οδήγησε σε στην αντίληψη ότι η όλη διαδικασία θα μπορούσε να αναπαραχθεί εργαστηριακά. Με άλλα λόγια αναπτύχθηκε η ιδέα κατασκευής ενός νέου σύμπαντος από επιστήμονες στα εργαστήρια τους. Προς το παρών αυτό υπερβαίνει τα όρια της τεχνογνωσίας που κατέχουμε σήμερα, λόγω του ότι οι πιέσεις που απαιτούνται για να εξαναγκάσουν την ύλη σε μια ασυνήθιστα υψηλή πυκνότητα είναι τεράστιες.

Παρόλα αυτά , αυτό δεν αποκλείει την πιθανότητα ότι ένας εξωγήινος πολιτισμός ο οποίος βρίσκεται ορισμένες εκατοντάδες ή χιλιάδες χρόνια μπροστά από μας ( από άποψη τεχνογνωσίας) δε θα μπορούσε να απασχολείται με την κατασκευή ενός σύμπαντος, ακόμη και αυτή τη στιγμή που μιλάμε. Αυτή η αντίληψη οδήγησε τον βρεττανό φυσικό Edward Harrison στο να υποθέσει ότι πιθανών το δικό μας σύμπαν να δημιουργήθηκε από νοήμων όντα που ζουν σε κάποιο άλλο σύμπαν.

Προχωρώντας περαιτέρω την ιδέα, επιχειρήστε να φαντασθείτε ότι η πραγματικότητα την οποία αυτή τη στιγμή βιώνετε από τον καθένα μας δεν είναι παρά μια από πολλές πραγματικότητες. Για παράδειγμα κάπου εκεί έξω σε διαφορετικό χρόνο, ή τόπο , η Γερμανία κέρδισε τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο και ο Βόρειος Πόλος είναι ζεστός! Παρά του ότι μπορεί να μας ακούγεται σαν μια περίεργη ιδέα, υπάρχουν ορισμένα επιστημονικά δεδομένα τα οποία ισχυρίζονται ότι η πιο πάνω ιδέα πλησιάζει περισσότερο την πραγματικότητα από ότι θα περίμενε κανείς.

H κβαντική θεωρεία η οποία περιγράφει επιτυχώς τον μικρόκοσμο του ατόμου μας δείχνει ότι όλα μπορεί να μην είναι όπως ακριβώς φαίνονται. Ένα πολύ καλό παράδειγμα της παραπάνω δήλωσης είναι το φαινόμενο κατά το οποίο ένα άτομο φαίνεται να υπάρχει σε πληθώρα τοποθεσιών ταυτόχρονα! Αυτό το φαινόμενο έχει αποδειχθεί πειραματικά αλλά δεν εξηγεί το γιατί ενώ η ύλη από την οποία είμαστε φτιαγμένοι μπορεί να βρίσκεται σε περισσότερα του ενός μέρη ταυτόχρονα εμείς όπως είναι πασιφανές αδυνατούμε να κάνουμε το ίδιο.

Όλο και περισσότεροι επιστήμονες συμφωνούν ότι ο κόσμος των ατόμων είναι μικρογραφία του δικού μας κόσμου. Εάν αυτό αποδειχθεί αληθές, τοτε θα πρεπει να υπάρχουν όντως πολλαπλές και εναλλακτικές πραγματικότητες σε εναλλακτικά σύμπαντα τα οποία συνυπάρχουν παράλληλα με το δικό μαςΟι συνέπειες και επιπλοκές που προκύπτουν για μας είναι φανταστικές, απλά επειδή έχεις πεθάνει σε αυτό το σύμπαν δεν σημαίνει απαραιτήτως ότι έχεις πεθάνει και στο άλλο. Μπορεί αυτό να είναι ότι πιο κοντινό στην αθανασία.Πηγή The Daily Express - Could we really be living in a parallel universe

το καλύτερο Adagio όλων των εποχών

Τρία επιχειρήματα για το ότι ο Χριστός ήταν Ιρλανδός:

-Δεν παντρεύτηκε ποτέ
-Δεν είχε ποτέ σταθερή δουλειά
-Η τελευταία του επιθυμία ήταν ένα ποτό.



Τρία επιχειρήματα για το ότι ο Χριστός ήταν Πορτορικανός:
-Το μικρό του όνομα ήταν Jesus
-Είχε πάντα μπλεξίματα με τον νόμο
-Η μάνα του δεν ήξερε ποιος ήταν ο πατέρας του.



Τρία επιχειρήματα για το ότι ο Χριστός ήταν Ιταλός
-Μιλούσε κάνοντας χειρονομίες
-Κάθε γεύμα του συνοδευόταν από κρασί
-Δούλευε ως ξυλουργός (?)



Τρία επιχειρήματα για το ότι ο Χριστός ήταν Μαύρος
-Αποκαλούσε όλον τον κόσμο "αδέλφια" του
-Δεν είχε σταθερή διεύθυνση
-Κανένας δεν τον προσλάμβανε



Τρία επιχειρήματα για το ότι ο
Χριστός ήταν από την Καλιφόρνια
-Δεν κουρευόταν
-Τριγυρνούσε ξυπόλυτος
-Εφεύρε μια νέα θρησκεία



Και τέλος
η απόδειξη ότι ο Χριστός ήταν Έλληνας
-Δούλευε στο μαγαζί του πατέρα του
-Έμενε σπίτι του μέχρι τα 33 του
-Ήταν πεπεισμένος ότι η μητέρα του ήταν παρθένα
-Η μητέρα του ήταν σίγουρη ότι ο γιος της ήταν θεός!!!

ασχετο

Μου΄ λεγαν να σταθω όρθιος


Με τα μάτια να κοιτούν ολόισια μπροστά

Τα χέρια σε στάση αναμονής

Το στόμα σε χαμόγελο να ανοίγεται εγκάρδιο

Περηφάνεια, μου λέγαν ,πρέπει να εκπέμπει το βλέμμα σου

Περηφάνεια

Αυτό το τόνιζαν

Με τόση επιμονή

Που καταντούσε πια γελοίο



Αυτοί ήταν ανθρωπάκια μόνιμα με τη μούρη τους στο χώμα



Κι εγω να σέρνομαι

Μια χρόνια κύφωση την πλάτη μου ταλαιπωρούσε

Από τα τόσα χρόνια υποτέλειας

Από τα τόσα χρόνια τύφλας



Κι αυτοί μου πιάναν τους ώμους μ' εμπάθεια

Περηφάνεια

μου λέγαν

περηφάνεια

πώς το βλέμμα σου θα ρίξεις τ’ αψήλου

αν η πλάτη σου γέρνει στο χώμα

ορθώσου

κραυγάζαν

ορθώσου



μα τα δικά τους τα μάτια σαπίλα μύριζαν

στις κόχες τους ολόκληρα χωμένα

λες και τα χώνεψε το τίποτα

μια ολόκληρη ζωή μες στο μηδέν



και μου ζητούσαν περηφάνεια

λες και το νιώθαν τι σημαίνει αυτή η λέξη

γι’ αυτούς ήταν ένας ακόμη ρόλος



δεν είναι λοιπόν διόλου περίεργο

που αγανακτούσαν απ’ τη δική μου αβελτηρία

που νιώθαν πως

ο στόχος αλίμονο δεν επετεύχθη

και ψάχναν εναγώνια για κάποιον άλλον

από τη δύσκολη τη θέση να τους βγάλει



κάποιον που να μπορεί το βλέμμα τους

πιο εύκολα να διαχειριστεί



είπαμε ανάγκη ήταν επιτακτική

για περηφάνεια

απο pareisakti

Όταν γιόρταζε τα 100 χρόνια η Ελλάδα ήταν σε μεγαλο αναβρασμό ήδη μια 10ετία, με απανωτούς επεκτατικούς πολέμους, παγκόσμιο πόλεμο, εθνικό διχασμό και πηγαίναμε για την κατάρρευση του μετώπου και την καταστροφή της Σμύρνης. Όπως ήταν φυσικό, χρειάστηκαν 100 χρόνια για να γίνει η Ελλάδα –σχεδόν– αυτό που ξέρουμε σήμερα και έναν μόλις χρόνο για να ζήσει τη μεγαλύτερη καταστροφή της. Ας ελπίσουμε πως σε λίγα χρόνια τα πράγματα θα είναι σαφέστατα πιο καλά, πιο ήρεμα, ίσως χωρίς εθνικούς θριάμβους, αλλά ελπίζουμε και χωρίς εθνικές καταστροφές…


Βεβαίως, σήμερα, 25 Μαρτίου του 2010, δεν είναι όπως ήταν το 1910. Ή μήπως ειναι; Ήδη το 1910 υποτίθεται, απ’ ό,τι διαβάζουμε, πως είχε καταρρεύσει το προηγούμενο πολιτικό σύστημα, τα πολιτικά πρόσωπα θεωρούνταν φθαρμένα, ο Δεληγιάννης είχε δολοφονηθεί, ο Τρικούπης είχε πεθάνει στην εξορία και η μικρή Ελλάδα του 1910, δέσμια του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, δέσμια των ξένων και του «δυστυχώς επτωχεύσαμεν», με βασιλιά αρχηγό του κράτους μικρο , έψαχνε να βρει έναν πραγματικό αρχηγό, έναν πραγματικό ηγέτη. Και τότε, ο βασιλειας Γεώργιος ο Α’ έφερε από την Κρήτη τον Ελευθέριο Βενιζέλο.

Το πρόβλημα είναι πως η Ελλάδα του 2010 ψάχνει και αυτή έναν πραγματικό αρχηγό, κάποιον να την εμπνεύσει για να προχωρήσει. Βλέπετε τίποτα τριγύρω; Εγώ όχι! Και δυστυχώς δεν υπάρχει για να κάνει τη διαφορα . Το ίδιο πολιτικό αδιέξοδο, η ίδια έλλειψη σπουδαίων πολιτικών προσώπων, η ίδια οικονομική κρίση, η ίδια τεράστια οικονομικη ψαλίδα όπως το 1910...

σκέφτομαι τους εθνικούς διχασμούς τους ξένους στόλους στο λιμάνι της ναυπακτου του Πειραιά να βομβαρδίζουν και τέλος την καταστροφή της Σμύρνης. «Οι τράπεζες που δίνουν αυτά τα μεγάλα μερίσματα κάνουν και τα μεγάλα φαλιμέντα, που λέει ο Καραγάτσης στο Γιούγκερμαν»…και τοτε και τωρα τα ιδια μονο διαφορετικης ποιοτητας πολίτες θα κανουν τη χωρα μας αξια των προγονων μας και όχι οι κάθε λογής «ηγετες»

Έβρεχε, έβρεχε και το χωριό πλημμύριζε.




Οι κάτοικοι έφευγαν με βάρκες να γλυτώσουν.



Ένας βαρκάρης είδε μια οικογένεια και πήγε να την σώσει.



-Ελάτε θα πνιγείτε.



-Όχι δεν ερχόμαστε, πιστεύουμε στον θεό, είμαστε δούλοι του και αυτός θα μας σώσει.



Η βάρκα έφυγε.



Το νερό ανέβαινε σκέπασε το σπίτι και η οικογένεια για να γλυτώσει ανέβηκε στα κεραμίδια. Τους είδε ένα ελικόπτερο πήγε από πάνω τους και τους πέταξε ανεμόσκαλα.



-Ελάτε θα πνιγείτε.



-Όχι δεν ερχόμαστε. Πιστεύουμε στον θεό, είμαστε δούλοι του και αυτός θα μας σώσει.



Το ελικόπτερο έφυγε.



Το νερό ανέβηκε και πνίγηκαν όλοι, οι ψυχές τους ανέβηκαν στον ουρανό και πήγαν να διαμαρτυρηθούν στον θεό.



-Γιατί θεέ μου μας έπνιξες; είμαστε τόσο καλοί χριστιανοί κι είχαμε εμπιστοσύνη σε σένα ότι θα μας σώσεις.



Κι ο θεός απαντά



-Δεν ξέρω κι εγώ τι έγινε… είχα στείλει μια βάρκα… ένα ελικόπτερο…

«Η εσωτερική γνώση, βασίζεται σε άμεση προφορική διδαχή, αλλά και στην μελέτη της Ιστορίας, της Φιλοσοφίας και της Θρησκείας. Κάθε άνθρωπος πρέπει να επιδιώκει την γνώση και πρέπει να ψάχνει. Γιατί οι πύλες του κόσμου του θαυμαστού, ανοίγουν μόνο στον αναζητητή.»




«Για τους ανθρώπους της εποχής μας, υπάρχουν τέσσερις δρόμοι που οδηγούν στο Άγνωστο, τέσσερις μορφές θεώρησης του κόσμου: Η Θρησκεία, η Φιλοσοφία, η Επιστήμη και η Τέχνη. Αυτοί οι δρόμοι πήραν προ πολλού την δική τους κατεύθυνση. Στην Αρχαία Ελλάδα, Αίγυπτο και Ινδία, υπήρχαν εποχές που αυτοί οι τέσσερις δρόμοι αποτελούσαν σύνολο.»



Σήμερα οι μορφές με τις οποίες αντιλαμβανόμαστε τον κόσμο, δεν μπορούν να μας οδηγήσουν στην αλήθεια. Διαρκώς διασπώνται, διαρκώς διαχωρίζονται και διαρκώς αυτοαναιρούνται και αλληλοαναιρούνται. Είναι φανερό ότι όσο περισσότερο διασπώνται και διαχωρίζονται, τόσο περισσότερο απέχουν από την αλήθεια. Η αλήθεια βρίσκεται στο κέντρο, όπου συγκλίνουν οι τέσσερις δρόμοι.»



«Η Θρησκεία στηρίζεται στην αποκάλυψη. Η αποκάλυψη προέρχεται άμεσα από την ανώτερη συνειδητότητα ή τις ανώτερες δυνάμεις. Στην θρησκεία υπάρχει πάντα κάτι το ανεπίγνωστο για τον συνηθισμένο νου και την συνηθισμένη σκέψη. Γι αυτό καμία προσπάθεια να κατασκευαστεί με διανοητικές μεθόδους μια τεχνητή, συνθετική θρησκεία, δεν έχει οδηγήσει πουθενά. Το αποτέλεσμα δεν θα ήταν θρησκεία, αλλά κακή φιλοσοφία.»



«Η Φιλοσοφία στηρίζεται σε υποθέσεις, στη λογική, στη σκέψη, στη σύνθεση όσων γνωρίζουμε και στην ανάλυση των όσων αγνοούμε. Η Φιλοσοφία πρέπει να περικλείει μέσα στα όρια της όλο το περιεχόμενο της επιστήμης, της θρησκείας και της τέχνης.»



«Η Επιστήμη βασίζεται στο πείραμα και στην παρατήρηση. Δεν πρέπει να ξέρει τι θα πει φόβος, δεν πρέπει να έχει δόγματα, δεν πρέπει να δημιουργεί ταμπού για τον εαυτό της.»



«Η Τέχνη βασίζεται σε συναισθηματική κατανόηση, στην αίσθηση του Αγνώστου που βρίσκεται πίσω από τα ορατά και απτά πράγματα και στη δημιουργική δύναμη, δηλαδή να αναπλάθει σε οπτικές ή ακουστικές μορφές τα αισθήματα, τα συναισθήματα, τα οράματα και τις διαθέσεις του καλλιτέχνη και ιδιαίτερα κάποια φευγαλέα αίσθηση, που είναι στην πραγματικότητα η αίσθηση της αρμονικής αλληλοσύνδεσης και ενότητας των πάντων και η αίσθηση της ψυχής των πραγμάτων και των φαινομένων.»



«Μερικές φορές για να καταλάβουμε τα μεγαλύτερα φαινόμενα, είναι χρήσιμο να βρούμε μικρότερα φαινόμενα, στα οποία εκδηλώνονται οι ίδιες αιτίες που λειτουργούν στα μεγάλα..»



«Η Φύση προσπαθεί πάντα να στολίζεται και να μην είναι ο εαυτός της. Αυτός είναι ο θεμελιακός νόμος της ζωής της. Βάζει συνέχεια τα καλά της, αλλάζει διαρκώς κουστούμια, ποζάρει όλη την ώρα στον καθρέφτη, περιεργάζεται τον εαυτό της από όλες τις μεριές, αυτοθαυμάζεται και ύστερα ξεντύνεται και βάζει άλλο ρούχο.»

«Συχνά το λάθος βρίσκεται στον τρόπο που διατυπώνεται το ίδιο το πρόβλημα.»

Για την  Ισιδα

Επειδή είμαι η πρώτη και η τελευταία Είμαι η λατρεμένη και ηπεριφρονημένη Είμαι η πόρνη και η Αγία Είμαι η σύζυγος και η παρθένα Είμαι η μάνα και η θυγατέρα Είμαι τα χέρια της μητέρας μου Είμαι η στέρφα και πλήθος τα παιδιά μου Είμαι η καλοπαντρεμένη και η απάντρευτη Είμαι εκείνη που φέρνει το φως και εκείνη που δεν γέννησε ποτέ Είμαι η παρηγοριά από τις ωδίνες του τοκετού Είμαι η σύζυγος και ο σύζυγος Και είμαι γέννημα του άντρα μου Είμαι η γεννήτρα του πατέρα μου Είμαι η αδελφή του άντρα μου Και αυτός είναι ο αποδιωγμένος γιος μου Να με σέβεστε ΠΑΝΤΑ γιατί είμαι η Σκανδαλώδης και η Μεγαλόπρεπη!!!

To ακόλουθο κείμενο δεν έχει πλάκα. Δεν ξέρουμε καν αν είναι αληθινό περιστατικό ή αν είναι απλά ένα email που κάνει τον γύρο του διαδικτύου. Αξίζει όμως αφιερώσετε δύο λεπτά.






Τι θα έκανες εσύ; Θα διάλεγες, σίγουρα..

Μην κοιτάξεις για κάτι αστείο σ' αυτό το κείμενο, δεν υπάρχει, μα διάβασε το.

Η ερώτηση είναι: Θα έκανες την ίδια επιλογή ;



Σε ένα δείπνο, για φιλανθρωπικό σκοπό, ενός σχολείου για παιδιά με ειδικές ανάγκες, ο πατέρας ενός αυτιστικού παιδιού διηγήθηκε την παρακάτω ιστορία, που δεν θα την ξεχάσει κανείς από όσους την άκουσαν εκείνη τη μέρα.



Μετά την τελετή, έκανε μια ερώτηση.

"Όταν η φύση δεν παρεμποδίζεται από εξωτερικές επιρροές, όλα γίνονται τέλεια.

Ακόμα ο γιος μου, ο Shay, δεν μπορεί να μάθει τα πράγματα όπως τα άλλα παιδιά. Δεν μπορεί να καταλάβει τα πράγματα όπως τα άλλα παιδιά. Πού είναι η φυσική τάξη των πραγμάτων στο γιο μου;"



Όλοι στην αίθουσα αναρωτιόνταν σιωπηλά και γεμάτοι απορία.

Ο πατέρας συνέχισε.



"Όταν ένα παιδί σαν τον Shay που είναι πνευματικά ανάπηρο, έρχεται στη ζωή, η ευκαιρία να καταλάβεις την αληθινή ανθρώπινη φύση είναι, το πώς οι υπόλοιποι άνθρωποι θα συμπεριφερθούν σ' αυτό το παιδί."

Και αφηγήθηκε την παρακάτω ιστορία, που θα σας παρακαλέσω θερμά να διαβάσετε μέχρι το τέλος της..



Ο Shay κι εγώ, περάσαμε έξω από ένα πάρκο, όπου κάποια αγόρια που γνώριζαν τον Shay, έπαιζαν μπέιζμπολ.

Ο Shay με ρώτησε, "μπαμπά, νομίζεις ότι θα μ' αφήσουν να παίξω μαζί τους;"

Εγώ ήξερα ότι τα περισσότερα αγόρια, δεν θα ήθελαν κάποιον σαν τον Shay στην ομάδα τους.

Μα ήξερα, και καταλάβαινα σαν πατέρας, ότι αν του δινόταν η ευκαιρία να παίξει, θα του έδινε πολύ μεγάλη χαρά και επίσης ένα αναγκαίο αίσθημα ένταξης, μαζί με κάποια εμπιστοσύνη που θα γινόταν αποδεκτός από τα άλλα παιδιά, παρά την αναπηρία του.

Πλησίασα λοιπόν ένα από τα παιδιά, και το ρώτησα χωρίς βέβαια να περιμένω και πολλά, αν ο Shay θα μπορούσε να παίξει μαζί τους.

Το αγόρι κοίταξε γύρω του σαν να ζητούσε κάποια υποστήριξη, μα στο τέλος απάντησε, "χάνουμε έξι γύρους, και το παιχνίδι είναι στον όγδοο γύρο. Γιατί όχι, μπορεί να παίξει στην δική μας ομάδα, και θα προσπαθήσουμε να τον βάλουμε να παίξει στον επόμενο γύρο, να αποκρούσει τις βολές αν το θέλει.

Ο Shay πήγε με δυσκολία μέχρι τον πάγκο της ομάδας, για να φορέσει την μπλούζα της ομάδος. Τον παρακολουθούσα με μάτια δακρυσμένα και μια θέρμη στην καρδιά μου.

Τα αγόρια της ομάδας, είδαν την χαρά μου, που τον αποδέχτηκαν στην ομάδα τους.



Στο τέλος του όγδοου γύρου, η ομάδα του Shay νικούσε μερικούς πόντους, αλά ήταν ακόμη πίσω τρεις πόντους για να κερδίσουν τον γύρο.

Στην αρχή του ένατου γύρου, ο Shay έβαλε το γάντι και έπαιξε δεξιά στο γήπεδο.

Αν και οι μπαλιές δεν ήρθαν προς την κατεύθυνσή του, έδειχνε ενθουσιασμένος, δείχνοντας την χαρά του, και μόνο που βρισκόταν εκεί, χτυπώντας όλο χαρά τα χεράκια του.

Το χαμόγελό του ήταν από το ένα αυτί στο άλλο, όταν με κοίταζε που τον χαιρετούσα από την εξέδρα.



Προς το τέλος του ένατου γύρου, η ομάδα του Shay πήρε κι άλλους πόντους.

Με δύο παίκτες έξω, και τρεις έξω από την βάση, οι πιθανότητες να κερδίσει γύρους, ήταν κοντά στην βάση, και ο Shay καθορίστηκε σαν ο επόμενος για να αποκρούσει τις βολές.



Σ' αυτό το κρίσιμο σημείο, αναρωτήθηκα αν θα αφήσουν τον Shay να δοκιμάσει να αποκρούσει, και να χάσουν τις πιθανότητες να κερδίσουν το παιχνίδι.

Για μεγάλη μου έκπληξη, ..τον άφησαν!



Όλοι γνωρίζανε ότι ήταν αδύνατον να χτυπήσει ο Shay την μπάλα, τη στιγμή που δεν ξέρει καν, πώς να κρατήσει κατάλληλα το ρόπαλο, πόσο μάλλον να στοχεύσει την μπάλα.

Εντούτοις, ο Shay πήρε θέση.

Ο αντίπαλος παίχτης, που πετάει την μπάλα, αναγνώρισε ότι η ομάδα του Shay έβαλε την νίκη του παιχνιδιού σε δεύτερη μοίρα, για να δώσουν την ευκαιρία στο παιδί αυτό, να χαρεί αυτήν τη στιγμή, γι αυτό και ήρθε πιο κοντά, προσπαθώντας να τον βοηθήσει να τα καταφέρει ρίχνοντας την μπάλα απαλά στον Shay.



Στην πρώτη προσπάθεια, ο Shay κούνησε αδέξια το ρόπαλο και αστόχησε.

Ο αντίπαλος παίκτης, ήρθε ακόμη πιο κοντά του λίγα βήματα, για να του πετάξει ακόμη πιο απαλά την μπάλα. Ο Shay κούνησε πάλι αδέξια το ρόπαλο, μα αυτή τη φορά βρήκε τυχαία την μπάλα, στέλνοντάς την πολύ κοντά, και μάλιστα σε έναν αντίπαλο.



Το παιχνίδι τώρα, κανονικά θα είχε τελειώσει.

Ο αντίπαλος όμως, σήκωσε την μπάλα, και, ενώ θα μπορούσε να την πετάξει στην πρώτη βάση, βγάζοντας τον Shay έξω από το παιχνίδι, πέταξε επίτηδες την μπάλα πολύ ψηλά, πάνω από το κεφάλι του συμπαίκτη του, και μακριά κι από τους άλλους συμπαίκτες του.



Όλοι στις εξέδρες, και από τις δύο ομάδες, άρχισαν να φωνάζουν, "Shay τρέξε στην πρώτη βάση, τρέξε, τρέξε..."

Ποτέ στη ζωή του ο Shay δεν έτρεξε τόσο μακριά, μα έφτασε στην πρώτη βάση γεμάτος ενθουσιασμό και με ορθάνοιχτα από χαρά μάτια, κοιτώντας γύρω του απορημένα και σαστισμένα, να καταλάβει τι άλλο πρέπει τώρα να κάνει...



Η εξέδρα συνέχισε τότε, "Shay, τρέξε στη δεύτερη βάση, Shay τρέξε...τρέξε.."

Με την ανάσα κομμένη και άτσαλα, έτρεξε προς τη δεύτερη βάση. Μέχρι όμως να φτάσει ο Shay στη δεύτερη βάση, ο δεξιός αντίπαλος είχε ήδη πιάσει την μπάλα.

Ήταν ο μικρότερος της αντίπαλης ομάδας, και είχε πλέον όλη την ευκαιρία, να γίνει ο ήρωας της ομάδας του.

Θα μπορούσε να πετάξει την μπάλα στον συμπαίκτη της δεύτερης βάσης, όπου θα έβγαζε έξω τον Shay, μα κατάλαβε τις προθέσεις του συμπαίκτη του που έριχνε τις βολές, και την έριξε ψηλά, προς τον συμπαίκτη της τρίτης βάσης.



Ο Shay έτρεξε προς την τρίτη βάση σαν ξετρελαμένος, καθώς οι παίκτες της ομάδας του

έτρεξαν κι εκείνοι προς τη βάση.

Όλοι φωνάζαμε, "Shay, Shay, Shay!!!"



Ο Shay έφτασε στην τρίτη βάση, αλά με την κρυφή βοήθεια του αντίπαλου παίχτη της τρίτης βάσης, ο οποίος σταμάτησε να τρέχει να προλάβει την μπάλα, για να δείξει στον Shay την σωστή κατεύθυνση, το πού ήταν η τρίτη βάση, λέγοντάς του "από 'δώ, από 'δώ Shay.."

Καθώς ο Shay πέρασε από την τρίτη, τα αγόρια και των δύο ομάδων και οι θεατές στις εξέδρες, ξεσηκώθηκαν φωνάζοντας "Shay, τρέξε στη βάση ένα τώρα, τρέξε στη βάση ένα.."

Ο Shay έφτασε στη βάση, πάτησε στον βατήρα, κερδίζοντας το παιχνίδι, και όλοι τον ζητωκραύγασαν σαν τον ήρωα, που βοήθησε να νικήσει η ομάδα.



Εκείνη την ημέρα, συνέχισε με δάκρυα ο πατέρας, τα αγόρια και από τις δύο ομάδες, και ο κόσμος στις εξέδρες, βοήθησαν να φέρουν ένα κομμάτι αληθινής αγάπης και ανθρωπιάς σ' αυτόν τον κόσμο, να δώσουν χαρά σε μια ψυχούλα, που τόσο την λαχταρούσε και που τόσο την είχε ανάγκη.



Ο Shay δεν τα κατάφερε μέχρι το επόμενο καλοκαίρι, πέθανε εκείνο τον χειμώνα, χωρίς όμως να ξεχάσει ποτέ, πώς ήταν ο "ήρωας" που με έκανε τόσο χαρούμενο εκείνη την ημέρα, και την χαρά που έδωσε στην μητέρα του, και που με δάκρυα αγκάλιασε τον μικρό της ήρωα σαν πήγαμε σπίτι.



Και τώρα, ..κυρίες, ...κύριοι, ...ο επίλογος..



Υπάρχουν χιλιάδες ανέκδοτα που στέλνονται δια μέσου internet, χωρίς δεύτερη σκέψη.

Μα όταν πρόκειται για ιστορίες που έχουν να κάνουν με επιλογές ζωής, οι άνθρωποι διστάζουν.

Το ακατέργαστο, το χυδαίο, και συχνά άσεμνο, περνάει ελεύθερα μέσω του κυβερνοχώρου, αλλά η δημόσια συζήτηση για την ευπρέπεια, πάρα πολύ συχνά καταστέλλεται, ακόμη και στα σχολεία η και τους εργασιακούς χώρους μας.



Εάν σκέφτεσαι να προωθήσεις αυτό το κείμενο, πιθανότατα θα κάνεις ίσως επιλογή, στα άτομα στα οποία θα το στείλεις.

Θεωρώ προσωπικά πως ανήκω στα άτομα, που πιστεύουν πως μπορούν να κάνουν τη διαφορά.

Όλοι έχουμε χιλιάδες ευκαιρίες στην καθημερινή μας ζωή, να καταλάβουμε την φυσική τάξη των πραγμάτων.

Τόσες πολλές, φαινομενικά τετριμμένες αλληλεπιδράσεις μεταξύ δύο ανθρώπων, μας δίνουν μια επιλογή:

Περνάμε κατά μήκος ενός μικρού σπινθήρα αγάπης και ανθρωπιάς;

ή παραβλέπουμε κάθε ευκαιρία, αφήνοντας αυτόν τον κόσμο ακόμη πιο κρύο;



Ένας σοφός είπε κάποτε, "κάθε κοινωνία κρίνεται, από το πώς μεταχειρίζεται τους πιο αδύναμους ανάμεσά της"



Τώρα έχεις δύο επιλογές για το κείμενο που διάβασες..

Διαγραφή, δηλαδή δεν του δίνεις σημασία, ή..

Προώθηση, δηλαδή, αναδημοσίευσέ το...



Να έχεις μια χαρούμενη ημέρα, να έχεις μια "Shay day!"

Κάνε το σωστό, προώθησέ το, δώσε μια ακόμη μικρή ελπίδα στο να καλυτερέψει ο κόσμος μας, να γίνει πιο ανθρώπινος, πιο συμπονετικός, πιο αγνός..



...και, χαμογέλα!!! ...μας παρακολουθούν παιδιά.