Θα ξεκινήσω τον πίνακα παραθέτοντας κάποια στοιχεία για την ιστορία του Τεκτονισμού. Η αρχική του προέλευση βρίσκεται στις οργανώσεις των οικοδόμων που από την παλιά εποχή αποτελούσαν αληθινούς και πραγματικούς ιερατικούς συλλόγους, έχοντας μία αριστοκρατική θέση ανάμεσα στις άλλες οργανώσεις επαγγελμάτων και τεχνών. Στη διάρκεια του Μεσαίωνα, ήταν τόσο μεγάλο το κύρος τους, ώστε απολάμβαναν απαλλαγές κάθε τύπου και μορφής από τις εκκλησιαστικές και τις λαϊκές αρχές. Από τότε οι οργανώσεις των οικοδόμων, είχαν κατά κάποιο τρόπο ορισμένες μορφές μυήσεως, αφού τα μυστικά της τέχνης τους τα έλεγαν μόνο σ’ όποιον έκριναν ότι ήταν κατάλληλος να τα μάθει. Στη συνέχεια πολλοί ήταν οι σκεπτικιστές που ζήτησαν να γραφτούν στις οργανώσεις των οικοδόμων, βλέποντας σ’ αυτές τη συνέχεια της αρχαίας παραδόσεως και ελπίζοντας μ’ αυτό τον τρόπο να ικανοποιήσουν τον πόθο τους για πνευματική τελειότητα. Αυτά τα μέλη που στο μεγαλύτερο ποσοστό τους ήταν αριστοκρατικής καταγωγής, τροφοδοτούσαν με γενναίες δωρεές και μεγάλα χρηματικά ποσά τις οργανώσεις αυτές. Οι βιοτέχνες χαμένοι πια μέσα σ’ αυτή την υποβλητική μάζα των Τεκτόνων, άρχισαν σιγά-σιγά να εξαφανίζονται απ’ τις στοές χωρίς να προβάλλουν και μεγάλη αντίσταση, απo τη στιγμή που αυτές οι στοές δεν είχαν πια τίποτε το κοινό με τις παλιές συλλογικές στοές. Το μόνο που είχε παραμείνει ήταν το όνομα και το τελετουργικό που είχε όμως τόσο πολύ μεταβληθεί και αυτό μέσα στην πάροδο του χρόνου. Στις 24 Ιουνίου 1717, τέσσερις στοές του Λονδίνου συγκεντρώθηκαν για να ιδρύσουν τη μεγάλη στοά του Λονδίνου. Αμέσως ευγενείς και κύριοι έτρεξαν να γίνουν μέλη με μεγάλο ζήλο. Από τότε ο Τεκτονισμός άρχισε να διαδίδεται σε όλη την Ευρώπη και να δημιουργούνται στοές. Η πρώτη γερμανική στοά ιδρύθηκε στις 6 Δεκεμβρίου 1737 στο Αμβούργο. Στην Ελβετία ο Τεκτονισμός έκανε γρήγορα μεγάλες προόδους καθώς είχε την υποστήριξη του ίδιου του αυτοκράτορα που μυήθηκε το 1731. Στην Ιταλία ο Τεκτονισμός έκανε την εμφάνισή του γύρω στα 1750. Η επίδραση της Γαλλίας στην βελτίωση του Τεκτονισμού υπήρξε σημαντική καθώς δημιουργήθηκαν οι υψηλοί βαθμοί του Τεκτονισμού αλλά κυρίως, γιατί ιδρύθηκαν οι πρώτες στοές που γινόντουσαν δεκτές και γυναίκες. Πιστός στην παλιά εσωτερική παράδοση ο Τεκτονισμός όπως όλες οι μυσταγωγικές οργανώσεις, που είναι άξιες του ονόματός τους αποκαλύπτεί στους μύστες του τα μυστήρια μέσα από τα σύμβολα. Το σύμβολο είναι εκείνο που μας επιτρέπει να μπούμε στην ουσία των πραγμάτων και το βασίλειο του υπερφυσικού. Είναι κατά κάποιο τρόπο ο μεσάζοντας ανάμεσα στον άνθρωπο και στη θεότητα. Τρεις βασικές αρετές που πρέπει να έχει ένας Τέκτονας είναι η σοφία, η ισχύς και το κάλλος. Με ισχύ πρέπει να αγωνίζεται ακατάπαυστα για τα ιδανικά του ενάντια στον εαυτό του, ενάντια στα εμπόδια και τους ανθρώπους, δίνοντας συνεχώς απόδειξη της δύναμης και του θάρρους του. Η ισχύς όμως δεν έχει καμία ηθική αξία. Μπορεί μάλιστα να είναι ανήθικη τυφλή και βίαιη αν δεν τη θέσουμε στην υπηρεσία ενός ευγενούς ιδανικού, του κάλλους. Η συνείδηση του προσωπικού εγώ σβήνει σιγά-σιγά και έρχεται η αρμονία. Έκφραση της υπέρτατης ομορφιάς και νοσταλγία ένωσης του κόσμου με τον ίδιο το θεό. Μονάχα μέσα απ’ την άρνηση του περιορισμένου και εγωιστικού του εγώ, μονάχα αφήνοντας τη ζωή του κόσμου και βυθιζόμενος τελείως στο άπειρο του «μεγάλου σύμπαντος», ο άνθρωπος θα μπορέσει αληθινά να υψωθεί μέχρι το θείο. Η σοφία είναι η τρίτη αρετή που θα του προσφέρει αυτή τη φώτιση. Ο ελευθεροτεκτονισμός είναι μια αδελφότητα ανθρώπων των οποίων η ηθική υπόσταση βρίσκεται σε σημείο, ώστε να μπορούν να εφαρμόζουν μεταξύ τους μια ειλικρινή και ανεπιφύλακτη αδελφοσύνη. Αυτοί οι άνθρωποι οφείλουν να αποφεύγουν με κάθε δυνατό τρόπο, κάθε τι που θα μπορούσε να τους διχάσει. Απαγορεύεται να αντιδικούν ως προς τις προσωπικές τους πεποιθήσεις, σ’ ότι αφορά τη θρησκεία και την πολιτική ενώ η χαρακτηριστική τους αρετή είναι η Ανοχή. Ο Ελευθεροτεκτονισμός προσπαθεί να απελευθερώσει το ανθρώπινο πνεύμα από τις πλάνες που συντηρούν τη δυσπιστία και το μίσος ανάμεσα στους ανθρώπους. Αυτοί οι άνθρωποι που προσπαθούν γι’ αυτό ονομάζονται ελευθεροτέκτονες σύμφωνα με τις πνευματικές και ηθικές τους αρετές. Ο βασικός σκοπός του Ελευθεροτεκτονισμού είναι το χτίσιμο μιας κοινωνίας που να είναι πιστή στις αρχές τις λογικής με τέτοιο τρόπο, ώστε να εγγυάται στην ανθρωπότητα την τέλεια ανάπτυξή της. Πρόκειται λοιπόν για μία ηθική και υλική καλυτέρευση των ανθρώπων, ώστε να δουλέψουν μέσα στη φύση κάτω απ’ τις διαταγές του Μεγάλου Αρχιτέκτονα του Σύμπαντος. Ο Ελευθεροτεκτονισμός είναι πέρα και πάνω από κάθε έννοια θρησκείας και πολιτικής. Δεν επιβάλει στα μέλη του καμία πίστη και κανένα πολιτικό πιστεύω, αλλά τα κατευθύνει σε μία ατέλειωτη πρόοδο. Ο σκοπός του δεν είναι να καταστρέψει τους θεσμούς, αλλά ν’ αλλάξει την ηθική του σύμπαντος. Οι αδελφοί σχηματίζουν κατά κάποιο τρόπο μία παγκόσμια συμμαχία με όλους τους ανθρώπους που έχουν καρδιά και νιώθουν την υποχρέωση να ενωθούν και να δουλέψουν μαζί για την πνευματική και ηθική τελειοποίηση της ανθρωπότητας. Οι θεμελιώδεις αυτές αρχές όμως δεν εφαρμόζονται πάντοτε σε όλα τα τεκτονικά τάγματα. Κάποια από αυτά όπως η Ελληνική Ομοσπονδία D H καταλύουν τα πρωταρχικά ιδανικά της ισότητας, αδελφότητας και ελευθερίας με συνέπεια να δημιουργούνται προστριβές μεταξύ των αδελφών. Ο τελικός σκοπός του Ελευθεροτεκτονισμού είναι να μεταβάλει τον άνθρωπο σαν άτομο, να λαξεύσει τον ακατέργαστο λίθο του και να φτιάξει έναν κατεργασμένο που θα έχει μία θέση στον ιδανικό ναό. Αυτό είναι ένα έργο που επιτυγχάνεται μόνο με την εφαρμογή των θείων νόμων και με τη μύηση. Κλείνοντας τον πίνακα θα παραθέσω κάποια στοιχεία του Τεκτονικού κανονισμού στα οποία κατέληξε το 1967 η Μεγάλη Στοά. «Ο Τεκτονισμός είναι μία μυστικιστική αδελφότητα, που έχει σαν παραδοσιακό της θεμέλιο την πίστη στον Μεγάλο Αρχιτέκτονα του Σύμπαντος. Ο Τεκτονισμός είναι μία Τάξη στην οποία μπορούν να πάρουν μέρος μόνο άνθρωποι ελεύθεροι, ανεξάρτητοι και άξιοι, ικανοί να πραγματοποιήσουν τα ιδανικά της ειρήνης, της αγάπης και συναδελφικότητας. Ο Τεκτονισμός μέσα απ’ την ηθική τελειοποίηση των μελών του σκοπεύει στην τελειοποίηση ολόκληρης της ανθρωπότητας. Ο Τεκτονισμός υποχρεώνει τα μέλη του να εφαρμόζουν ακριβώς και με μεγάλη προσοχή τις μυσταγωγίες και το συμβολισμό, που είναι τα μέσα για να φτάνει κανείς στη γνώση. Ο Τεκτονισμός επιβάλει στα μέλη του το σεβασμό οποιασδήποτε απόψεως και οποιασδήποτε πίστεως, απαγορεύοντας κάθε πολιτική και θρησκευτική συζήτηση ή κριτική. Η Τάξη τοποθετεί μ’ αυτόν τον τρόπο τον εαυτό της σαν ένα μόνιμο κέντρο αδελφικής ενώσεως, που τα βασικά του χαρακτηριστικά είναι κατανόηση και ανεκτικότητα. Όπως επίσης μία καρποφόρα αρμονία ανάμεσα στα άτομα, που διαφορετικά θα έμεναν άγνωστα το ένα απ’ το άλλο».  ΝΜΣΕΔΙ

Η ΙΔΕΑ ΤΟΥ ΣΠΗΛΑΙΟΥ ΣΤΟΝ ΠΛΑΤΩΝΑ

''Φαντάσου την ανθρώπινη φύση να μοιάζει με ανθρώπους που κατοικούν σε μια υπόγεια σπήλια , που έχει ανοιχτή μακριά προς το φως την είσοδο της. Και μέσα σ' αυτό είναι άνθρωποι από παιδιά αλυσοδεμένοι ώστε να βλέπουν πάντα μπροστά , μη μπορώντας να στρίψουν το κεφάλι τους εξαιτίας των δεσμών . Και ένα φως καίει από πάνω τους και μακριά προς τα πίσω τους. Κι ανάμεσα στο φως και τους αλυσοδεμένους περνά ένας δρόμος, που τον χωρίζει από αυτούς ένας τοίχος.

Φαντάσου λοιπόν ανθρώπους να περνούν από τον δρόμο κρατώντας πίσω από τον τοίχο λογής σκεύη, αγάλματα, πέτρινα και ξύλινα ζώα και κάθε είδους επεξεργασμένα πλάσματα. Νομίζεις λοιπόν πως οι αλυσοδεμένοι θα έχουν δει τίποτα άλλο στη ζωή τους εκτός από τις σκιές των αγαλμάτων που πέφτουν στο εσωτερικό της σπηλιάς, απέναντι τους αφού έχουν τα κεφάλια τους ακίνητα. Τις σκιές όμως των ανθρώπων που τα κρατούν δεν τις βλέπουν . Και αν μιλούσαν μεταξύ τους οι άνθρωποι δεν θα νόμιζαν ότι αυτά που βλέπουν είναι τα αληθινά όντα.

Κι αν ερχοταν κανένας απόηχος από εκείνους που διαβαίνουν κρατώντας τα αγάλματα θα νόμιζαν ότι είναι οι σκιές που μιλούν και ότι η αλήθεια δεν είναι παρά αυτές οι σκιές. Τι νομίζεις ότι αυτός θα έλεγε, αν κάποιος που έζησε στο φως του έλεγε, ότι τότε έβλεπε ανοησίες και φαντάσματα ενώ τώρα είναι στραμμένος περισσότερο προς τα όντα και γι αύτο βλέπει πιο σωστά  και έτσι δείχνοντας του κάθε πράγμα τον ανάγκαζε να του πει τι είναι,  οπωσδήποτε θα απορούσε και θα νόμιζε ότι τα αληθινά ήταν αυτά που έβλεπε, παρά αυτά που του έδειχνε τώρα. Κι αν τον ανάγκαζε κάνεις να στραφεί προς το φως θα πονούσαν τα μάτια του και θα προσπαθούσε να αποτρέψει το βλέμμα του γυρίζοντας προς εκείνα που είναι σε θέση να βλέπει, νομίζοντας ότι οι σκιές είναι πιο καθαρές από τα αγάλματα Και αν τραβήξει κανείς τον δεσμώτη από εκεί με την βία μες' από τον τραχύ και ανηφορικό δρόμο και δεν τον αφήσει πριν τον σύρει έως το φως του ήλιου δεν θα πονά και δεν θα αγανακτεί που τον σέρνουν. Κι αν φτάσει στο φως έχοντας τα μάτια του γεμάτα λάμψη δεν θα μπορεί να δει ούτε ένα από τα αληθινά πράγματα. Χρειάζεται λοιπόν να συνηθίσει το φως ο δεσμώτης αυτός αν πρόκειται να δει τα πάνω πράγματα . Και πρώτα θα έβλεπε πιο εύκολα τις σκιές ,ύστερα τα είδωλα των πραγμάτων και των ανθρώπων που καθρεπτίζονται μες τα νερά και ύστερα τα ιδία τα πράγματα και τους ιδίους τους ανθρώπους και τα ζώα.  Από όσα είναι στον ουρανό πιο εύκολα θα μπορούσε να ατενίσει κατά την νύχτα κοιτάζοντας προς το φως της σελήνης και των άστρων παρά τον ήλιο την ημέρα και το φως του ήλιου. Και τελευταία πιστεύω θα μπορούσε να δει τον ίδιο τον ήλιο. Τότε θα κατανοούσε ότι είναι ο ήλιος αυτός που δημιουργεί τους χρόνους και εποπτεύει τα πάντα όσα είναι στο κόσμο τον ορατών πραγμάτων και ότι αυτός κατά κάποιο τρόπο είναι ο έτος όλων. Κι αν θυμηθεί την πρώτη του κατοικία ο άνθρωπος αυτός και αναλογιστεί τη γνώση των συνδεσμωτών του δεν νομίζεις ότι αυτός θα καλοτύχιζε τον εαυτό του για την απολύτρωση του και θα αισθανόταν οίκτο για τους άλλους . Κι αν πάλι αυτός κατέβει και καθίσει όπως πριν στο κάθισμα, δεν θα γέμιζαν τα μάτια του σκοτάδι φτάνοντας ξαφνικά από τον ήλιο. Και δεν θα προκαλούσε το γέλιο στους άλλους που θα έλεγαν αυτόν ότι ανέβηκε πάνω και κατέστρεψε τα μάτια του και ότι δεν αξίζει τον κόπο να ανέβει κάνεις πάνω. Κι αν επιχειρούσε κάνεις να τους λύσει τα δεσμά τους και να τους ανεβάσει στο φως , αν μπορούσαν με οποιοδήποτε τρόπο να τον πιάσουν με τα χεριά τους και να τον σκοτώσουν; ΔΕΝ ΘΑ ΤΟΝ ΣΚΟΤΩΝΑΝ; '' ΠΛΑΤΩΝ Ζ κεφαλαιο

1. Δεν υπάρχει τίποτα που να είναι σε ζωή και να μην έχει πατέρα. Διότι η ζωή  γενιεται. Συνεπώς, κάθε απόφαση που παίρνουμε αποτελεί πάντοτε απάντηση στο ερώτημα του ποιος είναι ο πατέρας μας. Όποιον πατέρα επιλέξουμε, σε εκείνον θα απευθύνουμε την πίστη μας.








2. Κατασκευάζουμε τον πατέρα μας μέσα από δικές μας προβολές, ενώ ο πατέρας μας δημιουργεί μέσα από επέκταση.







3. Θέλημα του είναι να είμαστε γιοι και κόρες του.







4. Η απαρχή κάθε δυνατότητας βρίσκεται στην ταύτιση της δικής του και της δι-κής μας βούλησης. Ο πατέρας βρίσκεται μέσα μας, αφού πάντοτε ευλογεί το παιδί του με τον τελειότερο τρόπο.







5. Δεν μπορούμε με σκοτεινούς «συντρόφους» (φόβους, συνήθειες, επαναλήψεις κ.λπ.) να επικοινωνήσουμε με τον πατέρα, αλλά ούτε και μόνοι μας μπορούμε. Πρέπει να αφήνουμε τους άλλους να συμμετέχουν με τον δικό τους τρόπο, γιατί αν δεν δεχτούμε τους άλλους, ούτε εμείς μπορούμε να εισέλθουμε στον Πατέρα.







6. Μόνο εμείς μπορούμε να αποκλείσουμε τον εαυτό μας, αφού η υιότητα είναι ο εαυτός μας! Η υιότητα είναι όλος ο κόσμος και εμείς.







7. Κανείς δεν μπορεί να ξεφύγει από τις ψευδαισθήσεις παρά μόνο αν τις αντικρύσει. Η ψευδαίσθηση προστατεύεται μόνο όταν δεν την αντικρίζουμε με αθωότητα.







8. Μη φοβόμαστε ποτέ τίποτα, ούτε τον ίδιο το φόβο. Η διαύγεια διαλύει κάθε σύγχυση, και το να κοιτάζουμε το σκοτάδι, όποιο και αν είναι αυτό μέσω του φωτός, σημαίνει ότι το εξαφανίζουμε.







9. Μπορούμε πάντοτε, και προσωπικά και συλλογικά, να εξετάζουμε κάθε σύστημα ψευδαισθήσεων άφοβα. Δεν μπορεί να έχει καμιά συνέπεια, εφόσον η πηγή του δεν είναι αληθινή, είτε προέρχεται από μεμονωμένα άτομα, είτε από οργανωμένα συστήματα ή σχολές. Γιατί πάντοτε το αληθινό παραμένει, ενώ καθετί ψεύτικο χάνεται με τη δύναμη της αλήθειας.







10. Αθωότητα σημαίνει πραγματική δύναμη φωτός. Ας σταματήσουμε να είμαστε αδύναμοι και ας προσέλθουμε στο φως της αυθόρμητης προστασίας του υπέρτατου Πατέρα μας ...

στο Χειμερινό Ηλιοστάσιο, το οποίο αποτελεί σημαντικότατη


φυσική εορτή που εορτάζεται από τα πανάρχαια χρόνια από όλες τις

παραδόσεις στον πλανήτη μας.





Στο Χειμερινό Ηλιοστάσιο, το οποίο συμπίπτει με τον συμβατικό

Αιγόκερω, ο ήλιος ολοκληρώνει την περιφορά του πάνω στην εκλειπτική με

ταυτόχρονη μείωση της διάρκειας της ημέρας στο ελάχιστο και, αφού

παραμείνει φαινομενικά ακίνητος για τρεις ημέρες, ξαναρχίζει την

περιφορά του, αναγενόμενος έτσι και αυξάνοντας την διάρκεια της ημέρας

με αποκορύφωμα το Θερινό Ηλιοστάσιο όπου η ημέρα αποκτά την μεγίστη

διάρκεια της.





(Λέγω δε συμβατικό Αιγόκερω, διότι λόγω της μετάπτωσης των ισημεριών,

ο αστερισμός που βρίσκεται στο ζώδιο του Χειμερινού Ηλιοστασίου είναι

ο Τοξότης που πολύ σύντομα θα δώσει την θέση του στον Σκορπιό)





Πίσω όμως από την φυσική ερμηνεία του Χειμερινού Ηλιοστασίου, κρύβεται

μια σημαντικότατη μυστηριακή πραγματικότητα, η οποία δένει κάθε έναν

από εμάς με την εστία του, με την πηγή από την οποία προήλθαμε, με τον

σκοπό του ταξιδιού μας στον κόσμο της γέννησης και με τον τελικό

προορισμό μας που είναι φυσικά η εστία μας.





Οι πρόγονοι μας πολύ έξυπνα αποτύπωσαν κρυφίως την μυστηριακή αυτή

πραγματικότητα στα κείμενα μας, έδωσαν δε την κυριαρχία του ζωδίου του

Χειμερινού Ηλιοστασίου - που συμβατικά είναι ο Αιγόκερω - στην θεά

Εστία και ώρισαν ότι όλες οι τελετές πρέπει να αρχίζουν και να

τελειώνουν υμνώντας την θεά Εστία.





Όπως λοιπόν ο Ήλιος ξεκινά από το ζώδιο του Χειμερινού Ηλιοστασίου και

περιφέρεται πάνω στην εκλειπτική για να επανέλθει στο σημείο από το

οποίο ξεκίνησε, έτσι και η ψυχή μας ξεκινώντας από την εστία της,

περιφέρεται στον κόσμο της γέννησης με τελικό προορισμό την επιστροφή

της εκεί, που σε φυσικό επίπεδο δένει με τον αστερισμό του Χειμερινού

Ηλιοστασίου .





Ειδικά στην εποχή μας, η κατάσταση του ουρανού που απεικονίζεται πίσω

από τον συμβατικό Αιγόκερω πλησιάζει να απεικονίσει πλήρως την

μυστηριακή πραγματικότητα, όπως καταγράφεται μέσα από τα κείμενα μας!





Για αυτό και οι θρησκεύοντες κατά τα πάτρια, πρέπει να συνειδητοποιούν

κάθε φορά που αρχίζουν και τελειώνουν τις ιεροπραξίες τους με την θεά

Εστία, ότι ουσιαστικά αναφέρονται στην σύνδεση της ψυχής τους με την

εστία τους.





Ας αφιερώσουμε λοιπόν ο καθένας μας, λίγα λεπτά από τον χρόνο του την

Δευτέρα 21 Δεκεμβρίου στις 19:47 ώρα Ελλάδος , που αστρονομικά ο Ήλιος

εισέρχεται στον συμβατικό Αιγόκερω, διαλογιζόμενοι πάνω στο

συγκλονιστικό αυτό γεγονός.





<<Εστία, οίκε θεών μακάρων, θνητών στήριγμα κραταιόν>>

Ένα συχνό λάθος που κάνουν οι άνθρωποι είναι που αποδίδουν την εσωτερική δυστυχία σε εξωτερικούς παράγοντες. Πολλές φορές λέμε ''αυτός με πλήγωσε'', ή ''η πράξη του με αναστάτωσε'', κ.λπ. Στη πραγματικότητα δεν είναι οι παρατηρήσεις, οι δηλώσεις και οι πράξεις των άλλων που μας πληγώνουν. Οι άνθρωποι ταράζουν τον ίδιο τους τον εαυτό με αφορμή δηλώσεις, πράξεις και συμπεριφορές των άλλων. Εάν θέλαμε να είμαστε απόλυτα σωστοί με τον εαυτό μας τότε θα λέγαμε: ''Έκανα τον εαυτό μου να αναστατωθεί με τα λόγια του''. Το θέμα είναι ότι όσο συνεχίζουμε να αναζητούμε εξωτερικές πηγές για τα συναισθήματα μας, δεν μπορούμε να κάνουμε και πολλά πράγματα. Αν συνειδητοποιήσουμε ότι οι ίδιοι αναστατώνουμε τον εαυτό μας με όσα μας συμβαίνουν, τότε μπορούμε να προσπαθήσουμε να τα αλλάξουμε. Κανείς δεν μπορεί να μας κάνει να νιώσουμε τίποτα. Κανείς δεν έχει δύναμη πάνω μας. Εμείς διαλέγουμε αυτά που νιώθουμε κάθε στιγμή. Έχουμε την ψευδαίσθηση ότι οι άλλοι μας πληγώνουν, μας προσβάλουν, μας απειλούν, και δεν συνειδητοποιούμε ότι αυτό που πραγματικά συμβαίνει είναι ότι εμείς ''πληγωνόμαστε'', εμείς ''νιώθουμε προσβεβλημένοι'', εμείς ''απειλούμαστε''. Για πολλούς ανθρώπους οι φράσεις «με πλήγωσες» και «πληγώθηκα» ακούγονται το ίδιο. Τα συναισθήματα μας δεν καθορίζονται από τις πράξεις των άλλων ή από γεγονότα, αλλά από τον τρόπο που καθένας αντιλαμβάνεται τις πράξεις των άλλων και τα γεγονότα.


Επειδή αυτό το σημείο πολλοί άνθρωποι δυσκολεύονται να το κατανοήσουν όταν το ακούν για πρώτη φορά, θα δώσω μερικά χαρακτηριστικά παραδείγματα. Κάποιος συζητά με έναν ''δεξιό'' και τον αποκαλεί ''κομμουνιστή''. Ο δεξιός το δέχεται σαν προσβολή. Αν όμως ένα κομμουνιστή τον αποκαλέσουμε ''κομμουνιστή'', ακόμα και για να τον προσβάλουμε, εκείνος όχι μόνο δεν θα προσβληθεί, αλλά ίσως και να γελάσει μαζί μας πού θεωρούμε τη λέξη αυτή βρισιά... Αν λοιπόν κάποιος που τον λες ''κομμουνιστή'', σου λέει ότι τον προσέβαλες, στην ουσία δεν ακριβολογεί. Δεν τον προσέβαλες καθόλου. Αυτός νιώθει προσβεβλημένος και ο λόγος είναι ο τρόπος που ο ίδιος αντιλαμβάνεται την έννοια ''κομμουνιστής''.

Ακούμε καμιά φορά να λένε: ''Αυτοκτόνησε, επειδή την άφησε ο άντρας της''. Αν αυτό ήταν αλήθεια τότε ανάμεσα στη εγκατάλειψη και την αυτοκτονία θα έπρεπε να υπάρχει σχέση αιτίου-αιτιατού. Αλλά αν συνέβαινε πράγματι αυτό, τότε θα έπρεπε κάθε εγκατάλειψη να προκαλεί αυτοκτονία. Όμως όλοι ξέρουμε πώς οι αντιδράσεις στην εγκατάλειψη ποικίλουν όσο και οι άνθρωποι.

Γιατί όμως οι δύο φράσεις ''με μπέρδεψες'' και ''μπερδεύτηκα'' είναι τόσο διαφορετικές ώστε, όπως ισχυρίζονται, να αντικατοπτρίζουν φιλοσοφικές διαφορές;

''Με μπέρδεψες'' θα πει:

α. Είσαι υπεύθυνος για τα συναισθήματα μου.

β. Έχεις τη δύναμη να με κάνεις να νιώθω διάφορα πράγματα, παρά τη θέλησή μου.

γ. Σε κατηγορώ.

''Νιώθω μπερδεμένος'' θα πει:

α. Αναλαμβάνω την ευθύνη γι’ αυτά που νιώθω.

β. Το κέντρο του εαυτού μου είναι μέσα μου και κανείς δεν έχει τη δύναμη να με κάνει να νιώθω πράγματα παρά τη θέληση μου.

γ. Σου αναφέρω τι νιώθω, χωρίς να σε κατηγορώ γι’ αυτά πού νιώθω.

Ποια είναι η φιλοσοφική διαφορά: Η έκφραση ''νιώθω μπερδεμένος'' σημαίνει ''εγώ έχω την ευθύνη για όσα μου συμβαίνουν''. Η έκφραση ''με μπέρδεψες'' σημαίνει '' εσύ έχεις την ευθύνη για όσα μου συμβαίνουν''.

Φυσικά η κοινωνία μας δεν βοηθά πολύ στην ανάπτυξη αυτής της αντίληψης. Ένα ξένο γνωμικό λέει ''πέτρες και μαγκούρες τα κόκκαλα μου σπάνε αλλά λόγια δεν με αγγίζουν''. Το μήνυμα του είναι σαφές: οι λέξεις από μόνες τους είναι ακίνδυνες. Εμείς είναι που τους αποδίδουμε τη σημασία. Στην Ελλάδα τα πράγματα είναι διαφορετικά. Όλοι έχουμε ακούσει το ότι ''η γλώσσα κόκαλα δεν έχει και κόκαλα τσακίζει''. Από μικρά παιδιά έχουμε μάθει ότι οι λέξεις έχουν τεράστια σημασία και ότι η ευτυχία μας έχει να κάνει με το πώς σκέφτονται οι άλλοι για εμάς. Όταν αναγνωρίσουμε ότι ο τρόπος της σκέψης μας καθορίζει τα συναισθήματα μας, τότε μπορούμε να πάρουμε τον έλεγχο στα χέρια μας, αντί να αποδίδουμε δύναμη σε εξωτερικούς παράγοντες.

Ευχαριστώ!

Το παν στη ζωή είναι το στυλ. Έχω καταλήξει. Το θέμα δεν είναι τι και γιατί το κάνεις. Το θέμα είναι το πώς. Τα σκοτεινότερα κίνητρα να έχεις, αν η ενσάρκωση του σκοπού έχει στυλ, το παιχνίδι έχει κερδηθεί. Σαφέστατα το στυλ δεν είναι ίδιον της ανθρώπινης φύσης. Η ουσία μας είναι χοντροκομμένη, κακόγουστη. Η πραγματικότητα μας είναι το πώς ξυπνάμε το πρωί: Κομμένοι, αναμαλλιασμένοι, με βαριά φωνή και ανυπάκουα μέλη. Η αφετηρία μας είναι αυτή. Και μετά έρχεται το στυλ. Ή η υπερβολή του. Τα πάντα πειθαρχούν στην εικόνα μας (ή την εικόνα των άλλων) και φτιάχνεται η προβολή μας στον κόσμο. Προσέχουμε τι φοράμε, πως κινούμαστε στο χώρο, τι σχολιάζουμε, μερικοί από μας τι τρώμε και πως τρώμε, πως αλληλεπιδρούμε με τους άλλους και όλα αυτά με μια επίφαση φυσικότητας. Σαν να γεννηθήκαμε σκηνοθετημένοι και ιλουστρασιόν. Ακόμα κι όταν τσαλακωνόμαστε προσπαθούμε να το κάνουμε με στιλ. Ανάλογα με τις αισθητικές καταβολές του ο καθένας, χαμηλώνουμε τα φώτα, κλειδώνουμε απ’ έξω τους άλλους «που δε μπορούν να καταλάβουν οι ανόητοι», κι αναπαράγουμε μεγάλες σκηνές από ταινίες ή θεατρικά με μουσική υπόκρουση που ποικίλλει από καψουροτράγουδα της πίστας μέχρι την Τραβιάτα του Verdi. Το μυστικό για να έχεις πάντα το σωστό στυλ είναι να φαντάζεσαι ανά πάσα στιγμή τον εαυτό σου σε αναμονή για φωτογράφηση περιοδικού. Το ποιο περιοδικό εξαρτάται πάλι από το τις αισθητικές σου καταβολές, από τη Vogue μέχρι το LIFE. Πόσα τεύχη μπορεί να πουλήσεις με τη ρουτίνα σου; Πόσο εναλλακτικά μπορείς να προμοτάρεις τη φάτσα σου; Σου είναι εύκολο να συμβαδίσεις με τα τρέχοντα trends σα να γεννήθηκες κατέχοντας τα; Ε τότε έχεις κερδίσει. Αυτή η εποχή διαμορφώθηκε για να βρεις εσύ το τέλειο περιβάλλον να λάμψεις. Οι υπόλοιποι έπονται

ΧΩΡΙΣ ΣΧΟΛΙΑ

Υπάρχει μια κατηγορία ανθρώπων που συναντώ σπάνια, γι' αυτό και τους θαυμάζω: αυτοί που ονομάζω οι "φυσικοί άνθρωποι".

Οι φυσικοί άνθρωποι όταν κάνει κρύο κρυώνουν κι όταν έχει ζέστη ζεσταίνονται. Όταν είναι κουρασμένοι κοιμούνται και κουράζονται μόνο ύστερα από έντονη σωματική (ή πνευματική) δραστηριότητα. Τρώνε όταν πεινάνε και πίνουν νερό όταν διψούν. Σταματούν να τρώνε όταν χορταίνουν και ξαναπίνουν νερό μόνο όταν διψάσουν ξανά. Δεν τους πειράζει που ιδρώνουν, κι είναι πλήρως συμφιλιωμένοι με κάθε βιολογική τους ανάγκη - ακόμα και με το φόβο, που εσύ καταχωνιάζεις με το που τον προαισθανθείς.

Οι φυσικοί άνθρωποι όταν τους μιλάει κάποιος σοβαρά, καταφέρνουν να παραμένουν σοβαροί και να προσέχουν το συνομιλητή της - λες και τους ενδιαφέρουν όλα τα θέματα συζήτησης του κόσμου. Κι όταν τους λες αστεία - ακόμα και χαζά - ξεκαρδίζονται στα γέλια σαν να διασκεδάζουν περισσότερο με την πρόθεση, παρά με το ίδιο το αστείο.

Ξέρουν πολύ καλά να σιωπούν για θέματα που δεν κατέχουν και να μιλάνε μέχρι το σημείο που γνωρίζουν, σε όσα υπάγονται στο γνωστικό τους πεδίο. Δε ντρέπονται να κάνουν ερωτήσεις, ούτε να πουν "δεν ξέρω" όταν κάτι τους διαφεύγει. Και εννοείται πως δεν κατεβάζουν ποτέ τα μάτια όταν ομολογούν την άγνοιά τους.

Οι φυσικοί άνθρωποι ήρθαν στη ζωή ανοιχτοί να τη μάθουν. Μοιάζουν λες και γεννήθηκαν γνωρίζοντας ότι το ανθρώπινο είδος έχει όρια και πέρασαν χρόνια πολλά να τα εντοπίσουν. Είναι σε άμεση συνάρτηση με τη φύση και είναι αναπόσπαστο κομμάτι της. Κοιτάζοντας τους καμιά φορά έχεις την αίσθηση πως πρόκειται για μια διακριτική συνέχεια της φυσικής νομοτέλειας. Σαν ένα μικρό λουλούδι ή ένα αιωνόβιο δέντρο. Και κάπου βαθιά μέσα σου, έχεις την πεποίθηση πως είναι αναπόφευκτο, μετά από 100 χρόνια, να πεθάνουν σοφοί και γήινοι την ίδια στιγμή.

Ο, τι διατυπώνουν οι φυσικοί άνθρωποι είναι αυτό και τίποτα άλλο. Η σαφήνεια είναι χαρακτηριστικό τους και τα πάντα - ακόμα και τα πιο βαθιά συναισθήματα, αυτά που εσένα σε αποσυντονίζουν - γι' αυτούς απαιτούν απλά μια πιο προσεκτική διατύπωση. Δεν αφήνονται σε τίποτα αν δεν το νιώσουν και δε νιώθουν τίποτα αν δεν σκιρτήσει μέσα τους φυσικά και αβίαστα.

Οι φυσικοί άνθρωποι ξέρουν να αγαπούν. Και να το λένε. Και να είναι - ό, τι είναι. Τίποτα πάνω τους και μέσα τους δεν είναι περιττό κι όσα καταγράφονται δικά τους είναι δεδομένα κι αυτονόητα σαν τα φτερά ενός πουλιού ή την ουρά μιας γάτας.

Αν μέχρι τώρα δεν είχες την τύχη να συναντήσεις κάποιο φυσικό άνθρωπο, αν ποτέ βρεθεί στο δρόμο σου, δέξου τον στη ζωή σου με ευγνωμοσύνη σαν μια ξαφνική καλοκαιρινή βροχή σε ένα άνυδρο τοπίο.

Κι ίσως, εσύ, που μια ζωή μάζευες στοιχεία και στατιστικές και κατασκεύαζες ιδανικές συνθήκες ευτυχίας, πάρεις μια μικρή ιδέα του τί σημαίνει να ανθίζεις. Απλά και φυσικά. Σαν να γεννήθηκες από πάντα γι' αυτό.

Η Σελήνη ασκεί διάφορες επιδράσεις στον πλανήτη μας λόγω της κοντινής απόστασης στην οποία βρίσκεται.
Έτσι η παρουσία της Σελήνης λόγω του ότι η ενέργεια της είναι πολύ ισχυρότερη και μεταβάλλεται πιο γρήγορα από την ηλιακή, δημιουργεί το φαινόμενο της μεταπτώσεως των ισημερινών και προκαλεί τις περιοδικές ανωμαλίες του.
Η κίνηση της Σελήνης επιδρά στο ισημερινό εξόγκωμα του εαρινού σημείου, περιοδικής μεταβολή της λοξώσεως της ελλειπτικής.
Η μηνιαία και Σεληνιακή κλόνονηση του άξονα είναι φαινόμενα που οφείλονται στη Σελήνη.
Μια άλλη σπουδαιότατη εκδήλωση επί της επίδρασης της Σεληνιακής έλξεως, αποτελούν τα φαινόμενα των παλιρροιών που φαίνονται περισσότερο στις υγρές εκτάσεις και λιγότερο στον στέρεο φλοιό της γης.
Ανάλογα φαινόμενα δημιουργούνται στην γήινη ατμόσφαιρα και εκδηλώνονται με τη μορφή ασθενών μεταβολών της πίεσης.
Η μεταβολή των αποστάσεων της Σελήνης από τη Γη δημιουργεί μαγνητικές διαταράξεις.
Η επίδραση όμως των φάσεων της Σελήνης στην κατάσταση του καιρού η στην εξέλιξη του φυτικού και ζωικού κόσμου, θεωρείται αβάσιμη.
Αν και στο ζήτημα αυτό οι λαϊκές πεποιθήσεις που αποτελούν το απαύγασμα των μακραίωνων παρατηρήσεων η είναι υπόλειμμα των αρχαίων δοξασιών και των αστρολογικών επινοήσεων, συνηγορούν για το αντίθετο, εν τούτοις η επιστήμη δεν έχει τα μέσα για να επιβεβαιώσει και να επαληθεύσει την ύπαρξη μιας τέτοιας επίδρασης της Σελήνης στα μετεωρολογικά φαινόμενα και στον οργανικό κόσμο, η οποία αν υπάρχει θα είναι ελάχιστη και πολύ δύσκολο να ανακαλυφθεί.
Η επιστήμη όμως συνεχίζει να ερευνά και να παρατηρεί και προς τον χώρο αυτό.



Σελήνη: Ένα πανάρχαιο διαστημόπλοιο

Οι Σοβιετικοί επιστήμονες Μιχαήλ Βάζιν και Αλεξάντερ Τσερμπάκωφ σ' ένα άρθρο που δημοσίευσαν σε επίσημο Σοβιετικό κυβερνητικό έντυπο, υποστήριξαν πως η Σελήνη στο εσωτερικό της είναι κούφια και δεν αποκλείεται να αποτελεί στην πραγματικότητα ένα διαστημόπλοιο, κατασκευασμένο από λογικά όντα κάποιου μακρινού ηλιακού συστήματος.
Οι Σοβιετικοί επιστήμονες υποστήριξαν πως ο κενός εσωτερικός χώρος ήταν γεμάτος από καύσιμα για τους κινητήρες, εργαλεία, όργανα ελέγχου και παρατήρησης.
Ήταν ένα διαστημόπλοιο που ήταν ικανό να ταξιδεύει χιλιάδες και εκατομμύρια χρόνια στο διάστημα.
Τα όντα που το κατασκεύασαν το έκαναν από ανάγκη για να εγκαταλείψουν τον αρχικό κόσμο απ' όπου κατάγονται.
Η νέα αυτή θεωρία στηρίζεται σ' ένα σύνολο ενδείξεων που χωρίζεται σε τέσσερις ομάδες:
--> Το αίνιγμα της καταγωγής της Σελήνης.
Οι τρεις θεωρίες που ίσχυαν μέχρι πρόσφατα καταρρίφθηκαν αφού:
α)
Η Σελήνη δεν αποτελούσε ποτέ μέρος της Γης από το οποίο να αποσπάστηκε
β)
Η Σελήνη δεν σχηματίστηκε από το ίδιο σύννεφο σκόνης και αέριων που σχηματίστηκε η Γη, αφού δεν διαθέτει την ίδια χημική σύσταση εδάφους με τη γη,
γ)
Η Σελήνη δεν μπήκε σε τροχιά γύρω από τη Γη (θεωρία της «προσέλκυσης») αφού ένα τόσο μεγάλο σώμα είναι αδύνατον να μπει κάτω από φυσιολογικές συνθήκες σε τροχιά γύρω από έναν τόσο μικρό πλανήτη.
--> Ενδείξεις για την κενότητα του εσωτερικού της Σελήνης.
Υπάρχει μεγάλη διάφορα πυκνότητας ανάμεσα στη Γη και τη Σελήνη (3,33 gr.: cmm³ για τη Σελήνη και 5,5 gr.: cmm³ για τη Γη).
--> Ενδείξεις για την ύπαρξη εσωτερικού μεταλλικού περιβλήματος.
Κάτω από τον εξωτερικό φλοιό υπάρχει εσωτερικός μεταλλικός φλοιός πάχους 32 χιλιόμετρων.
-->Ενδείξεις για ενισχύσεις στην εξωτερική επιφάνεια και τις σκοτεινές περιοχές.
Σύσταση τους είναι το τιτάνιο, ο σίδηρος και σπάνια μέταλλα.


Δώδεκα ερωτήσεις που μας οδηγούν στο συμπέρασμα πως η Σελήνη τοποθετήθηκε σε τροχιά γύρω από τη Γη


Ας ρίξουμε μια μάτια σ' αυτά τα ερωτήματα:
--> Γιατί η Σελήνη, που βρίσκεται τόσο κοντά μας, «παραμένει ένα από τα μεγαλύτερα αστρονομικά αινίγματα», σύμφωνα με την ομολογία των επισήμων εκπροσώπων της ΝΑΣΑ;
--> Γιατί διακεκριμένοι επιστήμονες ομολογούν πως αγνοούν την καταγωγή της Σελήνης;
Ανάμεσα τους ένας φυσικός, τιμημένος με το βραβείο Νόμπελ, διακήρυξε: «καμία από τις εξηγήσεις που διαθέτουμε δεν είναι βάσιμη».
--> Γιατί ένας από τους ειδικούς της ΝΑΣΑ εξέφρασε την παρακάτω απίθανη διατύπωση:
«Είναι πιο εύκολο ν' αποδείξουμε την ανυπαρξία της Σελήνης παρά την ύπαρξη της!»
--> Γιατί διακεκριμένοι επιστήμονες φτάνουν στο αστείο συμπέρασμα πως η Σελήνη δεν υπάρχει, εμπρός στην αδυναμία τους να εξηγήσουν την καταγωγή της;
--> Γιατί διακεκριμένοι επιστήμονες χαρακτηρίζουν τη Σελήνη σαν μια «κοσμική ανωμαλία της φύσης»;
Κατά τη γνώμη τους, βρίσκεται πολύ μακριά κι έχει πολύ μεγάλο μέγεθος για να είναι «φυσικός» δορυφόρος της Γης.
--> Με βάση ποιες ενδείξεις αποκλείουν τη Σελήνη σαν φυσικό δορυφόρο της Γης ;
--> Γιατί οι επιστήμονες αρνούνται να παραδεχθούν τη θεωρία της «προσέλκυσης» της Σελήνης από την έλξη της Γης ;
--> Γιατί οι αστροφυσικοί υποστηρίζουν πως η Σελήνη δεν είναι δυνατό να μπήκε σε τροχιά γύρω από τη Γη, χάρη και μόνο στη δύναμη της έλξης του πλανήτη μας ;
--> Γιατί η σχεδόν κυκλική τροχιά της Σελήνης αποτελεί μια προσθετή απόδειξη της «αφύσικης» παρουσίας της γύρω από τη Γη ;
--> Γιατί διακεκριμένοι επιστήμονες διατυπώνουν την άποψη πως η Σελήνη μπήκε σε κυκλική τροχιά, χάρη στην επέμβαση μιας «άγνωστης» δύναμης;
Ποια ήταν η δύναμη αυτή;
--> Γιατί Σελήνη τοποθετήθηκε σε μια τέτοιο απόσταση από τη Γη, ώστε ο φωτεινός δίσκος της να είναι σε ίσο μέγεθος με το φωτεινό δίσκο του ήλιου;
Πως είναι δυνατό να παρουσιάζει το φαινόμενο των εκλείψεων, μοναδικό στο ηλιακό μας σύστημα;
--> Γιατί οι πρόσφατες γνώσεις της τοποθέτησης τεχνητών δορυφόρων σε τροχιά γύρω από τη Γη μας οδηγούν στο εκπληκτικό συμπέρασμα ότι και η Σελήνη κάποτε “τοποθετήθηκε” από λογικά όντα στη σημερινή της τροχιά;


Ποιοι κρύβονται μέσα στη Σελήνη;


Υπάρχουν ενδείξεις πως από άποψη σεισμικής και ηφαιστειογενή η Σελήνη αντιπροσωπεύει πραγματικά ένα νεκρό κόσμο.
Όταν το διαστημόπλοιο Απόλλων 14 έριξε τον τρίτο όροφο του με ορμή στη Σεληνιακή επιφάνεια, η Σελήνη αντέδρασε σαν μια μεγάλη καμπάνα.
Καταγράφτηκαν παλμικές δονήσεις διάρκειας τριών περίπου ωρών που έφτασαν σε βάθος 28-32 χιλιόμετρων.
Όταν κατά την αναχώρηση του ίδιου διαστημόπλοιου από το Σεληνιακό έδαφος απερρίφθη η σεληνάκατος, προκλήθηκαν νέες δονήσεις που κράτησαν ενενήντα περίπου λεπτά.
Από άποψη βιολογική τίποτε δεν αποκλείει την ύπαρξη ζωντανών όντων στο εσωτερικό της Σεληνιακής σφαίρας.
Η Σελήνη είναι ένας τόπος χωρίς ατμόσφαιρα, χωρίς άνεμους και διαβρωτικές δυνάμεις.
Ωστόσο ικανότατοι παρατηρητές διαπίστωσαν σημαντικές αλλαγές πάνω στην επιφάνεια της.
Παρατηρήθηκαν παράξενα αντικείμενα, (άνω των 700), παράξενες συσκευές σε σχήμα πυραμίδας η κώνου αλλά και ένας μυστηριώδης τετραγωνισμένος μονόλιθος.
Ο 'Αρθουρ Κλαρκ τον παρουσίασε στην ταινία του «Οδύσσεια του διαστήματος», στις πρώτες σκηνές.
Παρατηρήθηκαν Φώτα και φωτεινά στίγματα.
Εκτός από εμφανίσεις όμως υπάρχουν και εξαφανίσεις. Ο αστρονόμος Μάνταλερ παρατήρησε τέσσερα μεγάλα τείχη που δημιουργούσαν ένα αινιγματικό τετράγωνο.
Μέσα σ' αυτό υπήρχε ένας αινιγματικός σταυρός. Όλα αυτά εξαφανίστηκαν.


Ραδιοεκπομπές από το εσωτερικό της Σελήνης.


Στα τέλη της δεκαετίας του 30 ο Γκρότε Ρέμπερ, της εταιρείας Μπέλ συνέλαβε ραδιοφωνικά μηνύματα από τη Σελήνη.
Δυστυχώς το επεισόδιο αυτό χαρακτηρίστηκε απόρρητο και απαγορεύτηκε η δημοσίευση του.
Προλάβαμε όμως να μάθουμε πως οι Ραδιοεκπομπές προέρχονταν από το εσωτερικό και όχι από την επιφάνεια της Σελήνης.
Αρκετοί ερασιτέχνες αστρονόμοι συνέλαβαν σήματα από τη Σελήνη στα 1927, 1928 και 1934 με δική τους κατασκευής ραδιοτηλεσκόπια.
Στα 1935 συνέλαβαν παρόμοια μηνύματα οι Μαρόνι και Τσέλσα.
Στα 1956 οι επιστήμονες του πανεπιστημίου του Οχάιο δήλωσαν ότι συνέλαβαν ένα είδος κωδικοποιημένου μηνύματος από την Σελήνη.
Οι αστροναύτες, όταν ταξίδευαν προς τη Σελήνη, άκουσαν από το σύστημα εσωτερικής επικοινωνίας, μια παράξενη μουσική.
Ο Γάλλος συγγραφέας Ρομπέρ Σαρού ισχυρίστηκε πως ο αστροναύτης Αλ Γουώρντεν τη στιγμή που περπατούσε στη Σελήνη, άκουσε μια σειρά από ανεξήγητες λέξεις.
Σύμφωνα με τη μαρτυρία του Σαρού το αινιγματικό μήνυμα έλεγε:
«ΜΑΡΑ (η ΛΑΜΑ) ΡΑΜΠΙ ΑΛΑΡΝΤΙ ΝΤΙΝΤΙ ΕΝΤΑΒΟΥΕΡ ΕΣΑ ΚΟΥΝΣ ΑΛΙΜ».
Το μήνυμα μέχρι στιγμής παραμένει αμετάφραστο, οι αρχαίες όμως παραδόσεις μιλούν για έναν κόσμο κρυμμένο στο εσωτερικό της Σελήνης.
Εάν κάποια μέρα πέσουν στα χέρια μας αρχαία Ελληνικά κείμενα θα ανακαλύψουμε όχι μόνο τη γλώσσα των μηνυμάτων, αλλά θα επιβεβαιωθεί ταυτότητα των εχθρικών αυτών κατοίκων της Σελήνης που εκπέμπουν μηνύματα μαζικής υστερίας σε πάνω από εκατό συχνότητες για αντίστοιχες γλώσσες του πλανήτη Γη.


Η επίδραση της Σελήνης στα αισθήματα του ανθρώπου.


Από τα αρχαία χρόνια η Σελήνη υπήρξε πηγή ποιητικής έμπνευσης και αντικείμενο θείας λατρείας.
Στην Αίγυπτο και τη Σύρια λατρεύονταν ως Αστάρτη (από την Ελληνική λέξη Αστήρ) που ήταν μια ωραία Θεά.
Οι εβραίοι την ονόμαζαν Ασταρώθ η βασίλισσα των ουρανών και από την συνήθεια τους να μισούν ότι δεν θεωρούν δικό τους την βεβήλωσαν.
Οι Έλληνες την λάτρευαν σαν Θεά του νυκτερινού φωτός.
Οι Ρωμαίοι την λάτρευαν ως Selene η Diana.
Οι 'Αραβες, οι Ινδοί, οι Ίνκας, οι Αζτέκοι, οι Σκανδιναβοί και κάποιες φυλές των νησιών του Ειρηνικού, στο πρόσωπο της Σελήνης έβλεπαν έναν Θεό, επειδή γνώριζαν την μεγάλη δύναμη που έχει το ουράνιο αυτό σώμα, που δεν είναι πλανήτης αλλά διαστημικό σκάφος.
Από το εσωτερικό της Σελήνης καταγράφτηκαν εκπομπές διανοητικού έλεγχου σε πάνω από 100 συχνότητες που εκπέμπουν συνθήματα μαζικής υστερίας σε ανάλογες γλώσσες του πλανήτη.
Τα συνθήματα αυτά περιλαμβάνουν εντολές για θρησκευτική, πολιτική, κοινωνική, οικονομική και πολιτισμική συμπεριφορά προς τα έθνη του πλανήτη.
Επίσης συμπεριλαμβάνονται εντολές στρατηγικής και γεωπολιτικής φύσεως.
Μια από τις πιο πετυχημένες και συντονισμένες εκπομπές έλεγχου του νου που χρησιμοποίησε και το στοιχείο της μαζικής υστερίας ήταν το γνωστό συγκρότημα «The Beatles».


Τηλεπαθητικά μηνύματα.


Οι συχνότητες που παράγονται από το εσωτερικό της Σελήνης, προέρχονται από συνομιλίες όντων.
Ο θώρακας όμως των τριάντα δυο χιλιομέτρων μετάλλου, κράματος τιτανίου, χρωμίου, σιδήρου, νικελίου, υτρίου, ζιρκονίου, μολυβδενίου, ρουθηνίου, παλλαδίου, αν και θεωρητικά είναι καλός αγωγός ηχητικών κυμάτων, παρουσιάζει μεγάλη απορρόφηση με αποτέλεσμα η Σελήνη να βγάζει στο εξωτερικό της μόνο κραδασμούς -συχνότητες από τη λειτουργία των βαρέων μηχανικών εγκαταστάσεων του εσωτερικού της.
Οι επικοινωνίες μεταξύ της Σελήνης και των σκαφών της αλλά και των σκαφών μεταξύ τους, δίνουν σαν γλώσσα επικοινωνίας την γενέτειρα της Εβραϊκής γλώσσας, την Μογγολική.
Με πολύπλοκο συντακτικό και αυξημένο λεξιλόγιο.
Είναι αδύνατον να μεταφραστεί ο όγκος αυτός του άγνωστου λεξιλογίου.
Υποθέτουμε ότι είναι τεχνικοί όροι και γενικευμένες έννοιες που λείπουν από το σημερινό Μογγολικό λεξιλόγιο, διότι η γνώση και η νοημοσύνη των γήινων που χρησιμοποιούσαν τη γλώσσα αυτή δεν επέτρεπε την κατανόηση τους.
Οι ανωτέρω ραδιοεπικοινωνίες καταγράφηκαν σε τηρεί μορφές εκπομπής:
Γραμμική εκπομπή μιας διαστάσεως που αντιστοιχεί στις δικές μας ραδιοφωνικές εκπομπές, επιφανειακή εκπομπή δυο διαστάσεων που αντιστοιχεί στις δικές μας τηλεοπτικές εκπομπές και ογκομετρική εκπομπή τριών διαστάσεων που δεν αντιστοιχεί σε γήινη τεχνολογία, είναι δε δυνατόν να αποδοθεί με διαμορφωμένους ολογραφικούς δεκτές που «οδηγούνται» από κεραία.
Τα ανωτέρω σημαίνουν ότι τα σεληνιακά σκάφη και η Σελήνη διαθέτουν για τις μεταξύ των επικοινωνίες πομπούς και δεκτές στερεοσκοπικής τεχνολογίας.
Τέτοιες «τρίτης κατηγόριας» εκπομπές έχουν καταγράφει σε οπτικοακουστικούς «διάλογους» μεταξύ εσωτερικών πληρωμάτων Σελήνης και πληρωμάτων έξωθεν ευρισκόμενων σκαφών.
Η σύγκριση και αντιστοιχία των λέξεων - ήχων που συνοδεύουν την εκπομπή στερεοσκοπικών εκπομπών με τις εικόνες, έδωσαν την δυνατότητα στους γλωσσολόγους να ερμηνεύσουν μέχρι τώρα το 30% του ολικού λεξιλογίου που χρησιμοποιούν τα πληρώματα όλων των ειδικοτήτων στο εσωτερικό της Σελήνης.
Το υπόλοιπο 70% είναι κατά μέγιστο ποσοστό κατανοητό, όχι σαν συγκεκριμένο λεξιλόγιο, αλλά σαν «στερεότυπο φρασεολόγιο» που αντιστοιχεί σε ορισμένες ενέργειες, προθέσεις, διαθέσεις, επεμβάσεις κ.λ.π. που παρατηρούνται στις εκπεμπόμενες εικόνες.

Ποια είναι η πρωταρχική αιτία τής ύπαρξης τού σύμπαντος;

Αυτό είναι ένα καλό ερώτημα για να αρχίσουμε. Μα για την αναζήτηση αυτής τής αιτίας, δεν είναι συνεπές να ψάξουμε μέσα στο σύμπαν, γιατί η αιτία ύπαρξής του, δεν μπορεί παρά να βρίσκεται έξω από αυτό, μια και το ίδιο το σύμπαν είναι παράγωγο αυτής τής αιτίας.

Έχει όμως αρχή το σύμπαν, ή υπήρχε πάντοτε;

Σ' αυτό το ερώτημα οι κοσμολόγοι δεν έχουν δώσει ακόμα τελική απάντηση. Ας δούμε λοιπόν, όλες τις πιθανότητες για το "είδος" τού σύμπαντος στο οποίο κατοικούμε.
Κατ' αρχήν, είναι αναγκαίο να πούμε, ότι σύμφωνα με όλες τις κοσμολογικές θέσεις, ο χώρος και ο χρόνος, δεν υπήρξαν πριν από το ίδιο το σύμπαν, αλλά από τότε που υπάρχει χρόνος και χώρος, υπάρχει και το υπόλοιπο σύμπαν. Συνεπώς, αν το σύμπαν έχει αρχή, έχει αρχή και ο χωροχρόνος.
Υπάρχουν δύο ειδών μοντέλα για το σύμπαν. Αυτά που λένε ότι το σύμπαν έχει αρχή, και αυτά που λένε ότι υπήρχε πάντοτε. Ας δούμε το πρώτο είδος:

1. Αν το σύμπαν έχει αρχή, (και κατ' επέκτασιν έχει αρχή κι ο χωροχρόνος), τα πράγματα είναι απλούστερα. Τότε, χρειάζεται για την ύπαρξή του μια πρώτη αιτία, κάτι που να του δώσει ύπαρξη από την ανυπαρξία.


Χαρακτηριστικό τού μηδενός και τής ανυπαρξίας, είναι η έλλειψη οποιουδήποτε πράγματος, ακόμα και η έλλειψη αιτίας. Αν λοιπόν το σύμπαν "κάποτε" δεν υπήρχε, δεν μένει παρά να δεχθούμε ότι υπάρχει κάποια πρώτη αιτία εκτός χωροχρόνου, που να το έφερε σε ύπαρξη.


Αυτή η πρώτη αιτία, είναι αναγκαίο να μην περιορίζεται σε χώρο και χρόνο, δηλαδή να είναι άπειρη, πανταχού και πάντοτε παρούσα, συνεπώς άναρχη, άκτιστη και αϊδια.
Την πρώτη αυτή άναρχη, άκτιστη, άπειρη και αϊδια αιτία, ονομάζουμε Θεό.

2. Σε ένα άπειρο σύμπαν, δύο είναι οι περιπτώσεις:

α. Το ανακυκλούμενο, και

β. Το πληθωρισμικό υπερσύμπαν, με πιθανή την ύπαρξη απείρων θυγατρικών συμπάντων, που συνεχώς γεννώνται απ' αυτό.

α. Αν το σύμπαν μας είναι ανακυκλούμενο, αν δηλαδή συνεχώς διαστέλλεται και συστέλλεται, πάλι χρειάζεται μία αιτία για την κάθε διαστολή. Αν δηλαδή συστέλλεται εξ' αιτίας τής βαρύτητας, τότε χρειάζεται μία τεράστια εξωτερική δύναμη που να το κάνει να υπερνικήσει τη βαρύτητα τής τεράστιας μάζας του, και να διασταλεί εκ νέου. Πάλι δηλαδή πρέπει να καταφύγουμε στην πρώτη αυτή αιτία, που ονομάσαμε Θεό. Αυτή όμως η υπόθεση, έχει αποδειχθεί πρόσφατα εσφαλμένη, καθώς οι έρευνες πρόσφατα, (2 Απριλίου 2001), απέδωσαν το συμπέρασμα ότι το σύμπαν μας είναι ανοικτό, δηλαδή θα διαστέλλεται για πάντα. Αυτό με τη σειρά του σημαίνει ότι δεν είναι παλλόμενο ή ανακυκλούμενο. Συγκεκριμένα, ο Μάικλ Τέρνερ, αστρονόμος του Πανεπιστημίου του Σικάγο δήλωσε σε σε επιστημονική σύσκεψη στα κεντρικά γραφεία της NASA.: «Για εβδομήντα ολόκληρα χρόνια οι αστρονόμοι και οι κοσμολόγοι πίστευαν ότι ναι μεν το σύμπαν διαστέλλεται, αλλά η ταχύτητα διαστολής του κάποια στιγμή στο απώτερο μέλλον θα ελαττωθεί. Το ερώτημα ήταν πότε. Τώρα όμως, μετά την ανακάλυψη της μεγάλης απόστασης του υπερκαινοφανούς αστέρα 1997ff, αποδείξαμε ότι όχι μόνο το σύμπαν συνεχίζει να διαστέλλεται, αλλά και ότι η ταχύτητά του όλο και αυξάνεται αντί να μειώνεται».

β. Αν πάλι το σύμπαν μας είναι μία μικρή "φυσαλίδα" ενός πληθωρισμικού υπερσύμπαντος, θα μπορούσε να είναι ένα από τα άπειρα συνεχώς γεννώμενα και εξαφανιζόμενα σύμπαντα κάθε τύπου, που το κάθε ένα από αυτά, έχει την αιτία του σε ένα άλλο "προγονικό" του σύμπαν, και που ίσως γίνει αιτία τής ύπαρξης ενός νέου σύμπαντος. Σε ένα τέτοιο σύμπαν, μερικοί δεν βλέπουν το λόγο γιατί θα έπρεπε να αναζητήσουν κάποια άλλη αιτία έξω απ' αυτό το υπερσύμπαν, αν και πάλι θα μπορούσε να υπάρχει η άλλη αιτία που ονομάσαμε Θεό.

Και πάλι όμως, εδώ το μόνο που κατορθώνεται, είναι να περιπλακεί, και να μετατεθεί το πρόβλημα. Και πάλι, παραμένει το ερώτημα: "Ποια η αιτία ύπαρξης αυτού τού υπερσύμπαντος;"

Ακόμα και σ' ένα υπερσύμπαν χωρίς χρονική αρχή, είναι απαραίτητη η αρχή του ως προς το λόγο ύπαρξης, ακόμα κι αν τα επιμέρους τμήματά του, έχουν την αιτία τους, το ένα στο άλλο! Καθώς τα επί μέρους σύμπαντα κάπου στο χωροχρόνο τους συνδέονται, το όλο σύστημα μπορεί και πάλι να θεωρηθεί ως ΕΝΑ υπερσύμπαν, που ο χωροχρόνος του και η αιτιακή αλυσίδα του δημιουργούν βρόγχο. Και φυσικά, ο λόγος ύπαρξής του θα πρέπει να αναζητηθεί πάλι έξω απ' αυτό το σύμπλεγμα πιθανόν απείρων συμπάντων.

Καταλήγουμε λοιπόν, στο ότι κάθε τι στο σύμπαν, υπόκειται στους νόμους τού χώρου και τού χρόνου, και συνεπώς είναι τρεπτό. Μόνο η πρώτη αιτία, δεν υπόκειται σε κανενός είδους νόμους, συνεπώς είναι άτρεπτη, και δεν μεταβάλεται όσος χρόνος κι αν περάσει.


Η πρώτη δημιουργός αιτία λοιπόν, είναι "άκτιστη" καθ' ότι άτρεπτη, και όλα τα παράγωγά της, είναι "κτίσματα". Η πρώτη αιτία έξω από το χωροχρόνο είναι ο Θεός, και όλα τα άλλα που υπόκεινται σε νόμους, είναι τα κτίσματα.



Και ποια είναι η αιτία ύπαρξης αυτής τής "πρώτης αιτίας";

Αυτό είναι το πρώτο ερώτημα που έρχεται στη σκέψη. Όμως, εδώ τα πράγματα είναι διαφορετικά. Ας μην ξεχνάμε ότι έχουμε μιλήσει για τριών ειδών καταστάσεις: 1. Τής ανυπαρξίας, 2. τού κτιστού, και 3. τού ακτίστου.

Είπαμε ότι το χαρακτηριστικό της ανυπαρξίας ή τού μηδενός, είναι η έλειψη οποιουδήποτε πράγματος ή αιτίας, και το χαρακτηριστικό τής κτίσης, είναι η τρεπτότητα, και η αναγκαιότητα αιτίας ύπαρξης, μια και υπόκειται σε νόμους.


Το χαρακτηριστικό τού "ακτίστου" όμως, είναι η έλειψη μεταβολής, (μια και δεν υπόκειται σε νόμους τού χωροχρόνου), και συνεπώς η έλειψη οποιασδήποτε εξωτερικής αιτίας ύπαρξης.


Ενώ λοιπόν είναι χαρακτηριστικό τής κτίσης να έχει πρώτη αιτία έξω απ' αυτήν, αντιθέτως, είναι χαρακτηριστικό τού ακτίστου να μην έχει αιτία ύπαρξης έξω απ' αυτό, μια και ως άτρεπτο, δεν επιδέχεται εξωτερική επιρροή.

Η κατάσταση τής ανυπαρξίας, ουδέποτε υπήρξε, μια και ακόμα και χωρίς την ύπαρξη τού σύμπαντος, υπήρξε αυτή η πρώτη αιτία που ονομάζουμε Θεό. Έτσι, στην πραγματικότητα που ζούμε, υπάρχουν δύο ειδών "οντότητες": Οι κτιστές, και το άκτιστο.

Μα αν το άκτιστο έχει ως "χαρακτηριστικό" του την ατρεψία, ή οποιοδήποτε άλλο χαρακτηριστικό, δεν σημαίνει αυτό ότι δεσμεύεται απ' το χαρακτηριστικό του; Το να χαρακτηρίζει δηλαδή κάτι τη φύση τού ακτίστου, δεν σημαίνει ότι και το άκτιστο διέπεται από νόμους;

Εδώ, ερχόμαστε για πρώτη φορά, στο ζήτημα τής θέλησης.

Ως εδώ, μιλήσαμε κυρίως για την πρώτη αιτία, ή για το άκτιστο, ως για κάποιο άψυχο αντικείμενο, ώστε να προσεγγίσουμε την έκφραση: "ανωτέρα δύναμη", που χρησιμοποιούν πολλοί για να αποφύγουν την παραδοχή ενός "προσωπικού Θεού". Τώρα όμως, γίνεται αναγκαίο να μιλήσουμε για το άκτιστο, ως για έναν προσωπικό Θεό.

Αν ο Θεός ήταν κάτι άψυχο, θα ήταν φυσικά δεσμευμένος από το οποιοδήποτε χαρακτηριστικό τής φύσης του. Και πράγματι, οτιδήποτε δεν διαθέτει νόηση, υπόκειται σε νόμους, και υπάρχει βάσει κάποιων νόμων και χαρακτηριστικών τής φύσης του. Δεν σημαίνει όμως το ίδιο και με τα νοήμονα όντα. Ένα νοήμον ον, έχει την ελευθερία βούλησης, που τα άψυχα δεν έχουν. Για παράδειγμα, ένας κόκκος σκόνη, θα πάει όπου τον σπρώξει ο αέρας, και ένας πλανήτης, θα κινείται συνεχώς στην προκαθορισμένη τροχιά του, από τους φυσικούς νόμους. Ακόμα και ένας φυσικός νόμος, θα ενεργεί άβουλα, βάσει τών χαρακτηριστικών που τον περιορίζουν. Όσο όμως πιο νοήμον είναι κάτι, τόσο μεγαλύτερο βαθμό ελευθερίας έχει. Για παράδειγμα, μία μέδουσα, έχει μεγαλύτερο βαθμό ελευθερίας επιλογής από ένα φυτό. Και ένας σκύλος, ακόμα μεγαλύτερη ελευθερία, ώσπου φτάνουμε στον άνθρωπο, που διαθέτει τη μεγαλύτερη ελευθερία κινήσεων, από όλη την επίγεια κτίση.

Ακόμα και ένας άνθρωπος όμως, υπόκειται σε περιορισμούς τής κτιστής φύσης του. Πρέπει για παράδειγμα να φάει, να κοιμηθεί, να ακολουθήσει συγκεκριμένες κινήσεις για να αλλάξει τη θέση του στο χώρο, και άλλα. Έτσι, ό,τι γίνεται από ανάγκη, είναι περιοριστικό χαρακτηριστικό τής φύσης τού ανθρώπου, και ό,τι γίνεται από τη θέλησή του, είναι προϊόν τής ελεύθερης βούλησής του.


Ο Θεός λοιπόν ως άκτιστος, και ως το μόνο απόλυτα ελεύθερο νοήμον ον, δεν περιορίζεται ούτε από τα χαρακτηριστικά του, επειδή τα χαρακτηριστικά του αυτά, είναι σύμφωνα με τή δική Του ελευθερία.


Είδαμε στα παραπάνω, ότι για να υπάρξει η κτίση, προϋποθέτει μια άκτιστη πρώτη αιτία. Είδαμε επίσης, ότι η πρώτη αυτή αιτία για να μην χρειάζεται μια άλλη πρώτη αιτία, πρέπει να μην δεσμεύεται από τίποτα έξω απ' αυτήν, ούτε ακόμα από τα χαρακτηριστικά τού ακτίστου. Επειδή όμως και το άκτιστο έχει κάποια "χαρακτηριστικά", είμαστε υποχρεωμένοι να δεχθούμε, ότι τα "χαρακτηριστικά" αυτά, δεν είναι δεσμευτικά τού ακτίστου, αλλά είναι χαρακτηριστικά συμβατά με την ελεύθερη βούληση τού Θεού.

Ο μόνος τρόπος για να μην αναζητήσουμε μια άλλη πρώτη αιτία για την ύπαρξη τού Θεού, είναι να έχει νόηση, να είναι ελεύθερο πρόσωπο.


Εάν λοιπόν υπάρχει κτίση, υπάρχει κατ' ανάγκην και η πρώτη άκτιστη αιτία. Εφ' όσον όμως υπάρχει άκτιστο, πρέπει κατ' ανάγκην να είναι νοήμον, ώστε να μην εξαρτάται από άλλη πρώτη αιτία!


Η νόηση στο σύμπαν, είναι η πραγματική πρώτη αιτία τής ύπαρξης. Ο Θεός υπάρχει, και είναι αυτό που είναι επειδή το θέλει, και όχι επειδή τού το υπαγορεύει η φύση Του! Έχουμε δηλαδή την εξής αντίθεση από εμάς: Η δική μας ύπαρξη και νοημοσύνη, εξαρτάται από τή φύση μας. Στον άκτιστο Θεό όμως, η φύση Του είναι έτσι σε συμφωνία με τη βούλησή Του.

Είδαμε επίσης, ότι όσο πιο νοήμον είναι ένα ον, τόσο πιο ελεύθερο είναι. Αυτό σημαίνει ότι ο Θεός, ως απόλυτα ελεύθερος, έχει την απόλυτη νόηση και σοφία, πράγμα άλλωστε που φαίνεται και στο μεγαλείο τής δημιουργίας Του. Ο Θεός, είναι ένα ον εντελώς ελεύθερο, το μόνο που έχει την αιτία τής ύπαρξής του στον εαυτό Του. Δεν περιορίζεται και δεν εξαρτάται από τίποτα, ενώ ο ίδιος μπορεί να κάνει (και κάνει) ό,τι βούλεται, με απόλυτη ελευθερία. Συνεπώς, όλοι εμείς, και όλη η υπόλοιπη κτίση, είναι αυτή που είναι, και έτσι που είναι, επειδή Εκείνος έτσι το θέλησε χωρίς ο ίδιος να έχει oποιαδήποτε ωφέλεια από την κτίση.

Εάν λοιπόν ο Θεός μας έφτιαξε ως προϊόντα ανιδιοτελούς θέλησης, αυτό σημαίνει ότι είμαστε προϊόντα τής αγάπης Του, μια και δεν είχε άλλο λόγο να μας φτιάξει, εκτός από το να μας προσφέρει το κάθε τι που απολαμβάνουμε, ακόμα και την ίδια μας την ύπαρξη.

Επίσης η ύπαρξή μας σ' αυτό το σύμπαν, φανερώνει και ένα σκοπό. Απομένει λοιπόν να τον ανακαλύψουμε, ώστε να έχουμε μια προσωπική σχέση με Αυτόν, που έφτιαξε το σύμπαν, και που τόσα τού χρωστάμε.

Σας καλούμε να ερευνήσετε μαζί μας τα όσα Εκείνος μας αποκάλυψε γι' Αυτόν, την κτίση Του και το σκοπό Του για τον άνθρωπο.