φίλοι,

έχουμε περάσει πλέον το κατώφλι της εισόδου των μυστηρίων και αναζητούμε να προσεγγίσουμε και να γνωρίσουμε τα μέχρι τώρα απόκρυφα και μυστικά. Η φύση φιλεί κρύπτεσθαι, είχε πει ο Εφέσιος σοφός Ηράκλειτος, δηλαδή, η φύση αγαπά να κρύβεται. Αποφεύγει λοιπόν η φύση να μας αποκαλυφθεί; Είναι μήπως αληθές ότι η γνώση είναι απαγορευμένος καρπός και η επιδίωξη απόκτησής της είναι αμάρτημα; Όχι βέβαια. Ο άνθρωπος γεννιέται με έμφυτη περιέργεια και δίψα για γνώση και είναι ιδιότητες που χαρακτηρίζουν την φύση του και η φύση σίγουρα δεν είναι αμαρτωλή. Από την άλλη, επειδή ο άνθρωπος παρότι είναι αφάνταστα περίεργος, δεν δελεάζεται από τα φανερά και τα προφανή, αλλά προτιμά περισσότερο αυτά που του κεντρίζουν την φαντασία, δηλαδή τα κρυφά και τα συγκαλυμμένα, η φύση ως άριστη παιδαγωγός, επέλεξε να συγκαλύπτει μερικώς, ώστε να χαίρεται ο υιός της, ο άνθρωπος, το ευχάριστο παιχνίδι του κυνηγού του κρυμμένου θησαυρού, του θησαυρού της γνώσης.

 Aναγνωρίζοντας τις διαδικασίες της φύσης, την σοφία που διαφαίνεται σε όλα τα φαινόμενα και την αναγκαιότητα του νόμου, διερευνά τις πορείες που χάραξαν οι πρωτοπόροι της αναζήτησης της γνώσης, προσπαθώντας να χαρτογραφήσει τα μονοπάτια που οδηγούν στους θησαυρούς, επισημαίνοντας τα σημεία που υποκρύπτουν κινδύνους και τις διαδρομές που επιφυλάσσουν δυσάρεστες εκπλήξεις. Οι πρωτοπόροι των οποίων επιλέχθηκε να μελετηθεί η πορεία προς την γνώση, είναι οι σοφοί διδάσκαλοι της δυτικής εσωτερικής παράδοσης, οι αληθινοί Ροδόσταυροι. Φυσικά δεν μειώνουμε με την επιλογή μας αυτή ούτε υποτιμούμε τους δασκάλους άλλων παραδόσεων, οι οποίοι ομολογουμένως έχουν φθάσει σε ζηλευτά επίπεδα εξέλιξης. Απλά, παραμένουμε προσηλωμένοι στο πνεύμα της Ιαπετιτικής κληρονομιάς μας, μέσα στην οποία αναγνωρίζουμε τις αρχετυπικές μορφές και τις ριζικές καταβολές μας, από τις οποίες αναζωογονούμαστε.



Οι ανήκοντες στην λευκή φυλετική ομάδα, χαρακτηρίζονται, κατά κανόνα, από υπέρμετρο ορθολογισμό, με αποτέλεσμα να υστερούν σημαντικά, συγκριτικά με την ανατολή στην μυστικιστική δεκτικότητα. Ο έντονος ρυθμός της ζωής του δυτικού ανθρώπου, δύσκολα επιτρέπει ασκητικές πρακτικές που απαιτούν μεγάλες χρονικές περιόδους άσκησης και όπως έχει δείξει η εσωτεριστική εμπειρία, μέθοδοι που είναι ικανοποιητικές και αποτελεσματικές για ασκητές, προκαλούν νευρωτικές καταστάσεις, ακόμα και νευρικούς κλονισμούς στον μέσο δυτικό άνθρωπο που είναι αναγκασμένος να βιώνει την ένταση της καθημερινότητας του δυτικού τρόπου ζωής.



Ένα σύστημα διδασκαλίας, οφείλει εκ των πραγμάτων να ανταποκρίνεται πλήρως στον τύπο ανθρώπου που απευθύνεται. Λαμβάνοντας υπόψη την ιδιομορφία και το μέτρο της ευαισθησίας του δυτικού ανθρώπου, οι διδασκαλίες και οι τεχνικές της    δίνονται με τέτοιον τρόπο, ώστε να είναι εύληπτες από διάνοιες που δεν περικλείουν σχεδόν τίποτα μυστικιστικό μέσα τους. Παράλληλα προσανατολίζονται να αναπτύξουν περιστασιακά ισχυρές δυνάμεις, ώστε να καταφέρουν να διεγείρουν την ανάπτυξη των ανώτερων στρωμάτων της συνείδησης και να τις εστιάσουν κατάλληλα, για να καταφέρουν να γίνουν αντιληπτές από άτομα που είναι ελάχιστα ευαίσθητα σε λεπτούς κραδασμούς. Οι ισχυρές αυτές δυνάμεις, με τις τεχνικές της  , δύνανται να εστιάζονται και να διαχέονται εύκολα μέσα σε μικρά χρονικά διαστήματα, καθότι γνωρίζουμε ότι οι ψυχικές εντάσεις που αναπτύσσονται, είναι φρόνιμο να μην παραμένουν επί μακρόν σε ανθρώπους που αναγκάζονται να ζουν την έντονη και πιεστική ζωή του μέσου δυτικού ανθρώπου.

ΤΑ ΑΚΑΣΙΚΑ ΑΡΧΕΙΑ

Ακασικά Αρχεία


Το Ακασσικό Αρχείο είναι ένας φανταστικός πνευματικός κόσμος που υποτίθεται οτι έχει ένα αρχείο όλων των γεγονότων,πράξεων,σκέψεων και συναισθημάτων που έχουν ποτέ υπάρξει, ή θα υπάρξουν.Οι θεοσοφιστές πιστεύουν οτι η Ακάσσα είναι ένα "αστρικό φώς" που περιέχει απόκρυφα αρχεία τα οποία μπορούν να αντιληφθούν τα πνευματικά όντα μέσω των "αστρικών αισθήσεων" και των "αστρικών σωμάτων".Η διαίσθηση,η πνευματική διορατικότητα,η προφητεία και πολλές άλλες μη-ελέγξιμες μεταφυσικές και θρησκευτικές ιδέες, γίνονται δυνατές με τον να δει κανείς μέσα στ'αρχεία αυτά. Εκείνοι που υπερασπίζονται την αλήθεια των Ακασικων Αρχείων ισχυρίζονται ότι έχουν πρόσβαση από τους αρχαίους διδασκάλων διαφόρων πολιτισμών, συμπεριλαμβανομένων των Ινδούς, των Θιβετιανων , Bonpo και άλλοι λαων των Ιμαλάϊων, Αιγύπτιων , Περσών, οι Χαλδαίων, οι Χριστιανών Ελλήνων, Κινέζων, Εβραίων, , και Μάγια. Είναι η διαπίστωση ότι η αρχαία ινδική σοφία των Ιμαλαΐων γνώριζαν ότι κάθε ψυχή, jiva, atma, ή οντότητα που γεννιέται καταγράφεται κάθε στιγμή της ύπαρξής της σε ένα "βιβλίο", και ότι αν κάποιος συντονίσει σωστά τον εαυτό του, στη συνέχεια, θα μπορούσε να έχει πρόσβαση στο αρχείο αυτό
Ο Νοστραδαμος ισχυριζόταν ότι είχε αποκτήσει πρόσβαση στην Ακάσα, χρησιμοποιώντας μεθόδους που προέρχεται από τα ελληνικά μυστήρια , χριστιανισμό τους Sufi και την Καμπάλα. Άλλα άτομα που ισχυρίζονται ότι συνειδητά χρησιμοποιούν τα Ακασικά Αρχεία περιλαμβάνονται : Charles Webster Leadbeater, Annie Besant, Alice Bailey, Σαμαέλ Αούν Βεόρ, ο William Lilly, Manly P. Hall, Λίλιαν Treemont, Dion Fortune, Γιώργος Hunt Williamson, Rudolf Steiner, Max Heindel και Edgar Cayce, και άλλοι Ακάσα λέγεται ότι είναι η βιβλιοθήκη όλων των γεγονότων και των αντιδράσεων που αφορούν τη συνείδηση σε όλες τις πραγματικότητες. Κάθε μορφή ζωής συμβάλλει αλλά και έχει πρόσβαση στα Ακασικά Αρχεία.

Αδ θα ήθελα να σας πω δυο λόγια για τον εσωτερικό συμβολισμό της πλατωνικής Φιλοσοφίας Όλο το πλατωνικό έργο είναι ένας διάλογος ένας διάλογος που έχει όμως πολλά Επίπεδα κατανόησης


Ένα επίπεδο είναι αυτό που αντιλαμβάνεται ο επιπόλαιος παρατηρητής

Ένας διάλογος ανάμεσα στον Σωκράτη και τους συνομιλητές του

Και εκεί που ο Σωκράτης απουσιάζει όπως στους νομούς του Πλάτωνα ο διάλογος συνεχίζεται γιατί είναι ο τρόπος με τον όποιο ο φιλόσοφος εκφράζεται

Στο δεύτερο επίπεδο ο νους (που συμβολικά είναι ο Σωκράτης )προσπαθεί και ζητά να

Φώτιση τα καίρια προβλήματα της ζωής και του κόσμου

Στο 3 όμως επίπεδο στο πλατωνικό διάλογο γίνετε ένας διάλογος της ψυχής με τον εαυτόν της

Είναι μια ασίγαστη και συνεχής προσπάθεια που γίνετε στο βάθος της συνείδησης μας

Που ζητά να φωτίσει το σπήλαιο που έχουν όλοι οι άνθρωποι μέσα τους

Αυτός αδ είναι ο λόγος που καθίστα την πλατωνική φιλοσοφία αιωνία ζωντανή, μια πρόκληση που μας καλεί να μετέχουμε κάθε στιγμή

Σε αύτο το διάλογο με την δική μας ψυχή

Με αφορμή μια συζήτηση για την έννοια του χρόνου




Θα μάθουμε ποτέ αδ ποτέ ξεκίνησε τη ζωη του ο άνθρωπος πάνω στη Γη

Και θα τρυπήσει ποτέ η ιστορία το άβατο της μυθολογίας

Αφού αυτή η πληροφορία εξαρτάτε από το επίπεδο της δυνατότητας μας να τη φέρουμε στη επιφάνεια

Ποιος είπε ότι θα μπορέσουμε να μάθουμε ποτέ όλη την αλήθεια , για το ποιος δηλαδή είναι ο "σκοπός" ο λόγος της ανθρώπινης παρουσίας στον συγκεκριμένο τούτο πλανήτη

Και ποτέ ξεκίνησε αυτή η ανθρωπομετρική μέτρηση του χρόνου .Γιατί όλα όσα ο άνθρωπος γνωρίζει για τον χρόνο τα διατρίβετε στο κλειστό πεπερασμένο και μοναχικό δωμάτιο του εγκέφαλου του

Ποιος είπε ότι το συμπάν λειτουργεί με "ανθρώπινο χρόνο" Ποιος είπε ότι το συμπάν υπάγεται καν στην λογική κάποιου "χρόνου"

Μια ανοησία της ανθρώπινης αγωνιάς για να τα "φέρουμε βόλτα" με τα κύτταρα μας που αλλάζουν και τελικά μας μεταλλάσουν και εμάς από ενόργανη σε ανόργανη υλη

Αλλά έτσι είναι , για να φέρουν "βόλτα" τον ανειδοποίητο οι ιερατικοί άρχοντες του δίνουν φρίκη αριθμητική οριοθέτηση του φόβου του για τον θάνατο και την άγνωστη περιπέτεια της ζωής

Γιατί το συμπάν δεν έχει ηθική , δεν έχει "χρόνο" δεν έχει καν ύπαρξη

Έχει μοναχά παντοδύναμους νομούς , ελαχίστους απ' τους οποίους γνωρίζουμε . Τους άλλους ούτε καν τους υποπτευόμαστε

Η ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΚΑΙ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ ΣΤΟΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟ.

'Oλοι παραδέχονται οτι η ελληνική φιλοσοφία και ιδιαίτερα, ο νεοπλατινισμός έδωσε πάρα πολλά για να θεμελιωθεί ο χριστιανισμος. Αυτό που είναι άγνωστο ομως σε πολλούς είναι πως οι Έλληνες πέρασαν τα ήθη και τα έθιμα μέσα στην νέα θρήσκεια. Παρόλες τις διαφορές οι αρχαίες θρησκείες της ανατολής και ο Χριστιανισμός μοιράζονται πολλά κοινά στοιχεία (νηστείες, βαπτίσεις, σύμβολα, καινούργια ονόματα), και καθώς ο Χριστιανισμός είναι νεώτερος των θρησκειών αυτών, είναι φανερό πόσο επηρεάστηκε στην τελική διαμόρφωση του. Όπως λέει και ο ʼγιος Αυγουστίνος «Αυτό που σήμερα αποκαλείται Χριστιανική θρησκεία, υπήρχε ήδη ανάμεσα στους αρχαίους και δεν έλειπε και στις απαρχές της ανθρώπινης φυλής. Όταν ο Χριστός εμφανίστηκε ένσαρκος , η αληθινή θρησκεία που ήδη υπήρχε, έλαβε την ονομασία Χριστιανική ». Σαν νομαδικός λαός οι Εβραίοι και η νέα θρησκέια επηρεάστηκαν από πολλούς λαούς και ενσωματώσαν στις παραδόσεις ους ότι θεωρούσαν καλύτερο. Αντίθετα όμως από τους αρχαίους Έλληνες οι ίδιοι δεν παραδέχονταν ότι η σοφία τους προήλθε από τους ξένους. Η πραγματικότητα όμως δεν είναι αυτή. Από τους Χαλδαίους πήραν το αλφάβητο κι τις ονομασίες των ημερών, από τους Σουμέριους τους μύθους για την δημιουργία, την πτώση τον κατακλυσμό. Από τους Χαναναίους πήραν τον θεό Γιαχ ή Γιαχάου και τον μετέτρεψαν σε Γιεχοβά, και από τους Αιγυπτίους την εσωτερική φιλοσοφία μέσω του Μωησή. Για παράδειγμα η λέξη Αβραάμ είναι Χαλδαϊκή και σημαίνει «αυτός που έχει κοσμική συνείδηση». Η Βίβλος επίσης αναφέρει ότι ο Αβραάμ ήταν από την Ουρ των Χαλδαίων. Η λέξη Ουρ σημαίνει «φως» και Χαλδαίος «μάγος μυημένος στις απόκρυφες επιστήμες». Πολλοί σύγχρονοι ερευνητές υποστηρίζουν ότι ο Μωησής έζησε την εποχή που Φαραώ ήταν ο Ακενάτων, ο οποίος είχε επιβάλει τον μονοθεϊσμό στην Αίγυπτο γύρω στο 1300 πχ. Χαρακτηριστικός είναι ο ακόλουθος Αιγυπτιακός ύμνος : «Πόσο πολύμορφα είναι τα έργα σου!. Είναι κρυμμένα από την όραση του ανθρώπου. Ω μοναδικέ Θεέ, που όμοιος σου δεν υπάρχει κανείς. Εσύ δημιούργησες τη γη σύμφωνα με την επιθυμία σου όταν ήσουν μόνος. Όλους τους ανθρώπους, όλα τα ζώα, μεγάλα και μικρά, και ότι στέκεται στα πόδια του πάνω στην γη και τρέχει ή πετάει ψηλά με τις φτερούγες του. Και στις χώρες της Συρίας, της Κούς (Αίγυπτος η υπό του αιγαίου χώρα) –εσύ τοποθέτησες τον κάθε άνθρωπο στην θέση του και κάλυψες τις ανάγκες του…» Σύμφωνα δε με την εκδοχή του ιστορικού Ιώσηπου , ο Μωησής ήταν ένας Αιγύπτιος ιερέας ονόματι Οσαρσήφ που οργάνωσε ανταρσία ανάμεσα σε καταπιεσμένους Αιγυπτίους. Αφού άρπαξε την εξουσία από τον Φαραώ , με την βοήθεια των Χαναανιτών συμμάχων του, επέβαλε μία βασιλεία τρόμου στην χώρα, καταστρέφοντας τους ναούς της, βεβηλώνοντας τα ιερά της και λεηλατώντας την χώρα. Μετά ο Οσαρσήφ κυβέρνησε επί δεκατρία χρόνια προτού ο εξόριστος Φαραώ σχηματίσει νέο στρατό και κυνηγήσει αυτόν και τους οπαδούς του στην Χαναάν. Οι πρώτοι χριστιανοί ήταν Εσσαίοι και Θεραπευτές, μελή των ίδιων μυστικιστικών ομάδων κοντά στους οποίους μαθήτευσε ο Ιησούς στην Αίγυπτο. Κάποιες άλλες ομάδες ήταν οι Ναζωραίοι και οι Εβονίτες. Η πρώτη χριστιανική κοινωνία σχηματίστηκε από μικρές ομάδες, μυστικιστικά οργανωμένες με τους δικούς της κώδικες και σύμβολα αναγνώρισης. Όλες αυτές οι ομάδες με μικρές διαφορές τελούσαν Θεουργικά μυστήρια, και ήταν περισσότερο η λιγότερο μυστες της βασιλικης τεχνης Παρόλο ότι ο Ιησούς πήρε τις γνώσεις του από αυτούς και μυήθηκε στα μυστήρια τους, όλες αυτές οι ομάδες καταδικάστηκαν από την Χριστιανική Εκκλησία τα επόμενα 2000 χρόνια ως αιρετικοί.. Οι Ναζαρέοι ήταν Θεουργοί και Μάγοι, και ζούσαν στην Ιουδαία πριν τον Μωησή. Ο Ιησούς επισκέφτηκε την πόλη της Ναζαρέτ (που αρχικά λεγόταν Ναζαρα) και εκεί μελέτησε τα μυστικά Αρχεία των Χαλδέων και τα συνδύασε με την σοφία των Αιγυπτίων. Oι αρχαίοι έλληνες τώρα πάντα αναγνώριζαν ένα αρχηγό των Θεών είτε ως Ουρανό, είτε ως Κρόνο ή Χρόνο, δηλώνοντας την αρχή κινήσεως του σύμπαντος, είτε σαν Δία ή Ζήνα, (για να εκφράσουν ότι χάρις σε αυτόν ζούμε) που κυβερνούσε τον κόσμο βοηθούμενος από επιμέρους δυνάμεις. Ο Όλυμπος δεν ήταν παρά ένα σύμβολο των διαφόρων δυνάμεων μέσα στην ενότητα του Ύπατου Νου. Ίσως μάλιστα η αλήθεια αυτή να αποτελούσε τμήμα των αποκαλύψεων στα μυστήρια που αργότερα όταν η αυστηρότητα της εχεμύθειας και ο φόβος του θανάτου λόγω αποκαλύψεων των μυστηρίων εξέλειψε, οι φιλόσοφοι προέβηκαν σε αποκαλύψεις μέσω του Πλωτίνου, του Πρόκλου (νεοπλατωνιστων)των Ερμητιστών και των Γνωστικών οι οποίοι μιλούσαν για Ένα Θεό. Ο μονοθεϊσμός των αρχαίων Ελλήνων που προηγείται της πολλαπλότητας αναγνωρίζεται στον Πλάτωνα «Πίσω από κάθε καθορισμένη ύπαρξη και δευτερεύουσα Αιτία ,πίσω από κάθε νόμο, ιδέα και αρχή υπάρχει μια Διάνυα ή Νους η πρώτη αρχή όλων των αρχών, η υπέρτατη ιδέα στην οποία βασίζονται όλες οι άλλες ιδέες. Ο μονάρχης και νομοθέτης του σύμπαντος, η υπέρτατη ουσία από την οποία τα πάντα αντλούν την ύπαρξη και την ουσία τους, η πρώτη και αποτελεσματική αιτία κάθε τάξης, αρμονίας, ομορφιάς, τελειότητας και καλοσύνης που διακατέχει τι σύμπαν»ο Θαλης μας θυμιζει«Το παλαιότερο από τα όντα είναι ο Θεός, διότι είναι αγέννητος», ο Εμπεδοκλής ο ιδιο « Διπλή ιστορία θα σου πω. Κάποτε από τα πολλά βγήκε το ένα και από το ΕΝΑ τα πολλά», ο Ηράκλειτος«Εκ των πάντων εν και εξ ενός τα πάντα.», τελος ο Πλούταρχος «Ένας είναι ο Λόγος που διευθύνει το Σύμπαν και μία η Πρόνοια η οποία το κυβερνά.»,«δεν υποστηρίζουμε ότι υπάρχουν άλλοι θεοί σ' άλλους λαούς και διαφορετικοί σ' άλλους ούτε βαρβάρους ούτε Έλληνες θεούς, ούτε νότιους ούτε βόρειους. Αλλ' όπως ο ήλιος, και η σελήνη, ο ουρανός και η γη και η θάλασσα είναι κοινά σε όλους τους ανθρώπους, αλλά ονομάζονται αλλιώς από άλλους και διαφορετικά από άλλους, έτσι ένας είναι ο Λόγος που διευθύνει το σύμπαν και μια η Πρόνοια, η οποία το κυβερνά....», ο Επίκουρος «Οι Θεοί δεν είναι πολλοί , όπως πολλοί νομίζουν, και δεν είναι ασεβής όποιος αμφισβητεί αυτά που οι πολλοί πιστεύουν για τους θεούς. Ασεβής είναι αντίθετα, αυτός που πιστεύει για τους θεούς ότι και οι πολλοί , γιατί δεν έχουν αληθινές γνώσεις αλλά εντυπώσεις». Πρέπει κάποιος να ασχοληθεί πραγματικά με τα αρχαία κείμενα και να ψάξει τις βαθύτερες αλήθειες, για να αντιληφθεί το «ένας» και «πολλοί» είναι έννοια αριθμητική, που μικρή αξία έχει στον υπεραισθητό κόσμο. Είναι διάκριση που έγινε μεταγενέστερα, όταν προσπαθούσαν να ερμηνεύσουν τον Θεό Πνεύμα, κατατάσσοντας και αυτόν σε λογικές κατηγορίες, κι απετέλεσε απλώς αφορμή για συγκρούσεις μεταξύ φανατικών. Ο μυημένος αντίκριζε ταυτόχρονα τον Θεό και τους Θεούς. «Ο λατρεύων τους θεούς λατρεύει τον θεόν», έλεγε ο Πλωτίνος. Ο Θεός δεν έχει καμία νοητή ιδιότητα, προσέθετε.Είναι πέραν του νοητού, αδιανόητος και αδιάγνωστος. Μπορούμε να πούμε μόνον, τι δεν είναι, κι όχι τι είναι Όλες οι αμέτρητες θεϊκές δυνάμεις, που γεμίζουν τον κόσμο, δεν είναι βέβαια ανεξάρτητες μεταξύ τους. Τα πάντα λειτουργούν αρμονικά, διότι μία είναι η θεία ουσία του κόσμου. Γι' αυτό, δεν υπάρχει επίσης αντίφαση μεταξύ Θεϊσμού και Πανθεϊσμού, αφού, όπως επισημαίνει ο Πλωτίνος, ο Θεός υπέρκειται των πάντων (Θεϊσμός), αλλά ταυτοχρόνως περιλαμβάνει και τα πάντα (Πανθεϊσμός). Οι μυριάδες θεϊκές δυνάμεις, που γεμίζουν τον κόσμο μας, μολονότι συμβαίνει συχνά και να ανταγωνίζονται μεταξύ τους, είναι εκφάνσεις και βουλήσεις του Ενός. Διαβάζοντας προσεκτικά λοιπόν τα κείμενα των αρχαίων Ελλήνων φιλοσόφων, και τους Ορφικούς ύμνους διαπιστώνει κανείς ότι οι αρχαίοι Έλληνες δεν υπήρξαν ειδωλολάτρες, αλλά κατ’ ουσία μονοθεϊστές και πανθεϊστές. Οι πρώτοι που μίλησαν για την μία και μοναδική αρχή Θεό ήταν οι Ορφικοί, όπως αποδεικνύεται και από τα ακόλουθα αποσπάσματα: «Ένας βασιλεύς-κύριος υπάρχει αυτογέννητος κι όλα όσα έχουν δημιουργηθεί, είναι γεννήματα αυτού του Ενός. Και αυτός ο βασιλεύς περιφέρεται μέσα στα δημιουργήματα το και δίνει το καλό και το κακό», « Ο Ζεύς έγινε πρώτος, ο Ζεύς και τελευταίος, ο Ζεύς είναι η κεφαλή, ο Ζεύς και το μέσον, από τον Δία γεννήθηκαν τα πάντα. Ο Ζεύς γεννήθηκε αρσενικός, ο Ζεύς υπήρξε η αθάνατη νύφη. Ο Ζεύς είναι το στήριγμα της γης και του έναστρου ουρανού. Ο Ζεύς είναι το θεμέλιο της θάλασσας, ο ήλιος και η σελήνη. Είναι ένα κράτος, ένας Θεός, ο μέγας κύριος των πάντων. Είναι η φωτιά και το νερό η γη και ο αιθέρας, η νύχτα και η ημέρα, η Μήτις και ο Ερωτας με τις πολλές χαρές. Όλα αυτά βρίσκονται μέσα στο σώμα του μεγάλου Δία». Βεβαια το θεμα ειναι ανεξαντλητο και πραγματι και κατα την γνωμη μου η ελληνικη φιλοσοφια εγινε το εργαλειο επικρατησης του χριστιανισμου.

Θα ξεκινήσω τον πίνακα παραθέτοντας κάποια στοιχεία για την ιστορία του Τεκτονισμού. Η αρχική του προέλευση βρίσκεται στις οργανώσεις των οικοδόμων που από την παλιά εποχή αποτελούσαν αληθινούς και πραγματικούς ιερατικούς συλλόγους, έχοντας μία αριστοκρατική θέση ανάμεσα στις άλλες οργανώσεις επαγγελμάτων και τεχνών. Στη διάρκεια του Μεσαίωνα, ήταν τόσο μεγάλο το κύρος τους, ώστε απολάμβαναν απαλλαγές κάθε τύπου και μορφής από τις εκκλησιαστικές και τις λαϊκές αρχές. Από τότε οι οργανώσεις των οικοδόμων, είχαν κατά κάποιο τρόπο ορισμένες μορφές μυήσεως, αφού τα μυστικά της τέχνης τους τα έλεγαν μόνο σ’ όποιον έκριναν ότι ήταν κατάλληλος να τα μάθει. Στη συνέχεια πολλοί ήταν οι σκεπτικιστές που ζήτησαν να γραφτούν στις οργανώσεις των οικοδόμων, βλέποντας σ’ αυτές τη συνέχεια της αρχαίας παραδόσεως και ελπίζοντας μ’ αυτό τον τρόπο να ικανοποιήσουν τον πόθο τους για πνευματική τελειότητα. Αυτά τα μέλη που στο μεγαλύτερο ποσοστό τους ήταν αριστοκρατικής καταγωγής, τροφοδοτούσαν με γενναίες δωρεές και μεγάλα χρηματικά ποσά τις οργανώσεις αυτές. Οι βιοτέχνες χαμένοι πια μέσα σ’ αυτή την υποβλητική μάζα των Τεκτόνων, άρχισαν σιγά-σιγά να εξαφανίζονται απ’ τις στοές χωρίς να προβάλλουν και μεγάλη αντίσταση, απo τη στιγμή που αυτές οι στοές δεν είχαν πια τίποτε το κοινό με τις παλιές συλλογικές στοές. Το μόνο που είχε παραμείνει ήταν το όνομα και το τελετουργικό που είχε όμως τόσο πολύ μεταβληθεί και αυτό μέσα στην πάροδο του χρόνου. Στις 24 Ιουνίου 1717, τέσσερις στοές του Λονδίνου συγκεντρώθηκαν για να ιδρύσουν τη μεγάλη στοά του Λονδίνου. Αμέσως ευγενείς και κύριοι έτρεξαν να γίνουν μέλη με μεγάλο ζήλο. Από τότε ο Τεκτονισμός άρχισε να διαδίδεται σε όλη την Ευρώπη και να δημιουργούνται στοές. Η πρώτη γερμανική στοά ιδρύθηκε στις 6 Δεκεμβρίου 1737 στο Αμβούργο. Στην Ελβετία ο Τεκτονισμός έκανε γρήγορα μεγάλες προόδους καθώς είχε την υποστήριξη του ίδιου του αυτοκράτορα που μυήθηκε το 1731. Στην Ιταλία ο Τεκτονισμός έκανε την εμφάνισή του γύρω στα 1750. Η επίδραση της Γαλλίας στην βελτίωση του Τεκτονισμού υπήρξε σημαντική καθώς δημιουργήθηκαν οι υψηλοί βαθμοί του Τεκτονισμού αλλά κυρίως, γιατί ιδρύθηκαν οι πρώτες στοές που γινόντουσαν δεκτές και γυναίκες. Πιστός στην παλιά εσωτερική παράδοση ο Τεκτονισμός όπως όλες οι μυσταγωγικές οργανώσεις, που είναι άξιες του ονόματός τους αποκαλύπτεί στους μύστες του τα μυστήρια μέσα από τα σύμβολα. Το σύμβολο είναι εκείνο που μας επιτρέπει να μπούμε στην ουσία των πραγμάτων και το βασίλειο του υπερφυσικού. Είναι κατά κάποιο τρόπο ο μεσάζοντας ανάμεσα στον άνθρωπο και στη θεότητα. Τρεις βασικές αρετές που πρέπει να έχει ένας Τέκτονας είναι η σοφία, η ισχύς και το κάλλος. Με ισχύ πρέπει να αγωνίζεται ακατάπαυστα για τα ιδανικά του ενάντια στον εαυτό του, ενάντια στα εμπόδια και τους ανθρώπους, δίνοντας συνεχώς απόδειξη της δύναμης και του θάρρους του. Η ισχύς όμως δεν έχει καμία ηθική αξία. Μπορεί μάλιστα να είναι ανήθικη τυφλή και βίαιη αν δεν τη θέσουμε στην υπηρεσία ενός ευγενούς ιδανικού, του κάλλους. Η συνείδηση του προσωπικού εγώ σβήνει σιγά-σιγά και έρχεται η αρμονία. Έκφραση της υπέρτατης ομορφιάς και νοσταλγία ένωσης του κόσμου με τον ίδιο το θεό. Μονάχα μέσα απ’ την άρνηση του περιορισμένου και εγωιστικού του εγώ, μονάχα αφήνοντας τη ζωή του κόσμου και βυθιζόμενος τελείως στο άπειρο του «μεγάλου σύμπαντος», ο άνθρωπος θα μπορέσει αληθινά να υψωθεί μέχρι το θείο. Η σοφία είναι η τρίτη αρετή που θα του προσφέρει αυτή τη φώτιση. Ο ελευθεροτεκτονισμός είναι μια αδελφότητα ανθρώπων των οποίων η ηθική υπόσταση βρίσκεται σε σημείο, ώστε να μπορούν να εφαρμόζουν μεταξύ τους μια ειλικρινή και ανεπιφύλακτη αδελφοσύνη. Αυτοί οι άνθρωποι οφείλουν να αποφεύγουν με κάθε δυνατό τρόπο, κάθε τι που θα μπορούσε να τους διχάσει. Απαγορεύεται να αντιδικούν ως προς τις προσωπικές τους πεποιθήσεις, σ’ ότι αφορά τη θρησκεία και την πολιτική ενώ η χαρακτηριστική τους αρετή είναι η Ανοχή. Ο Ελευθεροτεκτονισμός προσπαθεί να απελευθερώσει το ανθρώπινο πνεύμα από τις πλάνες που συντηρούν τη δυσπιστία και το μίσος ανάμεσα στους ανθρώπους. Αυτοί οι άνθρωποι που προσπαθούν γι’ αυτό ονομάζονται ελευθεροτέκτονες σύμφωνα με τις πνευματικές και ηθικές τους αρετές. Ο βασικός σκοπός του Ελευθεροτεκτονισμού είναι το χτίσιμο μιας κοινωνίας που να είναι πιστή στις αρχές τις λογικής με τέτοιο τρόπο, ώστε να εγγυάται στην ανθρωπότητα την τέλεια ανάπτυξή της. Πρόκειται λοιπόν για μία ηθική και υλική καλυτέρευση των ανθρώπων, ώστε να δουλέψουν μέσα στη φύση κάτω απ’ τις διαταγές του Μεγάλου Αρχιτέκτονα του Σύμπαντος. Ο Ελευθεροτεκτονισμός είναι πέρα και πάνω από κάθε έννοια θρησκείας και πολιτικής. Δεν επιβάλει στα μέλη του καμία πίστη και κανένα πολιτικό πιστεύω, αλλά τα κατευθύνει σε μία ατέλειωτη πρόοδο. Ο σκοπός του δεν είναι να καταστρέψει τους θεσμούς, αλλά ν’ αλλάξει την ηθική του σύμπαντος. Οι αδελφοί σχηματίζουν κατά κάποιο τρόπο μία παγκόσμια συμμαχία με όλους τους ανθρώπους που έχουν καρδιά και νιώθουν την υποχρέωση να ενωθούν και να δουλέψουν μαζί για την πνευματική και ηθική τελειοποίηση της ανθρωπότητας. Οι θεμελιώδεις αυτές αρχές όμως δεν εφαρμόζονται πάντοτε σε όλα τα τεκτονικά τάγματα. Κάποια από αυτά όπως η Ελληνική Ομοσπονδία D H καταλύουν τα πρωταρχικά ιδανικά της ισότητας, αδελφότητας και ελευθερίας με συνέπεια να δημιουργούνται προστριβές μεταξύ των αδελφών. Ο τελικός σκοπός του Ελευθεροτεκτονισμού είναι να μεταβάλει τον άνθρωπο σαν άτομο, να λαξεύσει τον ακατέργαστο λίθο του και να φτιάξει έναν κατεργασμένο που θα έχει μία θέση στον ιδανικό ναό. Αυτό είναι ένα έργο που επιτυγχάνεται μόνο με την εφαρμογή των θείων νόμων και με τη μύηση. Κλείνοντας τον πίνακα θα παραθέσω κάποια στοιχεία του Τεκτονικού κανονισμού στα οποία κατέληξε το 1967 η Μεγάλη Στοά. «Ο Τεκτονισμός είναι μία μυστικιστική αδελφότητα, που έχει σαν παραδοσιακό της θεμέλιο την πίστη στον Μεγάλο Αρχιτέκτονα του Σύμπαντος. Ο Τεκτονισμός είναι μία Τάξη στην οποία μπορούν να πάρουν μέρος μόνο άνθρωποι ελεύθεροι, ανεξάρτητοι και άξιοι, ικανοί να πραγματοποιήσουν τα ιδανικά της ειρήνης, της αγάπης και συναδελφικότητας. Ο Τεκτονισμός μέσα απ’ την ηθική τελειοποίηση των μελών του σκοπεύει στην τελειοποίηση ολόκληρης της ανθρωπότητας. Ο Τεκτονισμός υποχρεώνει τα μέλη του να εφαρμόζουν ακριβώς και με μεγάλη προσοχή τις μυσταγωγίες και το συμβολισμό, που είναι τα μέσα για να φτάνει κανείς στη γνώση. Ο Τεκτονισμός επιβάλει στα μέλη του το σεβασμό οποιασδήποτε απόψεως και οποιασδήποτε πίστεως, απαγορεύοντας κάθε πολιτική και θρησκευτική συζήτηση ή κριτική. Η Τάξη τοποθετεί μ’ αυτόν τον τρόπο τον εαυτό της σαν ένα μόνιμο κέντρο αδελφικής ενώσεως, που τα βασικά του χαρακτηριστικά είναι κατανόηση και ανεκτικότητα. Όπως επίσης μία καρποφόρα αρμονία ανάμεσα στα άτομα, που διαφορετικά θα έμεναν άγνωστα το ένα απ’ το άλλο».  ΝΜΣΕΔΙ

Η ΙΔΕΑ ΤΟΥ ΣΠΗΛΑΙΟΥ ΣΤΟΝ ΠΛΑΤΩΝΑ

''Φαντάσου την ανθρώπινη φύση να μοιάζει με ανθρώπους που κατοικούν σε μια υπόγεια σπήλια , που έχει ανοιχτή μακριά προς το φως την είσοδο της. Και μέσα σ' αυτό είναι άνθρωποι από παιδιά αλυσοδεμένοι ώστε να βλέπουν πάντα μπροστά , μη μπορώντας να στρίψουν το κεφάλι τους εξαιτίας των δεσμών . Και ένα φως καίει από πάνω τους και μακριά προς τα πίσω τους. Κι ανάμεσα στο φως και τους αλυσοδεμένους περνά ένας δρόμος, που τον χωρίζει από αυτούς ένας τοίχος.

Φαντάσου λοιπόν ανθρώπους να περνούν από τον δρόμο κρατώντας πίσω από τον τοίχο λογής σκεύη, αγάλματα, πέτρινα και ξύλινα ζώα και κάθε είδους επεξεργασμένα πλάσματα. Νομίζεις λοιπόν πως οι αλυσοδεμένοι θα έχουν δει τίποτα άλλο στη ζωή τους εκτός από τις σκιές των αγαλμάτων που πέφτουν στο εσωτερικό της σπηλιάς, απέναντι τους αφού έχουν τα κεφάλια τους ακίνητα. Τις σκιές όμως των ανθρώπων που τα κρατούν δεν τις βλέπουν . Και αν μιλούσαν μεταξύ τους οι άνθρωποι δεν θα νόμιζαν ότι αυτά που βλέπουν είναι τα αληθινά όντα.

Κι αν ερχοταν κανένας απόηχος από εκείνους που διαβαίνουν κρατώντας τα αγάλματα θα νόμιζαν ότι είναι οι σκιές που μιλούν και ότι η αλήθεια δεν είναι παρά αυτές οι σκιές. Τι νομίζεις ότι αυτός θα έλεγε, αν κάποιος που έζησε στο φως του έλεγε, ότι τότε έβλεπε ανοησίες και φαντάσματα ενώ τώρα είναι στραμμένος περισσότερο προς τα όντα και γι αύτο βλέπει πιο σωστά  και έτσι δείχνοντας του κάθε πράγμα τον ανάγκαζε να του πει τι είναι,  οπωσδήποτε θα απορούσε και θα νόμιζε ότι τα αληθινά ήταν αυτά που έβλεπε, παρά αυτά που του έδειχνε τώρα. Κι αν τον ανάγκαζε κάνεις να στραφεί προς το φως θα πονούσαν τα μάτια του και θα προσπαθούσε να αποτρέψει το βλέμμα του γυρίζοντας προς εκείνα που είναι σε θέση να βλέπει, νομίζοντας ότι οι σκιές είναι πιο καθαρές από τα αγάλματα Και αν τραβήξει κανείς τον δεσμώτη από εκεί με την βία μες' από τον τραχύ και ανηφορικό δρόμο και δεν τον αφήσει πριν τον σύρει έως το φως του ήλιου δεν θα πονά και δεν θα αγανακτεί που τον σέρνουν. Κι αν φτάσει στο φως έχοντας τα μάτια του γεμάτα λάμψη δεν θα μπορεί να δει ούτε ένα από τα αληθινά πράγματα. Χρειάζεται λοιπόν να συνηθίσει το φως ο δεσμώτης αυτός αν πρόκειται να δει τα πάνω πράγματα . Και πρώτα θα έβλεπε πιο εύκολα τις σκιές ,ύστερα τα είδωλα των πραγμάτων και των ανθρώπων που καθρεπτίζονται μες τα νερά και ύστερα τα ιδία τα πράγματα και τους ιδίους τους ανθρώπους και τα ζώα.  Από όσα είναι στον ουρανό πιο εύκολα θα μπορούσε να ατενίσει κατά την νύχτα κοιτάζοντας προς το φως της σελήνης και των άστρων παρά τον ήλιο την ημέρα και το φως του ήλιου. Και τελευταία πιστεύω θα μπορούσε να δει τον ίδιο τον ήλιο. Τότε θα κατανοούσε ότι είναι ο ήλιος αυτός που δημιουργεί τους χρόνους και εποπτεύει τα πάντα όσα είναι στο κόσμο τον ορατών πραγμάτων και ότι αυτός κατά κάποιο τρόπο είναι ο έτος όλων. Κι αν θυμηθεί την πρώτη του κατοικία ο άνθρωπος αυτός και αναλογιστεί τη γνώση των συνδεσμωτών του δεν νομίζεις ότι αυτός θα καλοτύχιζε τον εαυτό του για την απολύτρωση του και θα αισθανόταν οίκτο για τους άλλους . Κι αν πάλι αυτός κατέβει και καθίσει όπως πριν στο κάθισμα, δεν θα γέμιζαν τα μάτια του σκοτάδι φτάνοντας ξαφνικά από τον ήλιο. Και δεν θα προκαλούσε το γέλιο στους άλλους που θα έλεγαν αυτόν ότι ανέβηκε πάνω και κατέστρεψε τα μάτια του και ότι δεν αξίζει τον κόπο να ανέβει κάνεις πάνω. Κι αν επιχειρούσε κάνεις να τους λύσει τα δεσμά τους και να τους ανεβάσει στο φως , αν μπορούσαν με οποιοδήποτε τρόπο να τον πιάσουν με τα χεριά τους και να τον σκοτώσουν; ΔΕΝ ΘΑ ΤΟΝ ΣΚΟΤΩΝΑΝ; '' ΠΛΑΤΩΝ Ζ κεφαλαιο

1. Δεν υπάρχει τίποτα που να είναι σε ζωή και να μην έχει πατέρα. Διότι η ζωή  γενιεται. Συνεπώς, κάθε απόφαση που παίρνουμε αποτελεί πάντοτε απάντηση στο ερώτημα του ποιος είναι ο πατέρας μας. Όποιον πατέρα επιλέξουμε, σε εκείνον θα απευθύνουμε την πίστη μας.








2. Κατασκευάζουμε τον πατέρα μας μέσα από δικές μας προβολές, ενώ ο πατέρας μας δημιουργεί μέσα από επέκταση.







3. Θέλημα του είναι να είμαστε γιοι και κόρες του.







4. Η απαρχή κάθε δυνατότητας βρίσκεται στην ταύτιση της δικής του και της δι-κής μας βούλησης. Ο πατέρας βρίσκεται μέσα μας, αφού πάντοτε ευλογεί το παιδί του με τον τελειότερο τρόπο.







5. Δεν μπορούμε με σκοτεινούς «συντρόφους» (φόβους, συνήθειες, επαναλήψεις κ.λπ.) να επικοινωνήσουμε με τον πατέρα, αλλά ούτε και μόνοι μας μπορούμε. Πρέπει να αφήνουμε τους άλλους να συμμετέχουν με τον δικό τους τρόπο, γιατί αν δεν δεχτούμε τους άλλους, ούτε εμείς μπορούμε να εισέλθουμε στον Πατέρα.







6. Μόνο εμείς μπορούμε να αποκλείσουμε τον εαυτό μας, αφού η υιότητα είναι ο εαυτός μας! Η υιότητα είναι όλος ο κόσμος και εμείς.







7. Κανείς δεν μπορεί να ξεφύγει από τις ψευδαισθήσεις παρά μόνο αν τις αντικρύσει. Η ψευδαίσθηση προστατεύεται μόνο όταν δεν την αντικρίζουμε με αθωότητα.







8. Μη φοβόμαστε ποτέ τίποτα, ούτε τον ίδιο το φόβο. Η διαύγεια διαλύει κάθε σύγχυση, και το να κοιτάζουμε το σκοτάδι, όποιο και αν είναι αυτό μέσω του φωτός, σημαίνει ότι το εξαφανίζουμε.







9. Μπορούμε πάντοτε, και προσωπικά και συλλογικά, να εξετάζουμε κάθε σύστημα ψευδαισθήσεων άφοβα. Δεν μπορεί να έχει καμιά συνέπεια, εφόσον η πηγή του δεν είναι αληθινή, είτε προέρχεται από μεμονωμένα άτομα, είτε από οργανωμένα συστήματα ή σχολές. Γιατί πάντοτε το αληθινό παραμένει, ενώ καθετί ψεύτικο χάνεται με τη δύναμη της αλήθειας.







10. Αθωότητα σημαίνει πραγματική δύναμη φωτός. Ας σταματήσουμε να είμαστε αδύναμοι και ας προσέλθουμε στο φως της αυθόρμητης προστασίας του υπέρτατου Πατέρα μας ...

στο Χειμερινό Ηλιοστάσιο, το οποίο αποτελεί σημαντικότατη


φυσική εορτή που εορτάζεται από τα πανάρχαια χρόνια από όλες τις

παραδόσεις στον πλανήτη μας.





Στο Χειμερινό Ηλιοστάσιο, το οποίο συμπίπτει με τον συμβατικό

Αιγόκερω, ο ήλιος ολοκληρώνει την περιφορά του πάνω στην εκλειπτική με

ταυτόχρονη μείωση της διάρκειας της ημέρας στο ελάχιστο και, αφού

παραμείνει φαινομενικά ακίνητος για τρεις ημέρες, ξαναρχίζει την

περιφορά του, αναγενόμενος έτσι και αυξάνοντας την διάρκεια της ημέρας

με αποκορύφωμα το Θερινό Ηλιοστάσιο όπου η ημέρα αποκτά την μεγίστη

διάρκεια της.





(Λέγω δε συμβατικό Αιγόκερω, διότι λόγω της μετάπτωσης των ισημεριών,

ο αστερισμός που βρίσκεται στο ζώδιο του Χειμερινού Ηλιοστασίου είναι

ο Τοξότης που πολύ σύντομα θα δώσει την θέση του στον Σκορπιό)





Πίσω όμως από την φυσική ερμηνεία του Χειμερινού Ηλιοστασίου, κρύβεται

μια σημαντικότατη μυστηριακή πραγματικότητα, η οποία δένει κάθε έναν

από εμάς με την εστία του, με την πηγή από την οποία προήλθαμε, με τον

σκοπό του ταξιδιού μας στον κόσμο της γέννησης και με τον τελικό

προορισμό μας που είναι φυσικά η εστία μας.





Οι πρόγονοι μας πολύ έξυπνα αποτύπωσαν κρυφίως την μυστηριακή αυτή

πραγματικότητα στα κείμενα μας, έδωσαν δε την κυριαρχία του ζωδίου του

Χειμερινού Ηλιοστασίου - που συμβατικά είναι ο Αιγόκερω - στην θεά

Εστία και ώρισαν ότι όλες οι τελετές πρέπει να αρχίζουν και να

τελειώνουν υμνώντας την θεά Εστία.





Όπως λοιπόν ο Ήλιος ξεκινά από το ζώδιο του Χειμερινού Ηλιοστασίου και

περιφέρεται πάνω στην εκλειπτική για να επανέλθει στο σημείο από το

οποίο ξεκίνησε, έτσι και η ψυχή μας ξεκινώντας από την εστία της,

περιφέρεται στον κόσμο της γέννησης με τελικό προορισμό την επιστροφή

της εκεί, που σε φυσικό επίπεδο δένει με τον αστερισμό του Χειμερινού

Ηλιοστασίου .





Ειδικά στην εποχή μας, η κατάσταση του ουρανού που απεικονίζεται πίσω

από τον συμβατικό Αιγόκερω πλησιάζει να απεικονίσει πλήρως την

μυστηριακή πραγματικότητα, όπως καταγράφεται μέσα από τα κείμενα μας!





Για αυτό και οι θρησκεύοντες κατά τα πάτρια, πρέπει να συνειδητοποιούν

κάθε φορά που αρχίζουν και τελειώνουν τις ιεροπραξίες τους με την θεά

Εστία, ότι ουσιαστικά αναφέρονται στην σύνδεση της ψυχής τους με την

εστία τους.





Ας αφιερώσουμε λοιπόν ο καθένας μας, λίγα λεπτά από τον χρόνο του την

Δευτέρα 21 Δεκεμβρίου στις 19:47 ώρα Ελλάδος , που αστρονομικά ο Ήλιος

εισέρχεται στον συμβατικό Αιγόκερω, διαλογιζόμενοι πάνω στο

συγκλονιστικό αυτό γεγονός.





<<Εστία, οίκε θεών μακάρων, θνητών στήριγμα κραταιόν>>

Ένα συχνό λάθος που κάνουν οι άνθρωποι είναι που αποδίδουν την εσωτερική δυστυχία σε εξωτερικούς παράγοντες. Πολλές φορές λέμε ''αυτός με πλήγωσε'', ή ''η πράξη του με αναστάτωσε'', κ.λπ. Στη πραγματικότητα δεν είναι οι παρατηρήσεις, οι δηλώσεις και οι πράξεις των άλλων που μας πληγώνουν. Οι άνθρωποι ταράζουν τον ίδιο τους τον εαυτό με αφορμή δηλώσεις, πράξεις και συμπεριφορές των άλλων. Εάν θέλαμε να είμαστε απόλυτα σωστοί με τον εαυτό μας τότε θα λέγαμε: ''Έκανα τον εαυτό μου να αναστατωθεί με τα λόγια του''. Το θέμα είναι ότι όσο συνεχίζουμε να αναζητούμε εξωτερικές πηγές για τα συναισθήματα μας, δεν μπορούμε να κάνουμε και πολλά πράγματα. Αν συνειδητοποιήσουμε ότι οι ίδιοι αναστατώνουμε τον εαυτό μας με όσα μας συμβαίνουν, τότε μπορούμε να προσπαθήσουμε να τα αλλάξουμε. Κανείς δεν μπορεί να μας κάνει να νιώσουμε τίποτα. Κανείς δεν έχει δύναμη πάνω μας. Εμείς διαλέγουμε αυτά που νιώθουμε κάθε στιγμή. Έχουμε την ψευδαίσθηση ότι οι άλλοι μας πληγώνουν, μας προσβάλουν, μας απειλούν, και δεν συνειδητοποιούμε ότι αυτό που πραγματικά συμβαίνει είναι ότι εμείς ''πληγωνόμαστε'', εμείς ''νιώθουμε προσβεβλημένοι'', εμείς ''απειλούμαστε''. Για πολλούς ανθρώπους οι φράσεις «με πλήγωσες» και «πληγώθηκα» ακούγονται το ίδιο. Τα συναισθήματα μας δεν καθορίζονται από τις πράξεις των άλλων ή από γεγονότα, αλλά από τον τρόπο που καθένας αντιλαμβάνεται τις πράξεις των άλλων και τα γεγονότα.


Επειδή αυτό το σημείο πολλοί άνθρωποι δυσκολεύονται να το κατανοήσουν όταν το ακούν για πρώτη φορά, θα δώσω μερικά χαρακτηριστικά παραδείγματα. Κάποιος συζητά με έναν ''δεξιό'' και τον αποκαλεί ''κομμουνιστή''. Ο δεξιός το δέχεται σαν προσβολή. Αν όμως ένα κομμουνιστή τον αποκαλέσουμε ''κομμουνιστή'', ακόμα και για να τον προσβάλουμε, εκείνος όχι μόνο δεν θα προσβληθεί, αλλά ίσως και να γελάσει μαζί μας πού θεωρούμε τη λέξη αυτή βρισιά... Αν λοιπόν κάποιος που τον λες ''κομμουνιστή'', σου λέει ότι τον προσέβαλες, στην ουσία δεν ακριβολογεί. Δεν τον προσέβαλες καθόλου. Αυτός νιώθει προσβεβλημένος και ο λόγος είναι ο τρόπος που ο ίδιος αντιλαμβάνεται την έννοια ''κομμουνιστής''.

Ακούμε καμιά φορά να λένε: ''Αυτοκτόνησε, επειδή την άφησε ο άντρας της''. Αν αυτό ήταν αλήθεια τότε ανάμεσα στη εγκατάλειψη και την αυτοκτονία θα έπρεπε να υπάρχει σχέση αιτίου-αιτιατού. Αλλά αν συνέβαινε πράγματι αυτό, τότε θα έπρεπε κάθε εγκατάλειψη να προκαλεί αυτοκτονία. Όμως όλοι ξέρουμε πώς οι αντιδράσεις στην εγκατάλειψη ποικίλουν όσο και οι άνθρωποι.

Γιατί όμως οι δύο φράσεις ''με μπέρδεψες'' και ''μπερδεύτηκα'' είναι τόσο διαφορετικές ώστε, όπως ισχυρίζονται, να αντικατοπτρίζουν φιλοσοφικές διαφορές;

''Με μπέρδεψες'' θα πει:

α. Είσαι υπεύθυνος για τα συναισθήματα μου.

β. Έχεις τη δύναμη να με κάνεις να νιώθω διάφορα πράγματα, παρά τη θέλησή μου.

γ. Σε κατηγορώ.

''Νιώθω μπερδεμένος'' θα πει:

α. Αναλαμβάνω την ευθύνη γι’ αυτά που νιώθω.

β. Το κέντρο του εαυτού μου είναι μέσα μου και κανείς δεν έχει τη δύναμη να με κάνει να νιώθω πράγματα παρά τη θέληση μου.

γ. Σου αναφέρω τι νιώθω, χωρίς να σε κατηγορώ γι’ αυτά πού νιώθω.

Ποια είναι η φιλοσοφική διαφορά: Η έκφραση ''νιώθω μπερδεμένος'' σημαίνει ''εγώ έχω την ευθύνη για όσα μου συμβαίνουν''. Η έκφραση ''με μπέρδεψες'' σημαίνει '' εσύ έχεις την ευθύνη για όσα μου συμβαίνουν''.

Φυσικά η κοινωνία μας δεν βοηθά πολύ στην ανάπτυξη αυτής της αντίληψης. Ένα ξένο γνωμικό λέει ''πέτρες και μαγκούρες τα κόκκαλα μου σπάνε αλλά λόγια δεν με αγγίζουν''. Το μήνυμα του είναι σαφές: οι λέξεις από μόνες τους είναι ακίνδυνες. Εμείς είναι που τους αποδίδουμε τη σημασία. Στην Ελλάδα τα πράγματα είναι διαφορετικά. Όλοι έχουμε ακούσει το ότι ''η γλώσσα κόκαλα δεν έχει και κόκαλα τσακίζει''. Από μικρά παιδιά έχουμε μάθει ότι οι λέξεις έχουν τεράστια σημασία και ότι η ευτυχία μας έχει να κάνει με το πώς σκέφτονται οι άλλοι για εμάς. Όταν αναγνωρίσουμε ότι ο τρόπος της σκέψης μας καθορίζει τα συναισθήματα μας, τότε μπορούμε να πάρουμε τον έλεγχο στα χέρια μας, αντί να αποδίδουμε δύναμη σε εξωτερικούς παράγοντες.

Ευχαριστώ!