Τα πρωτοκολα των Σοφων της Σιων

Αν αμφιβάλλει κανείς για τη δύναμη του γραπτού λόγου, αρκεί να αναλογιστεί την ιστορία αυτού του παράξενου βιβλίου, της πιο περίεργης εκδοτικής επιτυχίας όλων των εποχών. Από τότε που πρωτοεκδόθηκε, πριν από έναν αιώνα, δεν έπαψε να κινεί το ενδιαφέρον των πιο ετερόκλητων ανθρώπων και να ενεργοποιεί την πολιτική δραστηριότητα των πιο ασύμβατων ιδεολογιών. Και όμως, τα "Πρωτόκολλα των Σοφών της Σιών" δεν είναι παρά ένα πλαστογράφημα, ένα κακοφτιαγμένο δημιούργημα της ρωσικής μυστικής υπηρεσίας την εποχή του Τσάρου, της περιβόητης "Οχράνα". Περιλαμβάνει 24 κεφάλαια, τα οποία υποτίθεται ότι αποδίδουν τα πρακτικά κάποιων μυστικών συνεδριάσεων των "κεφαλών" της διεθνούς εβραϊκής συνωμοσίας. Εμφανίζονται οι ίδιοι οι Εβραίοι να οργανώνουν με τον πιο κυνικό και και σκοτεινό τρόπο την "παγκόσμια αυτοκρατορία τους". Περιγράφεται κάθε είδους μέσο για την επίτευξη του τελικού σκοπού: της παγκόσμιας κυριαρχίας.


Το περίεργο δεν είναι που οι πράκτορες του Τσάρου συνέλαβαν αυτό το σχέδιο, να κατασκευάσουν δηλαδή ένα ντοκουμέντο το οποίο υποτίθεται ότι αποκαλύπτει τις μυστικές αποφάσεις του "διεθνούς εβραϊσμού" για την παγκόσμια επιβολή τους μέσω μιας συνωμοσίας. Το περίεργο είναι ότι ακόμα και σήμερα, το ίδιο αυτό κείμενο κυκλοφορεί σ' όλο τον κόσμο σε δεκάδες γλώσσες και εκατοντάδες εκδόσεις για να στηρίξει παλιές και νέες θεωρίες για τον σιωνιστικό κίνδυνο.

Και όμως. Η πλαστότητα των "Πρωτοκόλλων" έχει αποδειχθεί με τον πιο απόλυτο τρόπο ήδη από το 1921. Ο ανταποκριτής των Times του Λονδίνου στην Κωνσταντινούπολη Φίλιπ Γκρέιβς ανακάλυψε τότε το αντίτυπο ενός γαλλικού βιβλίου που είχε κυκλοφορήσει περί το 1860 και το οποίο περιλαμβάνει αυτούσια κομμάτια από αυτά που ονομάστηκαν στη συνέχεια "Πρωτόκολλα". Μόνο που το γαλλικό πρωτότυπο δεν είχε καμιά σχέση με εβραίους ή με σιωνισμό. Γράφτηκε από τον Μορίς Ζολί και είχε στόχο τον γάλλο αυτοκράτορα Ναπολέοντα Γ'. Ο τίτλος του ήταν "Διάλογοι στην κόλαση ανάμεσα στον Μακιαβέλι και τον Μοντεσκιέ". Οταν οι πράκτορες της "Οχράνα" διασκεύασαν για δική τους χρήση το κείμενο του Joly έβαλαν απλώς στη θέση του αυτοκράτορα τους "Σοφούς της Σιών". Δεν φαντάζονταν ότι θα αποκαλυφθεί η λαθροχειρία τους, εφόσον το πρωτότυπο του Joly είχε εκδοθεί τριανταπέντε χρόνια νωρίτερα και τα περισσότερα αντίτυπά του είχαν καταστραφεί από τις γαλλικές αρχές εξαιτίας του αντικαθεστωτικού του περιεχομένου. Αλλωστε η Οχράνα δεν θα μπορούσε ποτέ να φανταστεί τη μετέπειτα σταδιοδρομία του δημιουργήματός της. Σκοπός της ήταν να στηρίξει την τρέχουσα αντιεβραϊκή πολιτική του Τσάρου, να δικαιολογήσει τα "πογκρόμ" και να στρέψει τη λαϊκή δυσαρέσκεια εναντίον του εύκολου στόχου.

Η αρχική απήχηση των "Πρωτοκόλλων" υπήρξε ελάχιστη στη Ρωσία και μηδενική στο εξωτερικό. Μόνο μετά τη ρωσική επανάσταση του 1917 άρχισε η παγκόσμια αξιοποίησή τους. Κατά τον εμφύλιο του 1918-1921 οι Λευκοί έκαναν εκτεταμένη χρήση του βιβλίου στην προπαγάνδα τους, υποστηρίζοντας ότι η επανάσταση δεν ήταν παρά μια εβραϊκή συνωμοσία που στόχο είχε να αλώσει δια μέσου του μπολσεβικισμού τη χριστιανική Αγία Ρωσία. "Αυτή η προπαγάνδα προκάλεσε τρομερές σφαγές" παρατηρεί ο αμερικανός ιστορικός Bernard Lewis. Για να εξασφαλίσουν βοήθεια από το εξωτερικό οι Λευκοί διέδωσαν τα "Πρωτόκολλα" στην Ευρώπη και την Αμερική. Στη Μεγάλη Βρετανία, οι Times και η Morning Post δημοσίευσαν εκτεταμένα αποσπάσματα σε συνέχειες, ενώ ο Spectator ζήτησε τη συγκρότηση ειδικής επιτροπής για να εξετασθεί αν οι βρετανοί εβραίοι "είναι πράκτορες μιας μυστικής κυβέρνησης". Στις Ηνωμένες Πολιτείες τα "Πρωτόκολλα" δημοσιεύθηκαν με τον τίτλο "Ο εβραϊκός κίνδυνος" και ενέπνευσαν τον μεγιστάνα της αυτοκινητοβιομηχανίας Χένρι Φορντ να γράψει σειρά σχετικών άρθρων και να τα κυκλοφορήσει σε μπροσούρα ("Ο διεθνής Εβραίος"), η οποία έγινε διεθνές μπεστ σέλερ. Η αποκάλυψη της λαθροχειρίας το 1921 υποχρέωσε τον διεθνή τύπο να αναγνωρίσει το σφάλμα. Ακόμα και ο Φορντ το παραδέχθηκε με κάποια καθυστέρηση (το 1927). Η παγκόσμια όμως διάδοση του βιβλίου ήταν ήδη γεγονός.

Τη μεγαλύτερη εκδοτική τους επιτυχία τα "Πρωτόκολλα" τη γνώρισαν στη μεσοπολεμική Γερμανία. Μέσα στον πρώτο χρόνο κυκλοφορίας (1920) πουλήθηκαν πάνω από 120.000 αντίτυπα και οργανώθηκαν πολυάριθμες εκδηλώσεις που "εκλαϊκευαν" τις πλαστογραφημένες αποκαλύψεις. Από το 1923 ανέλαβε το έργο της διάδοσης ο επίσημος "φιλόσοφος" του ναζιστικού κόμματος, ο Αλφρεντ Ρόζενμπεργκ, με το βιβλίο "Τα Πρωτόκολλα των Σοφών της Σιών και η διεθνής εβραϊκή πολιτική". Οταν κατέλαβε την εξουσία ο Χίτλερ το 1933, η γερμανική μετάφραση των "Πρωτοκόλλων" είχε ήδη φτάσει στην 33η επανέκδοση. Το καθεστώς των εθνικοσοσιαλιστών τα ανέδειξε φυσικά σε κύριο μοχλό της αντισημιτικής τους προπαγάνδας. Η επίσημη ναζιστική έκδοση προτρέπει τους πολίτες "να μελετήσουν τις τρομερές ομολογίες των Σοφών της Σιών και να φροντίσουν ώστε το βιβλίο να φτάσει στα χέρια όλων των Γερμανών". Το 1935 το γερμανικό υπουργείο Παιδείας συμπεριέλαβε τα "Πρωτόκολλα" στα επίσημα σχολικά εγχειρίδια.

Η ήττα του ναζισμού και η παγκόσμια φρίκη για το Ολοκαύτωμα περιόρισε κατά τα πρώτα μεταπολεμικά χρόνια τα "Πρωτόκολλα" στη θέση που τους ταιριάζει: ανάγνωσμα φαντασιόπληκτων ακροδεξιών ή θρησκόληπτων φανατικών. Τα ξανασυναντάμε σε μαζική κλίμακα τη δεκαετία του 50 στις αραβικές χώρες που έρχονται σε σύγκρουση με το νεοσύστατο Ισραήλ. Στα αραβικά τα "Πρωτόκολλα" είχαν μεταφραστεί ήδη το 1926. Ομως η πρώτη αυτή έκδοση υπήρξε έργο ρωμαιοκαθολικών της Ιερουσαλήμ. Η πρώτη μετάφραση από μουσουλμάνο έγινε μόλις το 1951. Σήμερα οι αραβικές μεταφράσεις έχουν φθάσει τις 9 και οι εκδόσεις είναι αμέτρητες. Μια απ' τις μεταφράσεις υπογράφεται από τον διάσημο συγγραφέα Αμπάς Μαχμούντ Αλ Ακάντ (1961) και μια άλλη από τον αδελφό τού Νάσερ (1968). Ο ίδιος ο Νάσερ αλλά και ο Σαντάτ, και ο Καντάφι έχουν δημόσια συστήσει την ανάγνωση των "Πρωτοκόλλων". Ο σαουδάραβας βασιλιάς Φεϊζάλ συνήθιζε να προσφέρει στους καλεσμένους του από ένα αντίτυπο. Από τα τέλη της δεκαετίας του 60 η επίσημη προπαγάνδα υπέρ των "Πρωτοκόλλων" περιορίστηκε στη Σαουδική Αραβία, εφόσον δεν ταίριαζε στις αντιιμπεριαλιστικές κατευθύνσεις που ακολουθούσαν τα περισσότερα αραβικά κράτη. Η σκυτάλη πέρασε στο Ιράν, το Πακιστάν, τη Μαλαισία και την Ινδονησία.

Ακόμα και κάποιος αναγνώστης που δεν έχει πληροφορηθεί την ιστορία της πλαστογράφησης των "Πρωτοκόλλων" μπορεί εύκολα να διαπιστώσει ότι πρόκειται περί κατασκευάσματος. Είναι πράγματι οξύμωρο το σχήμα, σύμφωνα με το οποίο οι Εβραίοι εμφανίζουν τους εαυτούς τους ως όργανο του κακού, χρησιμοποιώντας μάλιστα την τυπική αντισημιτική φρασεολογία των χριστιανών της εποχής. Αλλά αυτό δεν εμποδίζει τους προπαγανδιστές της γνησιότητας. Εχουν τη δική τους λογική. Την περιγράφει ο πιο θερμός και πιο διάσημος υποστηρικτής των "Πρωτοκόλλων":

«Τα "Πρωτόκολλα των Σοφών της Σιών" που οι Εβραίοι τ' απαρνούνται με τόση κακία, δείχνουν μ' έναν αναμφισβήτητο τρόπο πόσο ολόκληρη η ύπαρξη αυτού του λαού στηρίζεται στα ψέματα που εξυφαίνει. 'Είναι πλαστά' επαναλαμβάνει η 'Γκαζέτα της Φραγκφούρτης' και προσπαθεί να πείσει το σύμπαν. Αυτό όμως και μόνο αποτελεί την καλύτερη απόδειξη ότι είναι αληθινά κι αυθεντικά. Εκφράζουν ξεκάθαρα και εν γνώσει του σκοπού, αυτά που οι Εβραίοι ασυνείδητα προσπαθούν να πετύχουν. Αυτό είναι το πιο σημαντικό. Δεν μας ενδιαφέρει εδώ να εξετάσουμε ποιοι απ' τους Εβραίους παραδέχονται αυτές τις αποκαλύψεις. Εκείνο που είναι αποφασιστικό και συντριπτικό γι' αυτούς είναι ότι φέρνουν στο φως της μέρας, με μίαν ανατριχιαστική ακρίβεια, το χαρακτήρα και τη δραστηριότητα του ιουδαϊκού λαού και, μ' όλες του τις διακλαδώσεις, τον τελικό σκοπό στον οποίον τείνουν. Ο καλύτερος τρόπος για να κάνουμε σωστές τις αποκαλύψεις είναι να τις θέσουμε αντιμέτωπες στα γεγονότα. Αν κάνουμε να περάσουν απ' το μυαλό μας τα ιστορικά γεγονότα των τελευταίων ετών, φωτισμένα απ' αυτό το βιβλίο, καταλαβαίνουμε αμέσως γιατί ο εβραϊκός Τύπος το κατεδίκασε έτσι κραυγαλέα: Οταν θα 'ρθει η μέρα που το βιβλίο αυτό θα γίνει το ευαγγέλιο του Εβραίου, τότε θ' αποκαλυφθεί κι η τρομερή συνωμοσία που τόσον καιρό εξυφαινόταν». (Αδόλφου Χίτλερ, «Ο αγών μου», μετάφραση Ανδρ. Πάγκαλος, τ. Α', εκδ. Ζάρβανος, Αθήνα 1961).





(Ελευθεροτυπία, 17/9/1995)

Η Ισιδα η μεγαλοπρεπης

Ζουμε σε ένα διπολο



Όπως όλα τα πράγματα στην πραγματικότητα μας!!1 έχουν    μια θετική και μια  αρνητική πόλωση .

Όλες οι ψυχές   περιέχουν μια πλευρά που είναι μεσα στο φως και και   ένα  αλλο   που είναι σκοτεινό. Αυτό αντικατοπτρίζει τις πτυχές της τρίτης διάστασης, την αγάπη τον φόβο και το μίσος.

Η ισιδα είναι μια αλληγορία για τη θηλυκή πλευρά που εχουν ολοι οι θεοι . Ως εκ τούτου ισιδα απεικονίζεται να  έχει διπλή φυση του Φωτός,  , και του σκοτους που την συνδέει με τη μαγεία, την ψευδαίσθηση, τον χρονο και την αλχημεία της συνείδησης

Προερχόμενη από την Αίγυπτο  παρουσιάζεται ως μια σκοτεινή εκδοχη της θειας γυναίκας , αν και στη σύγχρονη εποχή αυτο δεν  γινεται ευκολα κατανοητο

Όλα τα γυναικεία αρχέτυπα σε όλες τις μυθολογίες, που συνδέονται με την θεια  ψυχή, είτε πρόκειται για θεότητες, ιέρειες, οπως  η ευα η μαγδαλινη η παναγια   κλπ. Είναι όλες ίδια ουσία ψυχής σε ενα διπολο .


 Η ισιδα ήταν θεα ειταν όμως και μαγισα , ίσως το αρχέτυπο για ολες τις μεγαλες ιεριες των ερμινευτριων του ταρώ. Έμαθε μαγεία της από Θωθ, αν και σύμφωνα με κάποιο θρύλο   πηρε μαγικες εξουσίες απο τον Ρα που η ίδια   εξαπάτησε και της εποκαλυψε το όνομά του , αποκτισε έτσι ολες τις μαγικές του γνώσεις.

αιγυπτιακή πρακτική μαγεία
Το ankh [ο σταυρος της Αιγύπτου], με τον οποιο ασκεί Ισιδα ως ανώτατη θεουργια σύμφωνα με την αλχημιστές,για να βρεθεί στο «φύλο της Ίσιδας  ειναι  ο ιδιος ο χριστιανικος  σταυρος  Η λατρεία της Μαύρης Παναγίας

Ψυχοκίνηση




Η ψυχοκίνηση (ΨΚ) είναι η κίνηση ή επιρροή φυσικών αντικειμένων με τη χρήση μόνο του νου, χωρίς καμία φυσική επαφή.



Για παράδειγμα ο Γιούρι Γκέλερ (Uri Geller) ισχυρίζεται οτι μπορεί να λυγίζει κουτάλια και να σταματάει ρολόγια μόνο με τις σκέψεις του. Άλλοι ισχυρίζονται ότι μπορούν να κάνουν μολύβια να κυλούν πάνω σε ένα τραπέζι μόνο με τη δύναμη του νου τους.



Η ποικιλία μαγικών τρυκ που χρησιμοποιούνται για την επίδειξη ψυχοκινητικών δυνάμεων είναι εντυπωσιακή.



Οι επιστήμονες είχαν αρχίσει να ερευνούν την ΨΚ από τα μέσα του 19ου αιώνα αλλά είχαν κατά τα άλλα μικρή επιτυχία στο να δείξουν ότι κάποιος μπορεί να μετακινήσει ακόμη και ένα φτερό χωρίς την χρήση εξαπάτησης, όπως π.χ. με το να φυσά για να το κουνήσει.



Αν και υπάρχουν αμέτρητες ελάχιστα αληθοφανείς ανεκδοτολογικές μαρτυρίες σχετικά με άτομα που ισχυρίζονται ότι έχουν ΕΑΑ, αυτοί που ισχυρίζονται ότι έχουν ΨΚ είναι ελάχιστοι. Ο Γιούρι Γκέλερ είναι ένας από αυτούς. Άλλος ένας είναι και ο Ted Owens (1920-1987), που τον ανέδειξε ο παραψυχολόγος Jeffrey Mishlove. Το βιβλίο The PK Man είναι η μαρτυρία του Mishlove που χαρακτηρίζει τον Owens σαν ένα άτομο με εκπληκτικές παραφυσικές δυνάμεις, ενώ αρκετοί θα τον χαρακτήριζαν σαν ένα άτομο με ψευδαισθήσεις που χρήζει ιατρικής βοήθειας. Ο Mishlove αναγνωρίζει τη "δύσκολη προσωπικότητα" του Owens αλλά δεν τον απορρίπτει γιατί "έχουμε να μάθουμε πολλά για τη σχέση μεταξύ ψυχικών ασθενειών και του παραφυσικού" (Mishlove 2000: 87). Τι συμπέρασμα πρέπει να βγάλουμε για ένα άτομο το οποίο εμφανίζεται σε ένα επιστημονικό συνέδριο σέρνοντας ένα κόκκινο παιδικό καροτσάκι γεμάτο με αποκόμματα εφημερίδων σχετικά με τα ψυχικά του κατορθώματα, που ανακηρύσσει τον εαυτό του "υπέρτατο πρεσβευτή εξωγήινων οντοτήτων στη Γη", και που ισχυρίζεται ψευδώς ότι έχει κάνει "εκατοντάδες επιδείξεις" των ΨΚ ικανοτήτων του σε επιστήμονες; Ο Mishlove ισχυρίζεται ότι ήταν παρών το 1976 όταν ο Owens έκανε ακριβώς αυτό όντας προσκεκλημένος ομιλητής σε ένα συνέδριο που διοργάνωσε το Ινστιτούτο Παραεπιστήμης του Λονδίνου (Institute for Parascience in London) (Mishlove 2000: 18).



Σύμφωνα με τον Mishlove και την δική του "πραγματική ιστορία ενός νου που εξουσιάζει την ύλη", ο Owens ισχυρίζεται ότι έχει βιώσει αυθόρμητη αιώρηση αρκετές φορές και ότι έχει απαχθεί από εξωγήινους οι οποίοι τον εγχείρησαν στο κεφάλι ώστε να μπορούν να επικοινωνούν μαζί του τηλεπαθητικά. Υποτίθεται ότι αυτό θα βοηθήσει τους εξωγήινους στο σχέδιο τους να παρακολουθούν τη Γη (Mishlove 2000: 14, 15). Στο βιβλίο του Owens How to Contact Space People (Πως να έρθετε σε επαφή με εξωγήινους), που εκδόθηκε το 1969 από το εκδοτικό οίκο Saucerian Books, οι εξωγήινοι περιγράφονται σαν να παίρνουν τη μορφή εντόμων που μοιάζουν με ακρίδες (δυο απ' τους οποίους ονομάζονται Twitter και Tweeter). Είχε πολλές επαφές με αυτούς του εξωγήινους, τους οποίους και ονόμαζε "ευφυΐες του διαστήματος" (ΕΔ). Ισχυριζόταν ότι οι ΕΔ τον είχαν διαλέξει για μια σπουδαία αποστολή όπως επίσης και για να αποδείξει ότι έλεγε αλήθεια όταν ισχυριζόταν ότι είναι υπεύθυνος για πράγματα όπως εμφανίσεις UFO, καταιγίδες, αεροπορικά δυστυχήματα, μπλακ αουτ και άλλες καταστροφές. (Σύμφωνα με τον Owens, το τελευταίο άτομο που επιλέχθηκε γι' αυτή τη δουλειά ήταν ο Μωυσής)



Ο Mishlove άρχισε να πιστεύει στις δυνάμεις του Owens το 1976. Ο Mishlove ήταν απόφοιτος του πανεπιστημίου UC Berkely όταν επισκέφθηκε τον Hal Puthoff και τον Russell Targ στο Stanford Research Institute, όπου έκαναν πειράματα πάνω στην απομακρυσμένη όραση. Σύμφωνα με τον Mishlove ο Owens είχε



στείλει στους Puthoff και Targ ένα γράμμα. Το γράμμα του έγραφε, Κοιτάχτε μάγκες, για να αποδείξω ότι είμαι ο μεγαλύτερος ψυχικός του κόσμου, θα σταματήσω την ξηρασία που σας μαστίζει τώρα στην Καλιφόρνια. Και όντως υπήρχε μια μεγάλη ξηρασία εκείνη την εποχή. Έλεγε, θα κάνω να βρέξει, να χιονίσει, να ρίξει χιονόνερο και χαλάζι. Θα έχετε ένα πολύ περίεργο καιρό και θα υπάρξουν διακοπές τάσης, και θα υπάρξουν εμφανίσεις UFO. Και η τοπική σας εφημερίδα θα βγάλει ένα πρωτοσέλιδο όπου θα λέει ότι η ξηρασία τελείωσε.



Όλα αυτά συνέβησαν μέσα σε τρεις μέρες . ( VIRTUAL U WITH DR. JEFFREY MISHLOVE ) Δείτε επίσης το κεφ. 2 του The PK Man .



Έχω ζήσει στην Καλιφόρνια από το 1954 και μπορώ να πω ότι είχαμε μια ξηρασία το '70, αλλά οι ξηρασίες δεν τελειώνουν σε τρεις μέρες. Αν αυτό ήταν δουλειά του Owens, τότε δεν θα ξεχώριζε από όλους τους άλλους ψυχικούς που κάνουν όλων των ειδών τις προβλέψεις για τον καιρό της Καλιφόρνια, για σεισμούς, πλημμύρες, φωτιές και για διάσημα άτομα. Ο Owens όμως δεν ισχυρίστηκε απλά ότι προέβλεψε τον καιρό, αλλά ότι τον άλλαξε. Ο Mishlove μάζεψε αρκετές ανεκδοτολογικές μαρτυρίες και κάποιες έγγραφες μαρτυρικές καταθέσεις (πολλές απ' τις οποίες τις είχε κάνει ο ίδιος ο Owens) οι οποίες μαρτυρούσαν την ικανότητα του Owens να παράγει αστραπές και βροντές κατά βούληση. Ο Owens μερικές φορές ισχυριζόταν ότι μπορούσε να επηρεάσει τον καιρό μέσω των ψυχοκινητικών του ικανοτήτων και κάποιες φορές ισχυρίστηκε ότι οι ΕΔ εκτελούσαν το θέλημα του αφού τους έλεγε τηλεπαθητικά τι ήθελε να κάνουν.



Αξίζει μάλλον ν' αναφερθεί ότι ο Owens είχε δουλέψει με τον διάσημο παραψυχολόγο J. B. Rhine (1895-1980) το 1947 (Mishlove 2000: 50). Αν και ο Rhine μπορούσε ν' ανακαλύψει παραφυσικές δυνάμεις σε ένα άλογο, προφανώς δεν βρήκε να γράψει τίποτε για τον Owens.



Η μαρτυρία του Mishlove σχετικά με το τι συμβαίνει με τον Owens, τις ΕΔ και την ΨΚ, είναι πιο περίεργη ακόμη και από αυτή του ίδιου του Owens:



Κάποιοι πιστεύουν ότι τα UFO δημιουργούνται απ' ευθείας από το νου μας, ενώ άλλοι πιστεύουν ότι δημιουργούνται από έναν υπέρ-νου που αντανακλά πάνω μας τις επιθυμίες μας και τα υποσυνείδητα αρχετυπικά σύμβολα. Άλλοι ακόμα, πιστεύουν ότι το φαινόμενο είναι υπερδιαστασιακό και εισέρχεται στον κόσμο μας μέσω μιας ψυχικής διεργασίας που δημιουργείται από το νου. Αν τώρα αυτή η γενική θεωρία είναι σωστή -και πιστεύω ότι τουλάχιστον ένα μέρος της είναι- δεν υπάρχει λόγος ν' απορρίψουμε την πιθανότητα να μπορεί ένα UFO να δημιουργηθεί από τη δημιουργική διεργασία

ενός και μόνο νου.



Προφανώς ο Owens είχε αξιοσημείωτες ΨΚ ικανότητες πολύ πριν τις εμπειρίες του με τα UFO. Μπορεί λοιπόν να ευθύνεται ο ίδιος για τα UFO --και όχι το ανάποδο! (Mishlove 2000: 80).



Ναι, και ο Mishlove θα μπορούσε να είναι μια εξωγήινη ακρίδα που παίρνει τη μορφή ενός ερευνητή της παραψυχολογίας! Πολλά περίεργα πράγματα είναι δυνατά αν δεχθούμε την αρχή της αφθονίας και απορρίψουμε τη λεπίδα του Όκκαμ.



Dean Radin



Ο Dean Radin ισχυρίζεται ότι είχε πάρει κάποια εντυπωσιακά αποτελέσματα σχετικά με την ΨΚ με ανθρώπους που προσπαθούσαν να επηρεάσουν την έκβαση ρίψεων ζαριών με το νου τους, αλλά παραδέχεται ότι δεν είναι σίγουρος για το αν τ' αποτελέσματά αυτά οφείλονται σε προεπίγνωση (Radin: 1995). Ίσως θα έπρεπε να λάβει υπ' όψιν του και την περίπτωση τα ζάρια να έχουν συνείδηση και να στέλνουν τηλεπαθητικά μηνύματα στους ανθρώπους αυτούς. Αυτό τουλάχιστον θα ήταν συνεπές με την αρχή της αφθονίας.



Ο Radin είναι επίσης πολύ εντυπωσιασμένος με τη δουλειά του Robert Jahn και των συνεργατών του στο Princeton. Δεν έχουν βρει ακόμα κάποιον που να έχει κουνήσει ένα φτερό έστω και ένα εκατοστό με το μυαλό του, έχουν όμως βρει μια "ανώμαλη στατιστική" στα δεκάδες εκατομμύρια πειράματα να επηρεαστεί η έξοδος γεννητριών τυχαίων αριθμών. Με λίγα λόγια, μιας και δεν έχουν βρει κανένα που να επιδεικνύει ψυχοκινητικές ικανότητες, οι παραψυχολόγοι μας λένε τώρα ότι υπάρχουν δυο ειδών ΨΚ, η μίκρο και η μάκρο. Αυτό που όλος ο άλλος κόσμος ονομάζει ΨΚ, το ονομάζουν τώρα μάκρο-ψυχοκίνηση. Θα μελετήσουν τη μίκρο-ψυχοκίνηση και θα ψάξουν για μικρές στατιστικές ανωμαλίες μεταξύ των (πάρα πολλών) δεδομένων τους και αυτού που αναμένεται από την τύχη.



Ο Radin πιστεύει ότι υπάρχουν "φανταστικές θεωρητικές επιπτώσεις" από τη δουλειά του Jahn (Radin 1995: 129). Κατά την άποψη μου, μια απ' αυτές τις επιπτώσεις είναι ότι η εμπειρία, όπως την γνωρίζουμε, θα ήταν αδύνατη. Αν ο νους των ανθρώπων μπορούσε να έχει μια σημαντική απ' ευθείας επίπτωση στα γεγονότα, τότε δεν θα μπορούσε να υπάρξει μια συνεπής ροή γεγονότων αλλά ούτε και η έννοια της αιτιότητας ως η ομοιόμορφη αλληλουχία γεγονότων. Όμως, ο Radin αλλά και άλλοι που κάνουν τέτοια πειράματα, όπως ο Helmut Schmidt , υποθέτουν ότι μιας και εξετάζουν νοητικές δυνάμεις, μετρούν νοητικές δυνάμεις. Αυτό που κάνουν είναι (α) ζητούν από ανθρώπους να προσπαθήσουν να προκαλέσουν κάποιο γεγονός με τις σκέψεις τους και (β) μετά μετρούν τις διαφορές μεταξύ της τυχαίας έκβασης και της πραγματικής. Υποθέτουν ότι η διαφορά οφείλεται σε κάποιο είδος αλληλεπίδρασης νου-ύλης.



Αν αυτά τα πειράματα είναι τόσο υπέροχα, γιατί τότε η επιστημονική κοινότητα συνεχίζει να τα αγνοεί και γιατί δεν τα ξέρουν περισσότεροι άνθρωποι; Η απάντηση του Radin είναι ότι "υπάρχει μια γενική δυσφορία για την παραψυχολογία". Λέει επίσης ότι "η εσωστρεφής φύση των επιστημών" αποτρέπει την αποδοχή της δουλειάς των παραψυχολόγων από άλλους επιστήμονες. Μπορεί να υπάρχει και άλλος ένας λόγος για να αγνοούνται αυτές οι μελέτες από την υπόλοιπη επιστημονική κοινότητα. Δεν είναι εντυπωσιακές. Ας δούμε τη δουλειά του Radin σ' αυτόν τον τομέα.



Σύμφωνα με τον Radin, μεταξύ του 1935 και του 1987 έχουν γίνει 148 πειράματα με ζάρια από 52 ερευνητές. Αυτά είχαν ως αποτέλεσμα 73 δημοσιεύσεις που συμπεριλάμβαναν 2,569 άτομα που πήραν μέρος στα πειράματα και 2.6 εκατομμύρια ρίψεις ζαριών. Από τις 124 μελέτες που αναλύθηκαν, οι 31 ήταν ελεγχόμενες και περιελάμβαναν 150,000 ρίψεις ζαριών όπου δεν δοκιμάστηκε κάποια ψυχική επίδραση στα ζάρια (ο Radin χρησιμοποιεί τον όρο "εφαρμόστηκε" από το "δοκιμάστηκε", κάτι που υποδεικνύει την υπόθεση του ότι όντως υπήρχε νοητική επιρροή).



Ο Radin και η Diane Ferrari έκαναν μια μέτα-ανάλυση των αποτελεσμάτων των ρίψεων και βρήκαν ότι οι ελεγχόμενες μελέτες είχαν πιθανοτική έκβαση 50.02% (πιθανότητα 2 προς 1 ενάντια στην τύχη), αλλά οι πειραματικές μελέτες (όπου επιχειρήθηκε νοητική επιρροή) έβγαλαν 51.2% (πιθανότητα 1 στο εκατομμύρια ενάντια στην τύχη, σύμφωνα με τον Radin). Τα αποτελέσματα δημοσιεύθηκαν το 1991 στην επιθεώρηση Journal of Scientific Exploration, στο άρθρο “Effects of consciousness on the fall of dice,” (Radin 1997: 134).



Ο Radin ισχυρίζεται ότι έχουν δείξει και άλλες αναλύσεις ότι τ' αποτελέσματα δεν οφείλονται σε μερικούς μόνο ερευνητές. Ούτε οφείλονται στο να έχουν διαλεχτεί για την μέτα-ανάλυση μελέτες με θετικά μόνο αποτελέσματα. Δεν οφείλονται επίσης στο φαινόμενο του "συρταριού αρχειοθέτησης" (πόλωση δημοσίευσης), αν και δεν αναφέρει το πως υπολόγισε ότι θα χρειάζονταν 17.974 αρχειοθετημένες μελέτες ανά μελέτη ώστε να μηδενιστούν τα δεδομένα. Οπότε, λέει ότι αν τα δεδομένα δεν μπορούν να ερμηνευθούν ικανοποιητικά από την τύχη, την πόλωση δημοσίευσης, την κακή σχεδίαση της μεθοδολογίας των μελετών, ή από τον μικρό αριθμό των ερευνητών, τότε πιθανότατα οφείλονται σε μια μικρή επίδραση που έχει ο νους πάνω στην ύλη.



Από την άλλη όμως, τα πειράματα με τις ρίψεις αξιολογηθήκαν κριτικά από τον Edward Girden του Brooklyn College. Ο Radin κάνει μια αμυδρή αναφορά στη δουλειά του Girden σε μια υποσημείωση, μαζί με μια αναφορά του G. Murphy's πάνω σε μια δημοσίευση του Girden με θέμα την ΨΚ (δείτε Radin 1997, σελίδα 133, υποσημείωση 23, η οποία λέει: “Στα χρόνια μέχρι το 1989 τα πειράματα με τις ρίψεις ζαριών έχουν αναλυθεί και επικριθεί αρκετές φορές, αλλά παρ' όλα τα πειράματα και τις αναλύσεις, δεν έχει υπάρξει γενική συναίνεση”). Αυτός φαίνεται να είναι ο τρόπος να λέει ο Radin ότι δεν συμφωνούν όλοι με την ωραία του ανάλυση, αλλά δεν μπαίνει σε λεπτομέρειες σχετικά με τις επικρίσεις του Girden. Ευτυχώς όμως, μπαίνει ο C.E.M. Hansel (1989). "Μόνο ένα από τα πρώτα πειράματα [1934-1946] ήταν ελεγχόμενο" και αυτό το πείραμα "δεν απέφερε ενδείξεις για ψυχοκίνηση αλλά σαφείς αποδείξεις για πόλωση των ζαριών, μιας και τα ζάρια έπεφταν συχνότερα με το 6 προς τα πάνω, άσχετα αν το ήθελε, ή όχι, το άτομο που τα επηρέαζε" (Hansel 1989: 172). Σε μετέπειτα έρευνες, μέσα από 30 μελέτες οι 13 ήταν θετικές και οι υπόλοιπες έβγαλαν αποτελέσματα αναμενόμενα από την τύχη (Hansel 1989: 174). Και ο Girden επίσης εφάρμοσε κριτήρια που οι Rhine και Pratt ( Parapsychology 1954) είχαν πει ότι ήταν απαραίτητα για ένα πειστικό πείραμα ψυχοκίνησης -- να υπάρχουν δυο άτομα που εκτελούν το πείραμα, αληθινή τυχαιοποίηση των στόχων και ανεξάρτητη καταγραφή των στόχων, των επιτυχιών και των αποτυχιών-- και μ' αυτά τα κριτήρια "καμία από τα 13 πειράματα που έδιναν θετικά αποτελέσματα για την ΨΚ δεν μπορούν να θεωρηθούν ως πειστικά, ενώ αντίθετα πολλές από τις 17 μελέτες που δεν παρήγαγαν θετικά αποτελέσματα πληρούν αυτά τα κριτήρια" (Hansel 1989: 174).

φίλοι,

έχουμε περάσει πλέον το κατώφλι της εισόδου των μυστηρίων και αναζητούμε να προσεγγίσουμε και να γνωρίσουμε τα μέχρι τώρα απόκρυφα και μυστικά. Η φύση φιλεί κρύπτεσθαι, είχε πει ο Εφέσιος σοφός Ηράκλειτος, δηλαδή, η φύση αγαπά να κρύβεται. Αποφεύγει λοιπόν η φύση να μας αποκαλυφθεί; Είναι μήπως αληθές ότι η γνώση είναι απαγορευμένος καρπός και η επιδίωξη απόκτησής της είναι αμάρτημα; Όχι βέβαια. Ο άνθρωπος γεννιέται με έμφυτη περιέργεια και δίψα για γνώση και είναι ιδιότητες που χαρακτηρίζουν την φύση του και η φύση σίγουρα δεν είναι αμαρτωλή. Από την άλλη, επειδή ο άνθρωπος παρότι είναι αφάνταστα περίεργος, δεν δελεάζεται από τα φανερά και τα προφανή, αλλά προτιμά περισσότερο αυτά που του κεντρίζουν την φαντασία, δηλαδή τα κρυφά και τα συγκαλυμμένα, η φύση ως άριστη παιδαγωγός, επέλεξε να συγκαλύπτει μερικώς, ώστε να χαίρεται ο υιός της, ο άνθρωπος, το ευχάριστο παιχνίδι του κυνηγού του κρυμμένου θησαυρού, του θησαυρού της γνώσης.

 Aναγνωρίζοντας τις διαδικασίες της φύσης, την σοφία που διαφαίνεται σε όλα τα φαινόμενα και την αναγκαιότητα του νόμου, διερευνά τις πορείες που χάραξαν οι πρωτοπόροι της αναζήτησης της γνώσης, προσπαθώντας να χαρτογραφήσει τα μονοπάτια που οδηγούν στους θησαυρούς, επισημαίνοντας τα σημεία που υποκρύπτουν κινδύνους και τις διαδρομές που επιφυλάσσουν δυσάρεστες εκπλήξεις. Οι πρωτοπόροι των οποίων επιλέχθηκε να μελετηθεί η πορεία προς την γνώση, είναι οι σοφοί διδάσκαλοι της δυτικής εσωτερικής παράδοσης, οι αληθινοί Ροδόσταυροι. Φυσικά δεν μειώνουμε με την επιλογή μας αυτή ούτε υποτιμούμε τους δασκάλους άλλων παραδόσεων, οι οποίοι ομολογουμένως έχουν φθάσει σε ζηλευτά επίπεδα εξέλιξης. Απλά, παραμένουμε προσηλωμένοι στο πνεύμα της Ιαπετιτικής κληρονομιάς μας, μέσα στην οποία αναγνωρίζουμε τις αρχετυπικές μορφές και τις ριζικές καταβολές μας, από τις οποίες αναζωογονούμαστε.



Οι ανήκοντες στην λευκή φυλετική ομάδα, χαρακτηρίζονται, κατά κανόνα, από υπέρμετρο ορθολογισμό, με αποτέλεσμα να υστερούν σημαντικά, συγκριτικά με την ανατολή στην μυστικιστική δεκτικότητα. Ο έντονος ρυθμός της ζωής του δυτικού ανθρώπου, δύσκολα επιτρέπει ασκητικές πρακτικές που απαιτούν μεγάλες χρονικές περιόδους άσκησης και όπως έχει δείξει η εσωτεριστική εμπειρία, μέθοδοι που είναι ικανοποιητικές και αποτελεσματικές για ασκητές, προκαλούν νευρωτικές καταστάσεις, ακόμα και νευρικούς κλονισμούς στον μέσο δυτικό άνθρωπο που είναι αναγκασμένος να βιώνει την ένταση της καθημερινότητας του δυτικού τρόπου ζωής.



Ένα σύστημα διδασκαλίας, οφείλει εκ των πραγμάτων να ανταποκρίνεται πλήρως στον τύπο ανθρώπου που απευθύνεται. Λαμβάνοντας υπόψη την ιδιομορφία και το μέτρο της ευαισθησίας του δυτικού ανθρώπου, οι διδασκαλίες και οι τεχνικές της    δίνονται με τέτοιον τρόπο, ώστε να είναι εύληπτες από διάνοιες που δεν περικλείουν σχεδόν τίποτα μυστικιστικό μέσα τους. Παράλληλα προσανατολίζονται να αναπτύξουν περιστασιακά ισχυρές δυνάμεις, ώστε να καταφέρουν να διεγείρουν την ανάπτυξη των ανώτερων στρωμάτων της συνείδησης και να τις εστιάσουν κατάλληλα, για να καταφέρουν να γίνουν αντιληπτές από άτομα που είναι ελάχιστα ευαίσθητα σε λεπτούς κραδασμούς. Οι ισχυρές αυτές δυνάμεις, με τις τεχνικές της  , δύνανται να εστιάζονται και να διαχέονται εύκολα μέσα σε μικρά χρονικά διαστήματα, καθότι γνωρίζουμε ότι οι ψυχικές εντάσεις που αναπτύσσονται, είναι φρόνιμο να μην παραμένουν επί μακρόν σε ανθρώπους που αναγκάζονται να ζουν την έντονη και πιεστική ζωή του μέσου δυτικού ανθρώπου.

ΤΑ ΑΚΑΣΙΚΑ ΑΡΧΕΙΑ

Ακασικά Αρχεία


Το Ακασσικό Αρχείο είναι ένας φανταστικός πνευματικός κόσμος που υποτίθεται οτι έχει ένα αρχείο όλων των γεγονότων,πράξεων,σκέψεων και συναισθημάτων που έχουν ποτέ υπάρξει, ή θα υπάρξουν.Οι θεοσοφιστές πιστεύουν οτι η Ακάσσα είναι ένα "αστρικό φώς" που περιέχει απόκρυφα αρχεία τα οποία μπορούν να αντιληφθούν τα πνευματικά όντα μέσω των "αστρικών αισθήσεων" και των "αστρικών σωμάτων".Η διαίσθηση,η πνευματική διορατικότητα,η προφητεία και πολλές άλλες μη-ελέγξιμες μεταφυσικές και θρησκευτικές ιδέες, γίνονται δυνατές με τον να δει κανείς μέσα στ'αρχεία αυτά. Εκείνοι που υπερασπίζονται την αλήθεια των Ακασικων Αρχείων ισχυρίζονται ότι έχουν πρόσβαση από τους αρχαίους διδασκάλων διαφόρων πολιτισμών, συμπεριλαμβανομένων των Ινδούς, των Θιβετιανων , Bonpo και άλλοι λαων των Ιμαλάϊων, Αιγύπτιων , Περσών, οι Χαλδαίων, οι Χριστιανών Ελλήνων, Κινέζων, Εβραίων, , και Μάγια. Είναι η διαπίστωση ότι η αρχαία ινδική σοφία των Ιμαλαΐων γνώριζαν ότι κάθε ψυχή, jiva, atma, ή οντότητα που γεννιέται καταγράφεται κάθε στιγμή της ύπαρξής της σε ένα "βιβλίο", και ότι αν κάποιος συντονίσει σωστά τον εαυτό του, στη συνέχεια, θα μπορούσε να έχει πρόσβαση στο αρχείο αυτό
Ο Νοστραδαμος ισχυριζόταν ότι είχε αποκτήσει πρόσβαση στην Ακάσα, χρησιμοποιώντας μεθόδους που προέρχεται από τα ελληνικά μυστήρια , χριστιανισμό τους Sufi και την Καμπάλα. Άλλα άτομα που ισχυρίζονται ότι συνειδητά χρησιμοποιούν τα Ακασικά Αρχεία περιλαμβάνονται : Charles Webster Leadbeater, Annie Besant, Alice Bailey, Σαμαέλ Αούν Βεόρ, ο William Lilly, Manly P. Hall, Λίλιαν Treemont, Dion Fortune, Γιώργος Hunt Williamson, Rudolf Steiner, Max Heindel και Edgar Cayce, και άλλοι Ακάσα λέγεται ότι είναι η βιβλιοθήκη όλων των γεγονότων και των αντιδράσεων που αφορούν τη συνείδηση σε όλες τις πραγματικότητες. Κάθε μορφή ζωής συμβάλλει αλλά και έχει πρόσβαση στα Ακασικά Αρχεία.

Αδ θα ήθελα να σας πω δυο λόγια για τον εσωτερικό συμβολισμό της πλατωνικής Φιλοσοφίας Όλο το πλατωνικό έργο είναι ένας διάλογος ένας διάλογος που έχει όμως πολλά Επίπεδα κατανόησης


Ένα επίπεδο είναι αυτό που αντιλαμβάνεται ο επιπόλαιος παρατηρητής

Ένας διάλογος ανάμεσα στον Σωκράτη και τους συνομιλητές του

Και εκεί που ο Σωκράτης απουσιάζει όπως στους νομούς του Πλάτωνα ο διάλογος συνεχίζεται γιατί είναι ο τρόπος με τον όποιο ο φιλόσοφος εκφράζεται

Στο δεύτερο επίπεδο ο νους (που συμβολικά είναι ο Σωκράτης )προσπαθεί και ζητά να

Φώτιση τα καίρια προβλήματα της ζωής και του κόσμου

Στο 3 όμως επίπεδο στο πλατωνικό διάλογο γίνετε ένας διάλογος της ψυχής με τον εαυτόν της

Είναι μια ασίγαστη και συνεχής προσπάθεια που γίνετε στο βάθος της συνείδησης μας

Που ζητά να φωτίσει το σπήλαιο που έχουν όλοι οι άνθρωποι μέσα τους

Αυτός αδ είναι ο λόγος που καθίστα την πλατωνική φιλοσοφία αιωνία ζωντανή, μια πρόκληση που μας καλεί να μετέχουμε κάθε στιγμή

Σε αύτο το διάλογο με την δική μας ψυχή

Με αφορμή μια συζήτηση για την έννοια του χρόνου




Θα μάθουμε ποτέ αδ ποτέ ξεκίνησε τη ζωη του ο άνθρωπος πάνω στη Γη

Και θα τρυπήσει ποτέ η ιστορία το άβατο της μυθολογίας

Αφού αυτή η πληροφορία εξαρτάτε από το επίπεδο της δυνατότητας μας να τη φέρουμε στη επιφάνεια

Ποιος είπε ότι θα μπορέσουμε να μάθουμε ποτέ όλη την αλήθεια , για το ποιος δηλαδή είναι ο "σκοπός" ο λόγος της ανθρώπινης παρουσίας στον συγκεκριμένο τούτο πλανήτη

Και ποτέ ξεκίνησε αυτή η ανθρωπομετρική μέτρηση του χρόνου .Γιατί όλα όσα ο άνθρωπος γνωρίζει για τον χρόνο τα διατρίβετε στο κλειστό πεπερασμένο και μοναχικό δωμάτιο του εγκέφαλου του

Ποιος είπε ότι το συμπάν λειτουργεί με "ανθρώπινο χρόνο" Ποιος είπε ότι το συμπάν υπάγεται καν στην λογική κάποιου "χρόνου"

Μια ανοησία της ανθρώπινης αγωνιάς για να τα "φέρουμε βόλτα" με τα κύτταρα μας που αλλάζουν και τελικά μας μεταλλάσουν και εμάς από ενόργανη σε ανόργανη υλη

Αλλά έτσι είναι , για να φέρουν "βόλτα" τον ανειδοποίητο οι ιερατικοί άρχοντες του δίνουν φρίκη αριθμητική οριοθέτηση του φόβου του για τον θάνατο και την άγνωστη περιπέτεια της ζωής

Γιατί το συμπάν δεν έχει ηθική , δεν έχει "χρόνο" δεν έχει καν ύπαρξη

Έχει μοναχά παντοδύναμους νομούς , ελαχίστους απ' τους οποίους γνωρίζουμε . Τους άλλους ούτε καν τους υποπτευόμαστε

Η ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΚΑΙ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ ΣΤΟΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟ.

'Oλοι παραδέχονται οτι η ελληνική φιλοσοφία και ιδιαίτερα, ο νεοπλατινισμός έδωσε πάρα πολλά για να θεμελιωθεί ο χριστιανισμος. Αυτό που είναι άγνωστο ομως σε πολλούς είναι πως οι Έλληνες πέρασαν τα ήθη και τα έθιμα μέσα στην νέα θρήσκεια. Παρόλες τις διαφορές οι αρχαίες θρησκείες της ανατολής και ο Χριστιανισμός μοιράζονται πολλά κοινά στοιχεία (νηστείες, βαπτίσεις, σύμβολα, καινούργια ονόματα), και καθώς ο Χριστιανισμός είναι νεώτερος των θρησκειών αυτών, είναι φανερό πόσο επηρεάστηκε στην τελική διαμόρφωση του. Όπως λέει και ο ʼγιος Αυγουστίνος «Αυτό που σήμερα αποκαλείται Χριστιανική θρησκεία, υπήρχε ήδη ανάμεσα στους αρχαίους και δεν έλειπε και στις απαρχές της ανθρώπινης φυλής. Όταν ο Χριστός εμφανίστηκε ένσαρκος , η αληθινή θρησκεία που ήδη υπήρχε, έλαβε την ονομασία Χριστιανική ». Σαν νομαδικός λαός οι Εβραίοι και η νέα θρησκέια επηρεάστηκαν από πολλούς λαούς και ενσωματώσαν στις παραδόσεις ους ότι θεωρούσαν καλύτερο. Αντίθετα όμως από τους αρχαίους Έλληνες οι ίδιοι δεν παραδέχονταν ότι η σοφία τους προήλθε από τους ξένους. Η πραγματικότητα όμως δεν είναι αυτή. Από τους Χαλδαίους πήραν το αλφάβητο κι τις ονομασίες των ημερών, από τους Σουμέριους τους μύθους για την δημιουργία, την πτώση τον κατακλυσμό. Από τους Χαναναίους πήραν τον θεό Γιαχ ή Γιαχάου και τον μετέτρεψαν σε Γιεχοβά, και από τους Αιγυπτίους την εσωτερική φιλοσοφία μέσω του Μωησή. Για παράδειγμα η λέξη Αβραάμ είναι Χαλδαϊκή και σημαίνει «αυτός που έχει κοσμική συνείδηση». Η Βίβλος επίσης αναφέρει ότι ο Αβραάμ ήταν από την Ουρ των Χαλδαίων. Η λέξη Ουρ σημαίνει «φως» και Χαλδαίος «μάγος μυημένος στις απόκρυφες επιστήμες». Πολλοί σύγχρονοι ερευνητές υποστηρίζουν ότι ο Μωησής έζησε την εποχή που Φαραώ ήταν ο Ακενάτων, ο οποίος είχε επιβάλει τον μονοθεϊσμό στην Αίγυπτο γύρω στο 1300 πχ. Χαρακτηριστικός είναι ο ακόλουθος Αιγυπτιακός ύμνος : «Πόσο πολύμορφα είναι τα έργα σου!. Είναι κρυμμένα από την όραση του ανθρώπου. Ω μοναδικέ Θεέ, που όμοιος σου δεν υπάρχει κανείς. Εσύ δημιούργησες τη γη σύμφωνα με την επιθυμία σου όταν ήσουν μόνος. Όλους τους ανθρώπους, όλα τα ζώα, μεγάλα και μικρά, και ότι στέκεται στα πόδια του πάνω στην γη και τρέχει ή πετάει ψηλά με τις φτερούγες του. Και στις χώρες της Συρίας, της Κούς (Αίγυπτος η υπό του αιγαίου χώρα) –εσύ τοποθέτησες τον κάθε άνθρωπο στην θέση του και κάλυψες τις ανάγκες του…» Σύμφωνα δε με την εκδοχή του ιστορικού Ιώσηπου , ο Μωησής ήταν ένας Αιγύπτιος ιερέας ονόματι Οσαρσήφ που οργάνωσε ανταρσία ανάμεσα σε καταπιεσμένους Αιγυπτίους. Αφού άρπαξε την εξουσία από τον Φαραώ , με την βοήθεια των Χαναανιτών συμμάχων του, επέβαλε μία βασιλεία τρόμου στην χώρα, καταστρέφοντας τους ναούς της, βεβηλώνοντας τα ιερά της και λεηλατώντας την χώρα. Μετά ο Οσαρσήφ κυβέρνησε επί δεκατρία χρόνια προτού ο εξόριστος Φαραώ σχηματίσει νέο στρατό και κυνηγήσει αυτόν και τους οπαδούς του στην Χαναάν. Οι πρώτοι χριστιανοί ήταν Εσσαίοι και Θεραπευτές, μελή των ίδιων μυστικιστικών ομάδων κοντά στους οποίους μαθήτευσε ο Ιησούς στην Αίγυπτο. Κάποιες άλλες ομάδες ήταν οι Ναζωραίοι και οι Εβονίτες. Η πρώτη χριστιανική κοινωνία σχηματίστηκε από μικρές ομάδες, μυστικιστικά οργανωμένες με τους δικούς της κώδικες και σύμβολα αναγνώρισης. Όλες αυτές οι ομάδες με μικρές διαφορές τελούσαν Θεουργικά μυστήρια, και ήταν περισσότερο η λιγότερο μυστες της βασιλικης τεχνης Παρόλο ότι ο Ιησούς πήρε τις γνώσεις του από αυτούς και μυήθηκε στα μυστήρια τους, όλες αυτές οι ομάδες καταδικάστηκαν από την Χριστιανική Εκκλησία τα επόμενα 2000 χρόνια ως αιρετικοί.. Οι Ναζαρέοι ήταν Θεουργοί και Μάγοι, και ζούσαν στην Ιουδαία πριν τον Μωησή. Ο Ιησούς επισκέφτηκε την πόλη της Ναζαρέτ (που αρχικά λεγόταν Ναζαρα) και εκεί μελέτησε τα μυστικά Αρχεία των Χαλδέων και τα συνδύασε με την σοφία των Αιγυπτίων. Oι αρχαίοι έλληνες τώρα πάντα αναγνώριζαν ένα αρχηγό των Θεών είτε ως Ουρανό, είτε ως Κρόνο ή Χρόνο, δηλώνοντας την αρχή κινήσεως του σύμπαντος, είτε σαν Δία ή Ζήνα, (για να εκφράσουν ότι χάρις σε αυτόν ζούμε) που κυβερνούσε τον κόσμο βοηθούμενος από επιμέρους δυνάμεις. Ο Όλυμπος δεν ήταν παρά ένα σύμβολο των διαφόρων δυνάμεων μέσα στην ενότητα του Ύπατου Νου. Ίσως μάλιστα η αλήθεια αυτή να αποτελούσε τμήμα των αποκαλύψεων στα μυστήρια που αργότερα όταν η αυστηρότητα της εχεμύθειας και ο φόβος του θανάτου λόγω αποκαλύψεων των μυστηρίων εξέλειψε, οι φιλόσοφοι προέβηκαν σε αποκαλύψεις μέσω του Πλωτίνου, του Πρόκλου (νεοπλατωνιστων)των Ερμητιστών και των Γνωστικών οι οποίοι μιλούσαν για Ένα Θεό. Ο μονοθεϊσμός των αρχαίων Ελλήνων που προηγείται της πολλαπλότητας αναγνωρίζεται στον Πλάτωνα «Πίσω από κάθε καθορισμένη ύπαρξη και δευτερεύουσα Αιτία ,πίσω από κάθε νόμο, ιδέα και αρχή υπάρχει μια Διάνυα ή Νους η πρώτη αρχή όλων των αρχών, η υπέρτατη ιδέα στην οποία βασίζονται όλες οι άλλες ιδέες. Ο μονάρχης και νομοθέτης του σύμπαντος, η υπέρτατη ουσία από την οποία τα πάντα αντλούν την ύπαρξη και την ουσία τους, η πρώτη και αποτελεσματική αιτία κάθε τάξης, αρμονίας, ομορφιάς, τελειότητας και καλοσύνης που διακατέχει τι σύμπαν»ο Θαλης μας θυμιζει«Το παλαιότερο από τα όντα είναι ο Θεός, διότι είναι αγέννητος», ο Εμπεδοκλής ο ιδιο « Διπλή ιστορία θα σου πω. Κάποτε από τα πολλά βγήκε το ένα και από το ΕΝΑ τα πολλά», ο Ηράκλειτος«Εκ των πάντων εν και εξ ενός τα πάντα.», τελος ο Πλούταρχος «Ένας είναι ο Λόγος που διευθύνει το Σύμπαν και μία η Πρόνοια η οποία το κυβερνά.»,«δεν υποστηρίζουμε ότι υπάρχουν άλλοι θεοί σ' άλλους λαούς και διαφορετικοί σ' άλλους ούτε βαρβάρους ούτε Έλληνες θεούς, ούτε νότιους ούτε βόρειους. Αλλ' όπως ο ήλιος, και η σελήνη, ο ουρανός και η γη και η θάλασσα είναι κοινά σε όλους τους ανθρώπους, αλλά ονομάζονται αλλιώς από άλλους και διαφορετικά από άλλους, έτσι ένας είναι ο Λόγος που διευθύνει το σύμπαν και μια η Πρόνοια, η οποία το κυβερνά....», ο Επίκουρος «Οι Θεοί δεν είναι πολλοί , όπως πολλοί νομίζουν, και δεν είναι ασεβής όποιος αμφισβητεί αυτά που οι πολλοί πιστεύουν για τους θεούς. Ασεβής είναι αντίθετα, αυτός που πιστεύει για τους θεούς ότι και οι πολλοί , γιατί δεν έχουν αληθινές γνώσεις αλλά εντυπώσεις». Πρέπει κάποιος να ασχοληθεί πραγματικά με τα αρχαία κείμενα και να ψάξει τις βαθύτερες αλήθειες, για να αντιληφθεί το «ένας» και «πολλοί» είναι έννοια αριθμητική, που μικρή αξία έχει στον υπεραισθητό κόσμο. Είναι διάκριση που έγινε μεταγενέστερα, όταν προσπαθούσαν να ερμηνεύσουν τον Θεό Πνεύμα, κατατάσσοντας και αυτόν σε λογικές κατηγορίες, κι απετέλεσε απλώς αφορμή για συγκρούσεις μεταξύ φανατικών. Ο μυημένος αντίκριζε ταυτόχρονα τον Θεό και τους Θεούς. «Ο λατρεύων τους θεούς λατρεύει τον θεόν», έλεγε ο Πλωτίνος. Ο Θεός δεν έχει καμία νοητή ιδιότητα, προσέθετε.Είναι πέραν του νοητού, αδιανόητος και αδιάγνωστος. Μπορούμε να πούμε μόνον, τι δεν είναι, κι όχι τι είναι Όλες οι αμέτρητες θεϊκές δυνάμεις, που γεμίζουν τον κόσμο, δεν είναι βέβαια ανεξάρτητες μεταξύ τους. Τα πάντα λειτουργούν αρμονικά, διότι μία είναι η θεία ουσία του κόσμου. Γι' αυτό, δεν υπάρχει επίσης αντίφαση μεταξύ Θεϊσμού και Πανθεϊσμού, αφού, όπως επισημαίνει ο Πλωτίνος, ο Θεός υπέρκειται των πάντων (Θεϊσμός), αλλά ταυτοχρόνως περιλαμβάνει και τα πάντα (Πανθεϊσμός). Οι μυριάδες θεϊκές δυνάμεις, που γεμίζουν τον κόσμο μας, μολονότι συμβαίνει συχνά και να ανταγωνίζονται μεταξύ τους, είναι εκφάνσεις και βουλήσεις του Ενός. Διαβάζοντας προσεκτικά λοιπόν τα κείμενα των αρχαίων Ελλήνων φιλοσόφων, και τους Ορφικούς ύμνους διαπιστώνει κανείς ότι οι αρχαίοι Έλληνες δεν υπήρξαν ειδωλολάτρες, αλλά κατ’ ουσία μονοθεϊστές και πανθεϊστές. Οι πρώτοι που μίλησαν για την μία και μοναδική αρχή Θεό ήταν οι Ορφικοί, όπως αποδεικνύεται και από τα ακόλουθα αποσπάσματα: «Ένας βασιλεύς-κύριος υπάρχει αυτογέννητος κι όλα όσα έχουν δημιουργηθεί, είναι γεννήματα αυτού του Ενός. Και αυτός ο βασιλεύς περιφέρεται μέσα στα δημιουργήματα το και δίνει το καλό και το κακό», « Ο Ζεύς έγινε πρώτος, ο Ζεύς και τελευταίος, ο Ζεύς είναι η κεφαλή, ο Ζεύς και το μέσον, από τον Δία γεννήθηκαν τα πάντα. Ο Ζεύς γεννήθηκε αρσενικός, ο Ζεύς υπήρξε η αθάνατη νύφη. Ο Ζεύς είναι το στήριγμα της γης και του έναστρου ουρανού. Ο Ζεύς είναι το θεμέλιο της θάλασσας, ο ήλιος και η σελήνη. Είναι ένα κράτος, ένας Θεός, ο μέγας κύριος των πάντων. Είναι η φωτιά και το νερό η γη και ο αιθέρας, η νύχτα και η ημέρα, η Μήτις και ο Ερωτας με τις πολλές χαρές. Όλα αυτά βρίσκονται μέσα στο σώμα του μεγάλου Δία». Βεβαια το θεμα ειναι ανεξαντλητο και πραγματι και κατα την γνωμη μου η ελληνικη φιλοσοφια εγινε το εργαλειο επικρατησης του χριστιανισμου.

Θα ξεκινήσω τον πίνακα παραθέτοντας κάποια στοιχεία για την ιστορία του Τεκτονισμού. Η αρχική του προέλευση βρίσκεται στις οργανώσεις των οικοδόμων που από την παλιά εποχή αποτελούσαν αληθινούς και πραγματικούς ιερατικούς συλλόγους, έχοντας μία αριστοκρατική θέση ανάμεσα στις άλλες οργανώσεις επαγγελμάτων και τεχνών. Στη διάρκεια του Μεσαίωνα, ήταν τόσο μεγάλο το κύρος τους, ώστε απολάμβαναν απαλλαγές κάθε τύπου και μορφής από τις εκκλησιαστικές και τις λαϊκές αρχές. Από τότε οι οργανώσεις των οικοδόμων, είχαν κατά κάποιο τρόπο ορισμένες μορφές μυήσεως, αφού τα μυστικά της τέχνης τους τα έλεγαν μόνο σ’ όποιον έκριναν ότι ήταν κατάλληλος να τα μάθει. Στη συνέχεια πολλοί ήταν οι σκεπτικιστές που ζήτησαν να γραφτούν στις οργανώσεις των οικοδόμων, βλέποντας σ’ αυτές τη συνέχεια της αρχαίας παραδόσεως και ελπίζοντας μ’ αυτό τον τρόπο να ικανοποιήσουν τον πόθο τους για πνευματική τελειότητα. Αυτά τα μέλη που στο μεγαλύτερο ποσοστό τους ήταν αριστοκρατικής καταγωγής, τροφοδοτούσαν με γενναίες δωρεές και μεγάλα χρηματικά ποσά τις οργανώσεις αυτές. Οι βιοτέχνες χαμένοι πια μέσα σ’ αυτή την υποβλητική μάζα των Τεκτόνων, άρχισαν σιγά-σιγά να εξαφανίζονται απ’ τις στοές χωρίς να προβάλλουν και μεγάλη αντίσταση, απo τη στιγμή που αυτές οι στοές δεν είχαν πια τίποτε το κοινό με τις παλιές συλλογικές στοές. Το μόνο που είχε παραμείνει ήταν το όνομα και το τελετουργικό που είχε όμως τόσο πολύ μεταβληθεί και αυτό μέσα στην πάροδο του χρόνου. Στις 24 Ιουνίου 1717, τέσσερις στοές του Λονδίνου συγκεντρώθηκαν για να ιδρύσουν τη μεγάλη στοά του Λονδίνου. Αμέσως ευγενείς και κύριοι έτρεξαν να γίνουν μέλη με μεγάλο ζήλο. Από τότε ο Τεκτονισμός άρχισε να διαδίδεται σε όλη την Ευρώπη και να δημιουργούνται στοές. Η πρώτη γερμανική στοά ιδρύθηκε στις 6 Δεκεμβρίου 1737 στο Αμβούργο. Στην Ελβετία ο Τεκτονισμός έκανε γρήγορα μεγάλες προόδους καθώς είχε την υποστήριξη του ίδιου του αυτοκράτορα που μυήθηκε το 1731. Στην Ιταλία ο Τεκτονισμός έκανε την εμφάνισή του γύρω στα 1750. Η επίδραση της Γαλλίας στην βελτίωση του Τεκτονισμού υπήρξε σημαντική καθώς δημιουργήθηκαν οι υψηλοί βαθμοί του Τεκτονισμού αλλά κυρίως, γιατί ιδρύθηκαν οι πρώτες στοές που γινόντουσαν δεκτές και γυναίκες. Πιστός στην παλιά εσωτερική παράδοση ο Τεκτονισμός όπως όλες οι μυσταγωγικές οργανώσεις, που είναι άξιες του ονόματός τους αποκαλύπτεί στους μύστες του τα μυστήρια μέσα από τα σύμβολα. Το σύμβολο είναι εκείνο που μας επιτρέπει να μπούμε στην ουσία των πραγμάτων και το βασίλειο του υπερφυσικού. Είναι κατά κάποιο τρόπο ο μεσάζοντας ανάμεσα στον άνθρωπο και στη θεότητα. Τρεις βασικές αρετές που πρέπει να έχει ένας Τέκτονας είναι η σοφία, η ισχύς και το κάλλος. Με ισχύ πρέπει να αγωνίζεται ακατάπαυστα για τα ιδανικά του ενάντια στον εαυτό του, ενάντια στα εμπόδια και τους ανθρώπους, δίνοντας συνεχώς απόδειξη της δύναμης και του θάρρους του. Η ισχύς όμως δεν έχει καμία ηθική αξία. Μπορεί μάλιστα να είναι ανήθικη τυφλή και βίαιη αν δεν τη θέσουμε στην υπηρεσία ενός ευγενούς ιδανικού, του κάλλους. Η συνείδηση του προσωπικού εγώ σβήνει σιγά-σιγά και έρχεται η αρμονία. Έκφραση της υπέρτατης ομορφιάς και νοσταλγία ένωσης του κόσμου με τον ίδιο το θεό. Μονάχα μέσα απ’ την άρνηση του περιορισμένου και εγωιστικού του εγώ, μονάχα αφήνοντας τη ζωή του κόσμου και βυθιζόμενος τελείως στο άπειρο του «μεγάλου σύμπαντος», ο άνθρωπος θα μπορέσει αληθινά να υψωθεί μέχρι το θείο. Η σοφία είναι η τρίτη αρετή που θα του προσφέρει αυτή τη φώτιση. Ο ελευθεροτεκτονισμός είναι μια αδελφότητα ανθρώπων των οποίων η ηθική υπόσταση βρίσκεται σε σημείο, ώστε να μπορούν να εφαρμόζουν μεταξύ τους μια ειλικρινή και ανεπιφύλακτη αδελφοσύνη. Αυτοί οι άνθρωποι οφείλουν να αποφεύγουν με κάθε δυνατό τρόπο, κάθε τι που θα μπορούσε να τους διχάσει. Απαγορεύεται να αντιδικούν ως προς τις προσωπικές τους πεποιθήσεις, σ’ ότι αφορά τη θρησκεία και την πολιτική ενώ η χαρακτηριστική τους αρετή είναι η Ανοχή. Ο Ελευθεροτεκτονισμός προσπαθεί να απελευθερώσει το ανθρώπινο πνεύμα από τις πλάνες που συντηρούν τη δυσπιστία και το μίσος ανάμεσα στους ανθρώπους. Αυτοί οι άνθρωποι που προσπαθούν γι’ αυτό ονομάζονται ελευθεροτέκτονες σύμφωνα με τις πνευματικές και ηθικές τους αρετές. Ο βασικός σκοπός του Ελευθεροτεκτονισμού είναι το χτίσιμο μιας κοινωνίας που να είναι πιστή στις αρχές τις λογικής με τέτοιο τρόπο, ώστε να εγγυάται στην ανθρωπότητα την τέλεια ανάπτυξή της. Πρόκειται λοιπόν για μία ηθική και υλική καλυτέρευση των ανθρώπων, ώστε να δουλέψουν μέσα στη φύση κάτω απ’ τις διαταγές του Μεγάλου Αρχιτέκτονα του Σύμπαντος. Ο Ελευθεροτεκτονισμός είναι πέρα και πάνω από κάθε έννοια θρησκείας και πολιτικής. Δεν επιβάλει στα μέλη του καμία πίστη και κανένα πολιτικό πιστεύω, αλλά τα κατευθύνει σε μία ατέλειωτη πρόοδο. Ο σκοπός του δεν είναι να καταστρέψει τους θεσμούς, αλλά ν’ αλλάξει την ηθική του σύμπαντος. Οι αδελφοί σχηματίζουν κατά κάποιο τρόπο μία παγκόσμια συμμαχία με όλους τους ανθρώπους που έχουν καρδιά και νιώθουν την υποχρέωση να ενωθούν και να δουλέψουν μαζί για την πνευματική και ηθική τελειοποίηση της ανθρωπότητας. Οι θεμελιώδεις αυτές αρχές όμως δεν εφαρμόζονται πάντοτε σε όλα τα τεκτονικά τάγματα. Κάποια από αυτά όπως η Ελληνική Ομοσπονδία D H καταλύουν τα πρωταρχικά ιδανικά της ισότητας, αδελφότητας και ελευθερίας με συνέπεια να δημιουργούνται προστριβές μεταξύ των αδελφών. Ο τελικός σκοπός του Ελευθεροτεκτονισμού είναι να μεταβάλει τον άνθρωπο σαν άτομο, να λαξεύσει τον ακατέργαστο λίθο του και να φτιάξει έναν κατεργασμένο που θα έχει μία θέση στον ιδανικό ναό. Αυτό είναι ένα έργο που επιτυγχάνεται μόνο με την εφαρμογή των θείων νόμων και με τη μύηση. Κλείνοντας τον πίνακα θα παραθέσω κάποια στοιχεία του Τεκτονικού κανονισμού στα οποία κατέληξε το 1967 η Μεγάλη Στοά. «Ο Τεκτονισμός είναι μία μυστικιστική αδελφότητα, που έχει σαν παραδοσιακό της θεμέλιο την πίστη στον Μεγάλο Αρχιτέκτονα του Σύμπαντος. Ο Τεκτονισμός είναι μία Τάξη στην οποία μπορούν να πάρουν μέρος μόνο άνθρωποι ελεύθεροι, ανεξάρτητοι και άξιοι, ικανοί να πραγματοποιήσουν τα ιδανικά της ειρήνης, της αγάπης και συναδελφικότητας. Ο Τεκτονισμός μέσα απ’ την ηθική τελειοποίηση των μελών του σκοπεύει στην τελειοποίηση ολόκληρης της ανθρωπότητας. Ο Τεκτονισμός υποχρεώνει τα μέλη του να εφαρμόζουν ακριβώς και με μεγάλη προσοχή τις μυσταγωγίες και το συμβολισμό, που είναι τα μέσα για να φτάνει κανείς στη γνώση. Ο Τεκτονισμός επιβάλει στα μέλη του το σεβασμό οποιασδήποτε απόψεως και οποιασδήποτε πίστεως, απαγορεύοντας κάθε πολιτική και θρησκευτική συζήτηση ή κριτική. Η Τάξη τοποθετεί μ’ αυτόν τον τρόπο τον εαυτό της σαν ένα μόνιμο κέντρο αδελφικής ενώσεως, που τα βασικά του χαρακτηριστικά είναι κατανόηση και ανεκτικότητα. Όπως επίσης μία καρποφόρα αρμονία ανάμεσα στα άτομα, που διαφορετικά θα έμεναν άγνωστα το ένα απ’ το άλλο».  ΝΜΣΕΔΙ

Η ΙΔΕΑ ΤΟΥ ΣΠΗΛΑΙΟΥ ΣΤΟΝ ΠΛΑΤΩΝΑ

''Φαντάσου την ανθρώπινη φύση να μοιάζει με ανθρώπους που κατοικούν σε μια υπόγεια σπήλια , που έχει ανοιχτή μακριά προς το φως την είσοδο της. Και μέσα σ' αυτό είναι άνθρωποι από παιδιά αλυσοδεμένοι ώστε να βλέπουν πάντα μπροστά , μη μπορώντας να στρίψουν το κεφάλι τους εξαιτίας των δεσμών . Και ένα φως καίει από πάνω τους και μακριά προς τα πίσω τους. Κι ανάμεσα στο φως και τους αλυσοδεμένους περνά ένας δρόμος, που τον χωρίζει από αυτούς ένας τοίχος.

Φαντάσου λοιπόν ανθρώπους να περνούν από τον δρόμο κρατώντας πίσω από τον τοίχο λογής σκεύη, αγάλματα, πέτρινα και ξύλινα ζώα και κάθε είδους επεξεργασμένα πλάσματα. Νομίζεις λοιπόν πως οι αλυσοδεμένοι θα έχουν δει τίποτα άλλο στη ζωή τους εκτός από τις σκιές των αγαλμάτων που πέφτουν στο εσωτερικό της σπηλιάς, απέναντι τους αφού έχουν τα κεφάλια τους ακίνητα. Τις σκιές όμως των ανθρώπων που τα κρατούν δεν τις βλέπουν . Και αν μιλούσαν μεταξύ τους οι άνθρωποι δεν θα νόμιζαν ότι αυτά που βλέπουν είναι τα αληθινά όντα.

Κι αν ερχοταν κανένας απόηχος από εκείνους που διαβαίνουν κρατώντας τα αγάλματα θα νόμιζαν ότι είναι οι σκιές που μιλούν και ότι η αλήθεια δεν είναι παρά αυτές οι σκιές. Τι νομίζεις ότι αυτός θα έλεγε, αν κάποιος που έζησε στο φως του έλεγε, ότι τότε έβλεπε ανοησίες και φαντάσματα ενώ τώρα είναι στραμμένος περισσότερο προς τα όντα και γι αύτο βλέπει πιο σωστά  και έτσι δείχνοντας του κάθε πράγμα τον ανάγκαζε να του πει τι είναι,  οπωσδήποτε θα απορούσε και θα νόμιζε ότι τα αληθινά ήταν αυτά που έβλεπε, παρά αυτά που του έδειχνε τώρα. Κι αν τον ανάγκαζε κάνεις να στραφεί προς το φως θα πονούσαν τα μάτια του και θα προσπαθούσε να αποτρέψει το βλέμμα του γυρίζοντας προς εκείνα που είναι σε θέση να βλέπει, νομίζοντας ότι οι σκιές είναι πιο καθαρές από τα αγάλματα Και αν τραβήξει κανείς τον δεσμώτη από εκεί με την βία μες' από τον τραχύ και ανηφορικό δρόμο και δεν τον αφήσει πριν τον σύρει έως το φως του ήλιου δεν θα πονά και δεν θα αγανακτεί που τον σέρνουν. Κι αν φτάσει στο φως έχοντας τα μάτια του γεμάτα λάμψη δεν θα μπορεί να δει ούτε ένα από τα αληθινά πράγματα. Χρειάζεται λοιπόν να συνηθίσει το φως ο δεσμώτης αυτός αν πρόκειται να δει τα πάνω πράγματα . Και πρώτα θα έβλεπε πιο εύκολα τις σκιές ,ύστερα τα είδωλα των πραγμάτων και των ανθρώπων που καθρεπτίζονται μες τα νερά και ύστερα τα ιδία τα πράγματα και τους ιδίους τους ανθρώπους και τα ζώα.  Από όσα είναι στον ουρανό πιο εύκολα θα μπορούσε να ατενίσει κατά την νύχτα κοιτάζοντας προς το φως της σελήνης και των άστρων παρά τον ήλιο την ημέρα και το φως του ήλιου. Και τελευταία πιστεύω θα μπορούσε να δει τον ίδιο τον ήλιο. Τότε θα κατανοούσε ότι είναι ο ήλιος αυτός που δημιουργεί τους χρόνους και εποπτεύει τα πάντα όσα είναι στο κόσμο τον ορατών πραγμάτων και ότι αυτός κατά κάποιο τρόπο είναι ο έτος όλων. Κι αν θυμηθεί την πρώτη του κατοικία ο άνθρωπος αυτός και αναλογιστεί τη γνώση των συνδεσμωτών του δεν νομίζεις ότι αυτός θα καλοτύχιζε τον εαυτό του για την απολύτρωση του και θα αισθανόταν οίκτο για τους άλλους . Κι αν πάλι αυτός κατέβει και καθίσει όπως πριν στο κάθισμα, δεν θα γέμιζαν τα μάτια του σκοτάδι φτάνοντας ξαφνικά από τον ήλιο. Και δεν θα προκαλούσε το γέλιο στους άλλους που θα έλεγαν αυτόν ότι ανέβηκε πάνω και κατέστρεψε τα μάτια του και ότι δεν αξίζει τον κόπο να ανέβει κάνεις πάνω. Κι αν επιχειρούσε κάνεις να τους λύσει τα δεσμά τους και να τους ανεβάσει στο φως , αν μπορούσαν με οποιοδήποτε τρόπο να τον πιάσουν με τα χεριά τους και να τον σκοτώσουν; ΔΕΝ ΘΑ ΤΟΝ ΣΚΟΤΩΝΑΝ; '' ΠΛΑΤΩΝ Ζ κεφαλαιο