ασχετο

Μου΄ λεγαν να σταθω όρθιος


Με τα μάτια να κοιτούν ολόισια μπροστά

Τα χέρια σε στάση αναμονής

Το στόμα σε χαμόγελο να ανοίγεται εγκάρδιο

Περηφάνεια, μου λέγαν ,πρέπει να εκπέμπει το βλέμμα σου

Περηφάνεια

Αυτό το τόνιζαν

Με τόση επιμονή

Που καταντούσε πια γελοίο



Αυτοί ήταν ανθρωπάκια μόνιμα με τη μούρη τους στο χώμα



Κι εγω να σέρνομαι

Μια χρόνια κύφωση την πλάτη μου ταλαιπωρούσε

Από τα τόσα χρόνια υποτέλειας

Από τα τόσα χρόνια τύφλας



Κι αυτοί μου πιάναν τους ώμους μ' εμπάθεια

Περηφάνεια

μου λέγαν

περηφάνεια

πώς το βλέμμα σου θα ρίξεις τ’ αψήλου

αν η πλάτη σου γέρνει στο χώμα

ορθώσου

κραυγάζαν

ορθώσου



μα τα δικά τους τα μάτια σαπίλα μύριζαν

στις κόχες τους ολόκληρα χωμένα

λες και τα χώνεψε το τίποτα

μια ολόκληρη ζωή μες στο μηδέν



και μου ζητούσαν περηφάνεια

λες και το νιώθαν τι σημαίνει αυτή η λέξη

γι’ αυτούς ήταν ένας ακόμη ρόλος



δεν είναι λοιπόν διόλου περίεργο

που αγανακτούσαν απ’ τη δική μου αβελτηρία

που νιώθαν πως

ο στόχος αλίμονο δεν επετεύχθη

και ψάχναν εναγώνια για κάποιον άλλον

από τη δύσκολη τη θέση να τους βγάλει



κάποιον που να μπορεί το βλέμμα τους

πιο εύκολα να διαχειριστεί



είπαμε ανάγκη ήταν επιτακτική

για περηφάνεια

απο pareisakti

Όταν γιόρταζε τα 100 χρόνια η Ελλάδα ήταν σε μεγαλο αναβρασμό ήδη μια 10ετία, με απανωτούς επεκτατικούς πολέμους, παγκόσμιο πόλεμο, εθνικό διχασμό και πηγαίναμε για την κατάρρευση του μετώπου και την καταστροφή της Σμύρνης. Όπως ήταν φυσικό, χρειάστηκαν 100 χρόνια για να γίνει η Ελλάδα –σχεδόν– αυτό που ξέρουμε σήμερα και έναν μόλις χρόνο για να ζήσει τη μεγαλύτερη καταστροφή της. Ας ελπίσουμε πως σε λίγα χρόνια τα πράγματα θα είναι σαφέστατα πιο καλά, πιο ήρεμα, ίσως χωρίς εθνικούς θριάμβους, αλλά ελπίζουμε και χωρίς εθνικές καταστροφές…


Βεβαίως, σήμερα, 25 Μαρτίου του 2010, δεν είναι όπως ήταν το 1910. Ή μήπως ειναι; Ήδη το 1910 υποτίθεται, απ’ ό,τι διαβάζουμε, πως είχε καταρρεύσει το προηγούμενο πολιτικό σύστημα, τα πολιτικά πρόσωπα θεωρούνταν φθαρμένα, ο Δεληγιάννης είχε δολοφονηθεί, ο Τρικούπης είχε πεθάνει στην εξορία και η μικρή Ελλάδα του 1910, δέσμια του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, δέσμια των ξένων και του «δυστυχώς επτωχεύσαμεν», με βασιλιά αρχηγό του κράτους μικρο , έψαχνε να βρει έναν πραγματικό αρχηγό, έναν πραγματικό ηγέτη. Και τότε, ο βασιλειας Γεώργιος ο Α’ έφερε από την Κρήτη τον Ελευθέριο Βενιζέλο.

Το πρόβλημα είναι πως η Ελλάδα του 2010 ψάχνει και αυτή έναν πραγματικό αρχηγό, κάποιον να την εμπνεύσει για να προχωρήσει. Βλέπετε τίποτα τριγύρω; Εγώ όχι! Και δυστυχώς δεν υπάρχει για να κάνει τη διαφορα . Το ίδιο πολιτικό αδιέξοδο, η ίδια έλλειψη σπουδαίων πολιτικών προσώπων, η ίδια οικονομική κρίση, η ίδια τεράστια οικονομικη ψαλίδα όπως το 1910...

σκέφτομαι τους εθνικούς διχασμούς τους ξένους στόλους στο λιμάνι της ναυπακτου του Πειραιά να βομβαρδίζουν και τέλος την καταστροφή της Σμύρνης. «Οι τράπεζες που δίνουν αυτά τα μεγάλα μερίσματα κάνουν και τα μεγάλα φαλιμέντα, που λέει ο Καραγάτσης στο Γιούγκερμαν»…και τοτε και τωρα τα ιδια μονο διαφορετικης ποιοτητας πολίτες θα κανουν τη χωρα μας αξια των προγονων μας και όχι οι κάθε λογής «ηγετες»

Έβρεχε, έβρεχε και το χωριό πλημμύριζε.




Οι κάτοικοι έφευγαν με βάρκες να γλυτώσουν.



Ένας βαρκάρης είδε μια οικογένεια και πήγε να την σώσει.



-Ελάτε θα πνιγείτε.



-Όχι δεν ερχόμαστε, πιστεύουμε στον θεό, είμαστε δούλοι του και αυτός θα μας σώσει.



Η βάρκα έφυγε.



Το νερό ανέβαινε σκέπασε το σπίτι και η οικογένεια για να γλυτώσει ανέβηκε στα κεραμίδια. Τους είδε ένα ελικόπτερο πήγε από πάνω τους και τους πέταξε ανεμόσκαλα.



-Ελάτε θα πνιγείτε.



-Όχι δεν ερχόμαστε. Πιστεύουμε στον θεό, είμαστε δούλοι του και αυτός θα μας σώσει.



Το ελικόπτερο έφυγε.



Το νερό ανέβηκε και πνίγηκαν όλοι, οι ψυχές τους ανέβηκαν στον ουρανό και πήγαν να διαμαρτυρηθούν στον θεό.



-Γιατί θεέ μου μας έπνιξες; είμαστε τόσο καλοί χριστιανοί κι είχαμε εμπιστοσύνη σε σένα ότι θα μας σώσεις.



Κι ο θεός απαντά



-Δεν ξέρω κι εγώ τι έγινε… είχα στείλει μια βάρκα… ένα ελικόπτερο…

«Η εσωτερική γνώση, βασίζεται σε άμεση προφορική διδαχή, αλλά και στην μελέτη της Ιστορίας, της Φιλοσοφίας και της Θρησκείας. Κάθε άνθρωπος πρέπει να επιδιώκει την γνώση και πρέπει να ψάχνει. Γιατί οι πύλες του κόσμου του θαυμαστού, ανοίγουν μόνο στον αναζητητή.»




«Για τους ανθρώπους της εποχής μας, υπάρχουν τέσσερις δρόμοι που οδηγούν στο Άγνωστο, τέσσερις μορφές θεώρησης του κόσμου: Η Θρησκεία, η Φιλοσοφία, η Επιστήμη και η Τέχνη. Αυτοί οι δρόμοι πήραν προ πολλού την δική τους κατεύθυνση. Στην Αρχαία Ελλάδα, Αίγυπτο και Ινδία, υπήρχαν εποχές που αυτοί οι τέσσερις δρόμοι αποτελούσαν σύνολο.»



Σήμερα οι μορφές με τις οποίες αντιλαμβανόμαστε τον κόσμο, δεν μπορούν να μας οδηγήσουν στην αλήθεια. Διαρκώς διασπώνται, διαρκώς διαχωρίζονται και διαρκώς αυτοαναιρούνται και αλληλοαναιρούνται. Είναι φανερό ότι όσο περισσότερο διασπώνται και διαχωρίζονται, τόσο περισσότερο απέχουν από την αλήθεια. Η αλήθεια βρίσκεται στο κέντρο, όπου συγκλίνουν οι τέσσερις δρόμοι.»



«Η Θρησκεία στηρίζεται στην αποκάλυψη. Η αποκάλυψη προέρχεται άμεσα από την ανώτερη συνειδητότητα ή τις ανώτερες δυνάμεις. Στην θρησκεία υπάρχει πάντα κάτι το ανεπίγνωστο για τον συνηθισμένο νου και την συνηθισμένη σκέψη. Γι αυτό καμία προσπάθεια να κατασκευαστεί με διανοητικές μεθόδους μια τεχνητή, συνθετική θρησκεία, δεν έχει οδηγήσει πουθενά. Το αποτέλεσμα δεν θα ήταν θρησκεία, αλλά κακή φιλοσοφία.»



«Η Φιλοσοφία στηρίζεται σε υποθέσεις, στη λογική, στη σκέψη, στη σύνθεση όσων γνωρίζουμε και στην ανάλυση των όσων αγνοούμε. Η Φιλοσοφία πρέπει να περικλείει μέσα στα όρια της όλο το περιεχόμενο της επιστήμης, της θρησκείας και της τέχνης.»



«Η Επιστήμη βασίζεται στο πείραμα και στην παρατήρηση. Δεν πρέπει να ξέρει τι θα πει φόβος, δεν πρέπει να έχει δόγματα, δεν πρέπει να δημιουργεί ταμπού για τον εαυτό της.»



«Η Τέχνη βασίζεται σε συναισθηματική κατανόηση, στην αίσθηση του Αγνώστου που βρίσκεται πίσω από τα ορατά και απτά πράγματα και στη δημιουργική δύναμη, δηλαδή να αναπλάθει σε οπτικές ή ακουστικές μορφές τα αισθήματα, τα συναισθήματα, τα οράματα και τις διαθέσεις του καλλιτέχνη και ιδιαίτερα κάποια φευγαλέα αίσθηση, που είναι στην πραγματικότητα η αίσθηση της αρμονικής αλληλοσύνδεσης και ενότητας των πάντων και η αίσθηση της ψυχής των πραγμάτων και των φαινομένων.»



«Μερικές φορές για να καταλάβουμε τα μεγαλύτερα φαινόμενα, είναι χρήσιμο να βρούμε μικρότερα φαινόμενα, στα οποία εκδηλώνονται οι ίδιες αιτίες που λειτουργούν στα μεγάλα..»



«Η Φύση προσπαθεί πάντα να στολίζεται και να μην είναι ο εαυτός της. Αυτός είναι ο θεμελιακός νόμος της ζωής της. Βάζει συνέχεια τα καλά της, αλλάζει διαρκώς κουστούμια, ποζάρει όλη την ώρα στον καθρέφτη, περιεργάζεται τον εαυτό της από όλες τις μεριές, αυτοθαυμάζεται και ύστερα ξεντύνεται και βάζει άλλο ρούχο.»

«Συχνά το λάθος βρίσκεται στον τρόπο που διατυπώνεται το ίδιο το πρόβλημα.»

Για την  Ισιδα

Επειδή είμαι η πρώτη και η τελευταία Είμαι η λατρεμένη και ηπεριφρονημένη Είμαι η πόρνη και η Αγία Είμαι η σύζυγος και η παρθένα Είμαι η μάνα και η θυγατέρα Είμαι τα χέρια της μητέρας μου Είμαι η στέρφα και πλήθος τα παιδιά μου Είμαι η καλοπαντρεμένη και η απάντρευτη Είμαι εκείνη που φέρνει το φως και εκείνη που δεν γέννησε ποτέ Είμαι η παρηγοριά από τις ωδίνες του τοκετού Είμαι η σύζυγος και ο σύζυγος Και είμαι γέννημα του άντρα μου Είμαι η γεννήτρα του πατέρα μου Είμαι η αδελφή του άντρα μου Και αυτός είναι ο αποδιωγμένος γιος μου Να με σέβεστε ΠΑΝΤΑ γιατί είμαι η Σκανδαλώδης και η Μεγαλόπρεπη!!!

To ακόλουθο κείμενο δεν έχει πλάκα. Δεν ξέρουμε καν αν είναι αληθινό περιστατικό ή αν είναι απλά ένα email που κάνει τον γύρο του διαδικτύου. Αξίζει όμως αφιερώσετε δύο λεπτά.






Τι θα έκανες εσύ; Θα διάλεγες, σίγουρα..

Μην κοιτάξεις για κάτι αστείο σ' αυτό το κείμενο, δεν υπάρχει, μα διάβασε το.

Η ερώτηση είναι: Θα έκανες την ίδια επιλογή ;



Σε ένα δείπνο, για φιλανθρωπικό σκοπό, ενός σχολείου για παιδιά με ειδικές ανάγκες, ο πατέρας ενός αυτιστικού παιδιού διηγήθηκε την παρακάτω ιστορία, που δεν θα την ξεχάσει κανείς από όσους την άκουσαν εκείνη τη μέρα.



Μετά την τελετή, έκανε μια ερώτηση.

"Όταν η φύση δεν παρεμποδίζεται από εξωτερικές επιρροές, όλα γίνονται τέλεια.

Ακόμα ο γιος μου, ο Shay, δεν μπορεί να μάθει τα πράγματα όπως τα άλλα παιδιά. Δεν μπορεί να καταλάβει τα πράγματα όπως τα άλλα παιδιά. Πού είναι η φυσική τάξη των πραγμάτων στο γιο μου;"



Όλοι στην αίθουσα αναρωτιόνταν σιωπηλά και γεμάτοι απορία.

Ο πατέρας συνέχισε.



"Όταν ένα παιδί σαν τον Shay που είναι πνευματικά ανάπηρο, έρχεται στη ζωή, η ευκαιρία να καταλάβεις την αληθινή ανθρώπινη φύση είναι, το πώς οι υπόλοιποι άνθρωποι θα συμπεριφερθούν σ' αυτό το παιδί."

Και αφηγήθηκε την παρακάτω ιστορία, που θα σας παρακαλέσω θερμά να διαβάσετε μέχρι το τέλος της..



Ο Shay κι εγώ, περάσαμε έξω από ένα πάρκο, όπου κάποια αγόρια που γνώριζαν τον Shay, έπαιζαν μπέιζμπολ.

Ο Shay με ρώτησε, "μπαμπά, νομίζεις ότι θα μ' αφήσουν να παίξω μαζί τους;"

Εγώ ήξερα ότι τα περισσότερα αγόρια, δεν θα ήθελαν κάποιον σαν τον Shay στην ομάδα τους.

Μα ήξερα, και καταλάβαινα σαν πατέρας, ότι αν του δινόταν η ευκαιρία να παίξει, θα του έδινε πολύ μεγάλη χαρά και επίσης ένα αναγκαίο αίσθημα ένταξης, μαζί με κάποια εμπιστοσύνη που θα γινόταν αποδεκτός από τα άλλα παιδιά, παρά την αναπηρία του.

Πλησίασα λοιπόν ένα από τα παιδιά, και το ρώτησα χωρίς βέβαια να περιμένω και πολλά, αν ο Shay θα μπορούσε να παίξει μαζί τους.

Το αγόρι κοίταξε γύρω του σαν να ζητούσε κάποια υποστήριξη, μα στο τέλος απάντησε, "χάνουμε έξι γύρους, και το παιχνίδι είναι στον όγδοο γύρο. Γιατί όχι, μπορεί να παίξει στην δική μας ομάδα, και θα προσπαθήσουμε να τον βάλουμε να παίξει στον επόμενο γύρο, να αποκρούσει τις βολές αν το θέλει.

Ο Shay πήγε με δυσκολία μέχρι τον πάγκο της ομάδας, για να φορέσει την μπλούζα της ομάδος. Τον παρακολουθούσα με μάτια δακρυσμένα και μια θέρμη στην καρδιά μου.

Τα αγόρια της ομάδας, είδαν την χαρά μου, που τον αποδέχτηκαν στην ομάδα τους.



Στο τέλος του όγδοου γύρου, η ομάδα του Shay νικούσε μερικούς πόντους, αλά ήταν ακόμη πίσω τρεις πόντους για να κερδίσουν τον γύρο.

Στην αρχή του ένατου γύρου, ο Shay έβαλε το γάντι και έπαιξε δεξιά στο γήπεδο.

Αν και οι μπαλιές δεν ήρθαν προς την κατεύθυνσή του, έδειχνε ενθουσιασμένος, δείχνοντας την χαρά του, και μόνο που βρισκόταν εκεί, χτυπώντας όλο χαρά τα χεράκια του.

Το χαμόγελό του ήταν από το ένα αυτί στο άλλο, όταν με κοίταζε που τον χαιρετούσα από την εξέδρα.



Προς το τέλος του ένατου γύρου, η ομάδα του Shay πήρε κι άλλους πόντους.

Με δύο παίκτες έξω, και τρεις έξω από την βάση, οι πιθανότητες να κερδίσει γύρους, ήταν κοντά στην βάση, και ο Shay καθορίστηκε σαν ο επόμενος για να αποκρούσει τις βολές.



Σ' αυτό το κρίσιμο σημείο, αναρωτήθηκα αν θα αφήσουν τον Shay να δοκιμάσει να αποκρούσει, και να χάσουν τις πιθανότητες να κερδίσουν το παιχνίδι.

Για μεγάλη μου έκπληξη, ..τον άφησαν!



Όλοι γνωρίζανε ότι ήταν αδύνατον να χτυπήσει ο Shay την μπάλα, τη στιγμή που δεν ξέρει καν, πώς να κρατήσει κατάλληλα το ρόπαλο, πόσο μάλλον να στοχεύσει την μπάλα.

Εντούτοις, ο Shay πήρε θέση.

Ο αντίπαλος παίχτης, που πετάει την μπάλα, αναγνώρισε ότι η ομάδα του Shay έβαλε την νίκη του παιχνιδιού σε δεύτερη μοίρα, για να δώσουν την ευκαιρία στο παιδί αυτό, να χαρεί αυτήν τη στιγμή, γι αυτό και ήρθε πιο κοντά, προσπαθώντας να τον βοηθήσει να τα καταφέρει ρίχνοντας την μπάλα απαλά στον Shay.



Στην πρώτη προσπάθεια, ο Shay κούνησε αδέξια το ρόπαλο και αστόχησε.

Ο αντίπαλος παίκτης, ήρθε ακόμη πιο κοντά του λίγα βήματα, για να του πετάξει ακόμη πιο απαλά την μπάλα. Ο Shay κούνησε πάλι αδέξια το ρόπαλο, μα αυτή τη φορά βρήκε τυχαία την μπάλα, στέλνοντάς την πολύ κοντά, και μάλιστα σε έναν αντίπαλο.



Το παιχνίδι τώρα, κανονικά θα είχε τελειώσει.

Ο αντίπαλος όμως, σήκωσε την μπάλα, και, ενώ θα μπορούσε να την πετάξει στην πρώτη βάση, βγάζοντας τον Shay έξω από το παιχνίδι, πέταξε επίτηδες την μπάλα πολύ ψηλά, πάνω από το κεφάλι του συμπαίκτη του, και μακριά κι από τους άλλους συμπαίκτες του.



Όλοι στις εξέδρες, και από τις δύο ομάδες, άρχισαν να φωνάζουν, "Shay τρέξε στην πρώτη βάση, τρέξε, τρέξε..."

Ποτέ στη ζωή του ο Shay δεν έτρεξε τόσο μακριά, μα έφτασε στην πρώτη βάση γεμάτος ενθουσιασμό και με ορθάνοιχτα από χαρά μάτια, κοιτώντας γύρω του απορημένα και σαστισμένα, να καταλάβει τι άλλο πρέπει τώρα να κάνει...



Η εξέδρα συνέχισε τότε, "Shay, τρέξε στη δεύτερη βάση, Shay τρέξε...τρέξε.."

Με την ανάσα κομμένη και άτσαλα, έτρεξε προς τη δεύτερη βάση. Μέχρι όμως να φτάσει ο Shay στη δεύτερη βάση, ο δεξιός αντίπαλος είχε ήδη πιάσει την μπάλα.

Ήταν ο μικρότερος της αντίπαλης ομάδας, και είχε πλέον όλη την ευκαιρία, να γίνει ο ήρωας της ομάδας του.

Θα μπορούσε να πετάξει την μπάλα στον συμπαίκτη της δεύτερης βάσης, όπου θα έβγαζε έξω τον Shay, μα κατάλαβε τις προθέσεις του συμπαίκτη του που έριχνε τις βολές, και την έριξε ψηλά, προς τον συμπαίκτη της τρίτης βάσης.



Ο Shay έτρεξε προς την τρίτη βάση σαν ξετρελαμένος, καθώς οι παίκτες της ομάδας του

έτρεξαν κι εκείνοι προς τη βάση.

Όλοι φωνάζαμε, "Shay, Shay, Shay!!!"



Ο Shay έφτασε στην τρίτη βάση, αλά με την κρυφή βοήθεια του αντίπαλου παίχτη της τρίτης βάσης, ο οποίος σταμάτησε να τρέχει να προλάβει την μπάλα, για να δείξει στον Shay την σωστή κατεύθυνση, το πού ήταν η τρίτη βάση, λέγοντάς του "από 'δώ, από 'δώ Shay.."

Καθώς ο Shay πέρασε από την τρίτη, τα αγόρια και των δύο ομάδων και οι θεατές στις εξέδρες, ξεσηκώθηκαν φωνάζοντας "Shay, τρέξε στη βάση ένα τώρα, τρέξε στη βάση ένα.."

Ο Shay έφτασε στη βάση, πάτησε στον βατήρα, κερδίζοντας το παιχνίδι, και όλοι τον ζητωκραύγασαν σαν τον ήρωα, που βοήθησε να νικήσει η ομάδα.



Εκείνη την ημέρα, συνέχισε με δάκρυα ο πατέρας, τα αγόρια και από τις δύο ομάδες, και ο κόσμος στις εξέδρες, βοήθησαν να φέρουν ένα κομμάτι αληθινής αγάπης και ανθρωπιάς σ' αυτόν τον κόσμο, να δώσουν χαρά σε μια ψυχούλα, που τόσο την λαχταρούσε και που τόσο την είχε ανάγκη.



Ο Shay δεν τα κατάφερε μέχρι το επόμενο καλοκαίρι, πέθανε εκείνο τον χειμώνα, χωρίς όμως να ξεχάσει ποτέ, πώς ήταν ο "ήρωας" που με έκανε τόσο χαρούμενο εκείνη την ημέρα, και την χαρά που έδωσε στην μητέρα του, και που με δάκρυα αγκάλιασε τον μικρό της ήρωα σαν πήγαμε σπίτι.



Και τώρα, ..κυρίες, ...κύριοι, ...ο επίλογος..



Υπάρχουν χιλιάδες ανέκδοτα που στέλνονται δια μέσου internet, χωρίς δεύτερη σκέψη.

Μα όταν πρόκειται για ιστορίες που έχουν να κάνουν με επιλογές ζωής, οι άνθρωποι διστάζουν.

Το ακατέργαστο, το χυδαίο, και συχνά άσεμνο, περνάει ελεύθερα μέσω του κυβερνοχώρου, αλλά η δημόσια συζήτηση για την ευπρέπεια, πάρα πολύ συχνά καταστέλλεται, ακόμη και στα σχολεία η και τους εργασιακούς χώρους μας.



Εάν σκέφτεσαι να προωθήσεις αυτό το κείμενο, πιθανότατα θα κάνεις ίσως επιλογή, στα άτομα στα οποία θα το στείλεις.

Θεωρώ προσωπικά πως ανήκω στα άτομα, που πιστεύουν πως μπορούν να κάνουν τη διαφορά.

Όλοι έχουμε χιλιάδες ευκαιρίες στην καθημερινή μας ζωή, να καταλάβουμε την φυσική τάξη των πραγμάτων.

Τόσες πολλές, φαινομενικά τετριμμένες αλληλεπιδράσεις μεταξύ δύο ανθρώπων, μας δίνουν μια επιλογή:

Περνάμε κατά μήκος ενός μικρού σπινθήρα αγάπης και ανθρωπιάς;

ή παραβλέπουμε κάθε ευκαιρία, αφήνοντας αυτόν τον κόσμο ακόμη πιο κρύο;



Ένας σοφός είπε κάποτε, "κάθε κοινωνία κρίνεται, από το πώς μεταχειρίζεται τους πιο αδύναμους ανάμεσά της"



Τώρα έχεις δύο επιλογές για το κείμενο που διάβασες..

Διαγραφή, δηλαδή δεν του δίνεις σημασία, ή..

Προώθηση, δηλαδή, αναδημοσίευσέ το...



Να έχεις μια χαρούμενη ημέρα, να έχεις μια "Shay day!"

Κάνε το σωστό, προώθησέ το, δώσε μια ακόμη μικρή ελπίδα στο να καλυτερέψει ο κόσμος μας, να γίνει πιο ανθρώπινος, πιο συμπονετικός, πιο αγνός..



...και, χαμογέλα!!! ...μας παρακολουθούν παιδιά.

Τρεις,δέκα ή έντεκα διαστάσεις;

Γνωρίζουμε ότι ο κόσμος μας είναι τρισδιάστατος. Μαζί με το χρόνο, το μήκος, το πλάτος και το ύψος είναι αυτά που δίνουν στο σύμπαν τη μορφή που «ξέρουμε». Είναι όμως έτσι ή απλώς οι υπόλοιπες διαστάσεις δεν μας είναι ορατές;
Είχε ο Θεός άλλη επιλογή; Ή για να θέσουμε τα πράγματα σε λιγότερη θεωρητική βάση, είναι το σύμπαν υποχρεωμένο να έχει τη μορφή που έχει; H απάντηση σε αυτό το ερώτημα, που ανάμεσα σε άλλους είχε θέσει και ο Αϊνστάιν, παραμένει ασύλληπτη. Είναι όμως πολύ σημαντική, γιατί ένα σύμπαν με νόμους ελάχιστα διαφορετικούς από αυτούς που πραγματικά έχουν παρατηρηθεί θα ήταν τέτοιο όπου η ζωή-και επομένως και η ανθρώπινη ζωή-δεν θα μπορούσε ποτέ να υπάρξει.
Η παρατήρηση αυτή, γνωστή ως ανθρώπινη αρχή, ταράζει πολλούς επιστήμονες καθώς δεν μπορούν να δουν κάποιον βασικό λόγο γιατί τα πράγματα δεν θα μπορούσαν να είναι διαφορετικά. Συγκεκριμένα, δεν μπορούν να καταλάβουν γιατί ο χώρος πρέπει να έχει μόνο τρεις διαστάσεις. Η μελέτη όμως των Andreas Karch και Lisa Randall, από το πανεπιστήμιο της Washington και του Harvard αντίστοιχα, η οποία πρόκειται να δημοσιευθεί αυτό το μήνα στο επιστημονικό περιοδικό Physical Review Letters, υποστηρίζει ότι οι νόμοι της φυσικής μπορούν πράγματι να μεροληπτούν υπέρ των τριών διαστάσεων. Παραδόξως όμως, εμφανίζουν μια παρόμοια μεροληψία υπέρ των επτά διαστάσεων.
Η ιδέα ότι μπορεί να υπάρχουν περισσότερες διαστάσεις από τις γνωστές μας του ύψους, του πλάτους και του μήκους (και επίσης, για να είμαστε απόλυτα ακριβείς, και την τέταρτη διάσταση του χρόνου) είναι μια συνέπεια των προσπαθειών να λυθεί ένα παλιό πρόβλημα της φυσικής. Ακόμα από τότε που ο Αϊνστάιν ανέπτυξε τις θεωρίες του για το χώρο, το χρόνο και τη βαρύτητα, οι επιστήμονες αναζητούν μια θεωρία για τα πάντα η οποία θα συνενώνει όλες αυτές τις θεωρίες με την κβαντομηχανική – το κομμάτι αυτό της φυσικής που περιγράφει την ηλεκτρομαγνητική και τις δυνάμεις που συγκρατούν μεταξύ τους ατομικούς πυρήνες. Μια τέτοια θεωρία θα μπορούσε να περιγράψει το πώς το σύμπαν εξελίχθηκε μετά το Big Bang. Θα εξηγούσε το γιατί φαίνεται να υπάρχει περισσότερη ύλη από ότι αντι-ύλη. Θα μπορούσε ακόμα να υποδείξει τη φύση της σκοτεινής ενέργειας και ύλης που «κρύβονται» στα όρια της αντίληψης.
Μέχρι σήμερα, οι καταλληλότεροι υποψήφιοι για μια θεωρία των πάντων είναι οι διάφορες εκδοχές ενός κλάδου των μαθηματικών, την ονομαζόμενη θεωρία των χορδών. Δυστυχώς, για την κοινή λογική, οι θεωρίες αυτές απαιτούν από το σύμπαν να έχει δέκα ή έντεκα διαστάσεις αντί για τις γνωστές μας τρεις του χώρου και μιας του χρόνου. Για να κατανοήσουν αυτή την ανωμαλία, μερικοί επιστήμονες προτείνουν ότι οι γνωστές μας τέσσερις διαστάσεις είναι ελεύθερες ενώ οι υπόλοιπες έξι-επτά είναι τυλιγμένες μεταξύ τους τόσο σφιχτά που δεν είναι ορατές ακόμα και με τα πιο ισχυρά όργανα. Αν θελήσουμε να το δούμε με μια καθημερινή αναλογία, ας σκεφτούμε μια ίνα από βαμβάκι. Αυτή μοιάζει να έχει μόνο μία διάσταση. Αν όμως τη δούμε κάτω από έναν μεγεθυντικό φακό μπορούμε να εντοπίσουμε και τις άλλες δύο διαστάσεις της.
Μια δεύτερη ερμηνεία της πολύ-διαστατικότητας ωστόσο, είναι ότι οι επιπλέον διαστάσεις δεν είναι πάντα τυλιγμένες όμως ακόμα και τότε δεν μπορούμε εύκολα να τις παρατηρήσουμε γιατί απλά δεν είμαστε ελεύθεροι να κινηθούμε μέσα σε αυτές. Σε αυτή την εκδοχή, ο χώρος που κατοικείται από τους ανθρώπους είναι μια τρισδιάστατη επιφάνεια ενσωματωμένη σε ένα τοπίο πολλαπλών διαστάσεων. Τα στοιχεία τα οποία συνθέτουν τον άνθρωπο καθώς και οι αντιβαρυτικές δυνάμεις που δρουν πάνω του, είναι αυστηρά περιορισμένα σε αυτή την επιφάνεια – η οποία ονομάζεται μεμβράνη (brane από το αγγλικό membrane)-και δεν έχουν καμία άμεση γνώση από τον πολυδιάστατο χώρο που τα περιβάλλει. Μόνο η βαρύτητα είναι ελεύθερη να διεισδύσει σε όλα τα τμήματα του σύμπαντος, και είναι αυτός ένας από τους λόγους που η βαρύτητα υπακούει σε διαφορετικούς κανόνες από ότι οι άλλες δυνάμεις.
Αυτή τη δεύτερη ερμηνεία επικαλούνται και οι Karch και Randall. Υποθέτουν ότι, αρχικά, το σύμπαν ήταν γεμάτο από ισάριθμες μεμβράνες και αντι-μεμβράνες (η αντίστοιχη μεμβράνη της αντι-ύλης). Αυτές οι μεμβράνες και αντι-μεμβράνες μπορούσαν να έχουν μέχρι και δέκα διαφορετικές διαστάσεις. Οι Karch και Randall αποδεικνύουν μαθηματικά ότι ένα σύμπαν με ίσο αριθμό μεμβρανών και αντι-μεμβρανών φυσιολογικά θα κυριαρχείται από 3 και 7 μεμβράνες γιατί αυτές είναι το λιγότερο πιθανό να αφομοιωθούν από τις αντίστοιχες αντι-μεμβράνες τους.
Το αποτέλεσμα αυτό είναι ιδιαίτερα ενδιαφέρον για δύο λόγους. Είναι η πρώτη ένδειξη για το ότι οι μεμβράνες από μόνες τους μπορούν να εξηγήσουν την ύπαρξη των κρυφών διαστάσεων. Δεν χρειάζεται να είναι τυλιγμένες μεταξύ τους για να μην είναι προσβάσιμες. Επίσης είναι η πρώτη ένδειξη που υποστηρίζει ότι υπάρχει μια υποκείμενη προτίμηση στους νόμους της φυσικής για ορισμένα σύμπαντα, παρέχοντας έτσι μια λύση για την ανθρώπινη αρχή.
Παρόλα αυτά, αυτή δεν είναι μια ολοκληρωτική λύση. Άλλες πραγματικότητες, είτε τριών είτε επτά διαστάσεων, θα μπορούσαν να είναι κρυμμένες κάπου αλλού μέσα στο τοπίο. Και η ζωή σε ένα διάστημα επτά διαστάσεων θα ήταν πολύ διαφορετική από τη ζωή στη γη – αν πράγματι υπήρχε. Κι αυτό γιατί η δύναμη της βαρύτητας θα μειωνόταν πολύ γρηγορότερα με την απόσταση από ότι συμβαίνει σε αυτό τον κόσμο. Σαν αποτέλεσμα, ένα διάστημα επτά διαστάσεων δεν θα είχε πλανήτες σε σταθερή τροχιά γύρω από τα αστέρια. Όπως η σκοτεινή ενέργεια και ύλη, η ανθρώπινη αρχή προκαλεί τους επιστήμονες να την εξηγήσουν.

Το 1982 στο Πανεπιστήμιο του Παρισιού, ερευνητές υπό τη διεύθυνση του φυσικού Alain Aspect απέδειξαν πειραματικά ότι, υπό ορισμένες συνθήκες, τα υποατομικά σωματίδια (ηλεκτρόνιο κ.ά.) μπορούν να επικοινωνούν ακαριαία μεταξύ τους, ανεξάρτητα απ’ την απόσταση που τα χωρίζει.

Η ανακάλυψη αυτή παραβιάζει το παλιό αξίωμα του Αϊνστάιν, σύμφωνα με τo οποίο καμιά επικοινωνία δεν μπορεί να γίνεται με ταχύτητα ανώτερη από αυτήν του φωτός. Το ανησυχητικό αυτό ενδεχόμενο έχει αναγκάσει ορισμένους φυσικούς να προτείνουν πιο ριζοσπαστικές ερμηνείες.
Ο David Bohm του Πανεπιστημίου του Λονδίνου, για παράδειγμα, εξηγεί το παραπάνω φαινόμενο υποστηρίζοντας ότι η χωριστότητα των υποατομικών σωματιδίων είναι μια ψευδαίσθηση!
Υπάρχει ένα βαθύτερο επίπεδο πραγματικότητας, το οποίο δεν αντιλαμβανόμαστε, μια πιο πολύπλοκη διάσταση πέρα από τη δική μας. Βλέπουμε τα σωματίδια σαν να είναι χωριστά, επειδή βλέπουμε μόνον ένα τμήμα της πραγματικότητάς τους.
Τα σωματίδια αυτά δεν είναι χωριστά “τμήματα”, αλλά εκφάνσεις, είδωλα μιας βαθύτερης και πιο θεμελιακής ενότητας. Και αφού τα πάντα στη φυσική πραγματικότητα απαρτίζονται από αυτά τα “είδωλα”, το ίδιο το σύμπαν είναι μια προβολή, ένα ολόγραμμα.

Φιλία

Ένα εξαιρετικό και οικουμενικό συναίσθημα που μας συνοδεύει από τα πρώτα βήματα της ζωής μας. Οι επιστήμονες μόλις τώρα άρχισαν να τη μελετούν. Σας παρουσιάζουμε τα αποτελέσματα των ερευνών τους.
Να γιατί είναι θησαυρός
Κοντά στους φίλους μας αισθανόμαστε ευχάριστα, η διάθεσή μας βελτιώνεται και οι στενοχώριες εξαφανίζονται μονομιάς. Οι κοινωνιολόγοι διακρίνουν τρεις κατηγορίες φίλων και πέντε στάδια εξέλιξης.
Ο Ζίγκμουντ Φρόιντ είχε πει ότι συναισθηματικά υγιής είναι εκείνος που μπορεί να δημιουργήσει μια σωστή ερωτική σχέση και να συνυπάρξει αρμονικά με άλλους ανθρώπους στο επαγγελματικό του περιβάλλον. Ο διαπρεπής Αυστριακός ψυχίατρος Άλφρεντ Άντλερ συμπλήρωσε ότι η κατάκτηση της ψυχικής υγείας προϋποθέτει ένα ακόμα στοιχείο: την ανάπτυξη της κοινωνικότητας, της ικανότητας να κάνουμε βαθιές και αληθινές φιλίες. Πιο απαραίτητοι κι από τα πλούτη ή την εξουσία, όπως έλεγε ο Αριστοτέλης, οι φίλοι είναι πηγή ζωής αλλά και διέξοδος ή καταφύγιο σε μια δύσκολη στιγμή. Πρόσφατες έρευνες απέδειξαν ότι η φιλία θεραπεύει το στρες και την κατάθλιψη, ευνοεί την ανάπτυξη των νοητικών λειτουργιών και μειώνει τα εμφράγματα. Για τα παιδιά αποτελεί βασικό στάδιο της ανάπτυξής τους και για τους ηλικιωμένους πηγή νεότητας. Ο Γκαίτε συμβούλευε να μην εξαπατούμε τους φίλους μας ακόμα κι αν εκείνοι μας εξαπάτησαν πρώτοι, ενώ ο Βίκτορ Ουγκό υποστήριζε ότι η φιλία μοιάζει με τα παλιά κιτρινισμένα βιβλία που η πάροδος του χρόνου τούς προσδίδει μεγαλύτερη αξία.
Τσάρκα και παρηγοριά
Η Αμερικανίδα κοινωνιολόγος Γιαν Γιάγκερ κατατάσσει τους φίλους σε τρεις κατηγορίες: τους περιστασιακούς, τους στενούς και τους κολλητούς. Οι πρώτοι είναι οι πιο συχνοί, εντοπίζονται κυρίως στο επαγγελματικό περιβάλλον και η σχέση μαζί τους δεν είναι δεσμευτική. Μ' αυτούς κουτσομπολεύουμε, πάμε βόλτες, μοιραζόμαστε την αγάπη μας για το ποδόσφαιρο. Δεν πειράζει που δε βρισκόμαστε συχνά, γι' αυτό και τα μυστικά που αποκαλύπτουμε είναι λίγα και ελάσσονος σημασίας. Αντίθετα, με τους στενούς μας φίλους βρίσκουμε παρηγοριά, μοιραζόμαστε μαζί τους τις βαθύτερες σκέψεις και τα συναισθήματά μας. Οι δεσμοί μιας τέτοιας φιλίας στηρίζονται στην εντιμότητα και στην αγάπη και μας επιτρέπουν σε κάθε περίσταση να είμαστε ο εαυτός μας. Μας δίνουν έναν ώμο για να κλάψουμε αλλά και να μοιραστούμε τις χαρές μας. Όσο για τους κολλητούς, είναι οι πιο στενοί από τους στενούς μας φίλους. Μαζί τους το συναισθηματικό δέσιμο είναι απόλυτο, το ίδιο και η αμοιβαία εμπιστοσύνη. Αν χρειαστεί τρέχουμε κοντά τους μέσα στα άγρια μεσάνυχτα ή γυρίζουμε άρον άρον από τις διακοπές μας. "Για να θεωρήσουμε κάποιον φίλο μας ως κολλητό, πρέπει να έχει φανεί συνεπής και έντιμος απέναντί μας για πολλά χρόνια" τονίζει ο ψυχολόγος Γιώργος Πιντέρης. Και συνεχίζει: "Η συνέπεια και η εντιμότητα οδηγούν στην εμπιστοσύνη, η οποία αποτελεί κολόνα κάθε υγιούς διαπροσωπικής σχέσης, άρα και της φιλίας".
Βήμα προς βήμα
Οι ερευνητές υποστηρίζουν ότι οι προσωπικές σχέσεις διέρχονται από πέντε φάσεις: τη γνωριμία, τον πειραματισμό, την ενδυνάμωση, την αφομοίωση και την ένωση. Γνωριμία είναι η στιγμή κατά την οποία δύο άτομα συναντιούνται και ενστικτωδώς, με την πρώτη ματιά και τις πρώτες κουβέντες, αποφασίζουν αν θα συνεχίσουν μαζί ή όχι. Η ένωση αυτή είναι η φάση της μεγαλύτερης οικειότητας που, υπό ειδικές συνθήκες, αντιστοιχεί με τον έρωτα. Μέχρι η απλή γνωριμία φτάσει στην κορυφαία αυτή φάση και να γίνει πιο βαθιά, σε όλο το διάστημα που μεσολαβεί είτε σταθεροποιείται είτε σπάει τους δεσμούς φιλίας, είτε τους ενισχύει είτε τους γυρίζει σε προηγούμενη φάση.
Αγχολυτικοί
Σύμφωνα με τους ερευνητές, η ταχύτητα και ο τρόπος με τον οποίο περνάμε από το ένα στάδιο στο άλλο εξαρτώνται από πολλούς παράγοντες που αφορούν κυρίως στο χαρακτήρα, στην ηλικία και στο φύλο. Στις πρώτες συναντήσεις ανάμεσα σε νεαρούς και ηλικιωμένους, οι τελευταίοι συνηθίζουν να αποκαλύπτουν πονεμένες πλευρές της ζωής τους, προκαλώντας δυσκολίες στην επικοινωνία με τους νεότερους. Πολλές μελέτες αποκάλυψαν ότι όποιος διαθέτει ένα δίκτυο στενών φίλων έχει μεγαλύτερο προσδόκιμο ζωής και επιβιώνει ευκολότερα σε περιπτώσεις καρκίνου ή καρδιακής προσβολής. Και όχι μόνο. Αντέχει καλύτερα στις θεραπείες, η διατροφή του είναι πιο ισορροπημένη, αντιδρά με λιγότερο άγχος στις δυσκολίες κι αντιμετωπίζει πιο πρόθυμα την κούραση. Ακόμα κι όταν πρέπει να κόψει το αλκοόλ, το κάπνισμα ή να κάνει δίαιτα τα καταφέρνει πιο εύκολα, πόσο μάλλον αν προσπαθεί να επιτύχει αυτούς τους στόχους μαζί με κάποιο φίλο του.
Πηγή ελπίδας
Αν ο ρόλος της φιλίας είναι σημαντικός για τους ενηλίκους, για την ψυχολογία των παιδιών είναι παραπάνω από ζωτικός. Έρευνα στις ΗΠΑ κατέδειξε ότι τα παιδιά που φτάνουν στο Δημοτικό χωρίς να έχουν αναπτύξει φιλικές σχέσεις με τους συνομηλίκους τους είναι λιγότερα πρόθυμα να μάθουν, δεν καταφέρνουν να συντονιστούν με την υπόλοιπη τάξη και η βαθμολογία τους είναι πιο χαμηλή. Μάλιστα ελλοχεύει ο κίνδυνος αυτά τα προβλήματα να συνεχιστούν στην εφηβεία και πέρα απ' αυτή, σημαδεύοντας ανεξίτηλα την ψυχή τους. Το φαινόμενο παρατηρείται ακόμα πιο έντονα στα άτομα με αναπηρίες. Χάρη σε μια φιλία οι άνθρωποι αυτοί μπορούν να ενσωματωθούν ευκολότερα στο κοινωνικό σύνολο και να βρουν ένα νόημα στη ζωή τους. Στην αντίθετη περίπτωση, συνήθως περιθωριοποιούνται και εγκαταλείπουν κάθε προσπάθεια να ζήσουν μια φυσιολογική ζωή.
Διαφορά κουλτούρας
Η φιλία προσλαμβάνει διαφορετικό χαρακτήρα ανάλογα με τον πολιτισμό και τις ιδιαίτερες συνθήκες που πηγάζουν μέσα απ' αυτόν στις διάφορες κοινωνίες. Σε κάποιες περιοχές βαθιές φιλίες δημιουργούνται μέσα στους κόλπους της ίδιας της οικογένειας κι αυτοί που εμείς αποκαλούμε φίλους συνήθως ανήκουν στο εξωοικογενειακό περιβάλλον. Οι διαφοροποιήσεις στην έννοια της φιλίας δε σταματούν εδώ. "Στις δυτικές κοινωνίες, με προεξέχουσα περίπτωση τις ΗΠΑ, φίλοι είναι αυτοί που μοιράζονται τα ίδια ενδιαφέροντα. Αντίθετα, σε πιο παραδοσιακές κοινωνίες φίλος είναι αυτός που θα σου σταθεί όταν όλα πάνε στραβά" υπογραμμίζει ο κ. Πιντέρης. Και επισημαίνει: "Η Ελλάδα κλίνει ακόμα προς τις παραδοσιακές κοινωνίες. Ωστόσο τα τελευταία πενήντα χρόνια έχουμε μετατραπεί σε μια κοινωνία παραγωγής και κατανάλωσης κατά τα δυτικά πρότυπα, γεγονός που επαναπροσδιόρισε σε κάποιο βαθμό την έννοια της φιλίας". Στις ΗΠΑ οι νεαροί Αφροαμερικανοί, εξαιτίας της ιστορίας τους, θεωρούν φίλους όσους ανήκουν στην εθνική τους ομάδα με το σχολείο και τα κοινά ενδιαφέροντα έρχονται σε δεύτερη μοίρα. Σε κάθε περίπτωση οι φίλοι είναι μια προσωπική και ελεύθερη επιλογή, σε αντίθεση με τους συγγενείς και τους συναδέλφους. Έτσι, όπως λέει και το τραγούδι, "τους φίλους τους διαλέγουμε, γι' αυτό δεν τους παιδεύουμε"...

"Βιώστε την ευφορία της επαφής με τον Κοσμικό Ήλιο"


“Οι ακτίνες του Ήλιου δίνουν ζωή, φώτιση, χαρά, εκλέπτυνση, ομορφιά, καθαρότητα και νόημα στην ζωή. Βιώστε την ευφορία της επαφής με τον κοσμικό ήλιο. Κατόπιν μεταφέρετε την φώτιση στους αδερφούς σας και στην γη”.



****************************



Το Πνεύμα είναι Φως. Έτσι η πνευματικότητα είναι η προσπάθεια να φέρουμε Φως, να φωτιστούμε. Ο Θεός φυσικά δεν είναι κάποιο πρόσωπο αλλά Φως. Ο διαλογισμός και η προσευχή είναι τα εργαλεία να φέρουμε φως στην φυσιολογία μας και κατόπιν να το μοιράσουμε στους αδελφούς μας και στη γη. Γινόμαστε δηλαδή τα κανάλια, τα διάμεσα του Φωτός στην γη.



Τι είναι αυτό που εμποδίζει την απρόσκοπτη ροή του φωτός, της ενέργειας μέσα από εμάς; Ο εγωισμός, φυσικά. Ο εγωισμός είναι προσπάθεια ελέγχου της ενέργειας στο επίπεδο του σώματος. Δηλαδή συγκρατούμε την ενέργεια μέσα στο σώμα μας και δεν την αφήνουμε να περάσει μέσα από μας και να πάει στην γη. Ή, για την ακρίβεια, λόγω της νοητικής πολυλογίας και των φόβων μας, δεν περνάει σχεδόν καθόλου το φως μέσα από μας, το κρατάμε έξω. Ο διαλογισμός είναι η ενσυνείδητη παράδοση του εαυτού μας στην Ροή, μια πράξη θυσίας του εγωισμού μας και των τάσεων για έλεγχο. Όταν τελικά καταφέρουμε να ξεπεράσουμε τον εγωισμό (νευρικότητα, υπερκινητικότητα, αδράνεια, τεμπελιά, θυμό κ.λπ.) που εμποδίζει την Ροή, τότε το Φως περνάει μέσα από εμάς ελεύθερο, μας δίνει ζωή, μας φωτίζει, δίνει νόημα στη ζωή μας, μας εξαγνίζει, και βιώνουμε την φυσική μας κατάσταση που είναι η ευδαιμονία.



Γιατί άραγε δεν το κάνουμε πιο συχνά αυτό; Μήπως μας ενοχλεί το Φως; Μήπως έχουμε έλλειψη αυτοεκτίμησης και δεν αφήνουμε τον εαυτό μας να βιώσει την αληθινή Χαρά της φυσικής ευδαιμονίας; Ας μην κρατούμε τον εαυτό μας δυστυχή περιμένοντας από τους άλλους και από την ζωή να μας δώσουν αυτά που έχουμε ήδη μέσα μας: την Αγάπη και το Φως.